Blog

Thu 17 Nov – Laura Marling, Michael Kiwanuka

Laura Marling heeft de salade-dagen van haar leven nuttig besteed: ze bracht drie solide albums uit, waarmee ze een niet onaanzinlijk aantal fans wist te vergaren, en vond tussendoor nog de tijd om het hart van Noah and the Whale’s Charlie Fink te breken terwijl ze in zijn groepje speelde; hetgeen hem vervolgens op zijn beurt weer inspireerde tot het schrijven van een erg mooi album.

Lees verder op http://ozon.wordpress.com/2011/11/18/kippenvel-in-de-kelder/

Mon 10 Oct – Alela Diane

http://ozon.wordpress.com/2011/10/11/de-hemel-boven-nashville/


De mythe van de sirenes was een van de meest verbijsterende dingen die mijn negen-jarige zelf ooit te horen kreeg. Ik kon destijds absoluut niet begrijpen dat iemand zich te pletter zou varen door het toedoen van zoiets onnozel als de stem van een meisje. Niet veel later begonnen de hormonen aan hun Grote Werk en werd al een en ander duidelijk, al bleef de inzet van hun stem mij voorkomen als een inefficiënt gebruik van beschikbare middelen.

Gisteren voltrok de finale fase in mijn begrip van deze verhalen zich echter. Terwijl Alela Diane op het podium van Trix niet eens het beste van zichzelf stond te geven – ze maakte bij momenten een bijzonder afwezige indruk – vertrok in het station mijn laatste trein naar huis. Mijn rotsen waren weliswaar slechts een louche hotelkamer in het Antwerpse, maar iedere man krijgt het tragisch einde dat hij verdient.

“Beautiful women are invisible. But we never actually see the person. We see the beautiful shell. We’re blocked by the beauty barrier. We’re so dazzled by the outside that we never make it inside”., zwetste Dennis Hopper filosofisch in “Elegy”. Het is een romantische gedachte te geloven dat het frustratie over die realiteit was die mvr. Diane er toe aanzette haar ziel reeds van jonge leeftijd uit the storten in muzikale vorm, maar de muzikale familie waarin ze opgroeide speelde in werkelijkheid waarschijnlijk een meer doorslaggevende rol. Haar vader staat vandaag aan haar zijde op het podium, haar moeder speelt een hoofdrol in verscheidene songs.

Hoe het ook zij, we mogen met z’n allen dankbaar zijn voor de spelingen van het lot die samen hebben gezworen om haar op podia aller lande te krijgen. Niet alleen bezitten haar stembanden over de meest heerlijke twang aan deze kant van Dusty Springfield, ze is de laatste jaren tevens uitgegroeid tot een van de voornaamste songwriters van haar generatie.

Zoals al de beste muziek vallen haar nummers niet makkelijk te categoliseren in een hokje. Doorgaans vallen ze ergens tussen klassieke countryrock en folk, maar in de meer recentere nummers loeren ook de No Depression-adepten om de hoek. De teksten balanceren dan weer tussen pastoraal bloemenkind-optimisme en een cynisme geboren uit de onvermijdelijke confrontatie met de dagelijkse grauwe realiteit, maar zijn vooral een vehikel voor, alweer, die stem.

Die stem, die de stem is van de vrouwen in het stuk van de hemel dat zich boven Nashville bevindt. Die stem, die mij op “Eastward Still“, een wondermooie outtake van haar meest recente album, “I was pulled by your desire” toezingt en daarmee mogelijk verklaart waarom mvr. Diane, minder dan een half jaar na haar passage in AB, maandagavond al opnieuw op een Belgisch podium te bewonderen viel. Graag gedaan, jongens.

“Let’s sing and rhyme/ Let’s give it one more time / Let’s show the kids how to do it fine” zong Michael Stipe eerder dit jaar op “All the Best”. Hij meende het blijkbaar.

R.E.M. meende het, meer bepaald. Na 31 jaar kwam de groep enkele uren geleden tot een einde. 11 van die 31 jaar maakte ik bewust mee. Van die dag in juni 2000, toen ik “Up” als eerste album in huis haalde omdat het de laagste prijs had in de tweedehands-platenwinkel, tot vandaag, toen ik met verbazing naar het afscheidsbericht op mijn computerscherm staarde.

Met recht en rede kan ik stellen dat R.E.M. de enige groep is die mijn leven ooit echt heeft veranderend. Via R.E.M. kwam ik terecht bij Patti Smith, Television, Suicide, The New York Dolls, The Byrds en vrijwel elke andere groep die vandaag nog een plaats in mijn hart heeft. Maar de bron waren zij, en dat zullen ze altijd blijven.

Ik zag hen acht keer live, in Luxemburg, in Parijs, in Oberhausen en zelfs in Antwerpen. Het zijn mooie herinneringen, maar ze wegen op het einde van de rit niet op tegen die nacht dat ik voor het eerst “You are the Everything” hoorde, tijdens een warme zomer in een staancaravan op een Zuid-Franse camping, of die februaridag dat ik de koude in mijn kamer verdreef door “Automatic for the People” op repeat te zetten, bij gebrek aan een functionerende centrale verwarming.

De carrièreretrospectieven zullen deze weken talrijk zijn, maar ik zal niets toevoegen aan deze stapel. Mijn favorieten zijn te talrijk om op te lijsten, de manier waarop ze mijn dagen, weken, maanden, jaren opgelicht hebben en voor eeuwig verstrengeld zullen zijn met mijn geheugen en gevoelens nauwelijks communiceerbaar.

In het afscheidsbericht op de website betuigt de groep haar oprechte dank aan iedereen die de afgelopen jaren door hun muziek geraakt werd. Graag gedaan, jongens.

http://ozon.wordpress.com/2011/09/21/de-naam-van-deze-groep-was-r-e-m/