Blog

maskülen müzik feminen söz/vokal li grupları her zaman sevmişimdir ancak Ucnoktabir bu farkın en uc noktalarındaki gruplardan biri. babylondaki albümün sanırım ilk konserine gitmeden önce de grup hakkında bildiğim tek şey buydu. konser boyunca da gayet doğru tespit olduğunu bir kez daha gördüm zira özellikle cenkin görüntülerini asafated ya da pagan gibi gruplarla kolaj yaparsanız kimse o anda pop/rock çaldığını anlayamaz. aslında Green Day çaldıkları sıra bir bakıma da içim parçalandı diyebilirim. yani bar müziği evet geçim sıkıntısı filan için yapılabilir ama green day :) delikanlı metalciyi bozar (mı bozmaz ı bilemedim).

grubu ilk defa (hala zaga diyesim geliyo) makina'da izledim. dediler ki çalıyorlardı ama sound öyle zayıftı ki bir şeyler eksik olduğu anlaşılıyordu. ben problemi barışın yanlış gitar partisyonunu seçmesine bağlamıştım ( grubun tek gitarıysan çift gitar partisyonları modern zamanların en büyük işkencelerindendir). ama görülen o ki problemin asıl kaynağı grubun aşırı bas ağırlıklı olmasıymış. konserde öylesine bas dominant karakterliydi ki bir ara gitar fonda martı kaldı diyebilirim. ritm gitar yerine bas kullanıyor grup. ama bu tv programları ya da kayıtlarda büyük bir problem haline gelebilir(ki makinada gelmiş). bu duruma naçizane ukala tavsiyem bas gitara Muse'un yaptığı gibi bir biçim verip gitarın da tiz karakterini arttırmalılar bence.

neyse bunları geçecek olursak üçnoktabir kesinlikle ümit vaadediyor. akranları veganın ilk albümüne kıyasla çok daha iyiler hatta. konserde bariz olarak 3 şarkıları lokomotif olduğu anlaşıldı. bahçe, değişmem ve (tabi ki) dediler ki. bunlar gerçekten çok iyi şarkılar ve sözler de gayet güzel yazılmış. lakin geri kalan benim melankolik bünyemi pek sarsmaya yetemedi ne yazık ki. diğer bir çok şarkı oldukça eğlenceli hoplatacak cinsten şarkılar. umarım bu sene festivallerde bol bol boy gösterirler de bol bol zıplarız.

bir de konserde sadece 200 kişi filan olduğundan (ki sonlara doğru 100 falan olmuştur bu rakam) benim açımdan çok daha eğlenceli geçti (evet kalabalığı sevmiyorum). grup ilerde çok daha kalabalık kileler önünde de çalacaktır ki hakediyorlar da. bana şimdilik bu yeter.

Thu 26 Apr – The Climb

bu denli müthiş bi performansla karşılaşacağımı düşünmüyordum konsere giderken. öncelikle gökalp'in gitar çalmaması şaşırtıcıydı ama tek gitar da harika oldu. gitar soundu da süperdi.

The Climbın eskiden en çok eleştirildiği mevzu sahne performanslarıydı. evet albümdeki gibi çalıyolar ama otur cd'den dinle hiç bi farkı yok diyorlardı ama artık bu önerme tarihe karışmış. kadro değişikliği performans açısından iyi gelmiş. gayet tatmin ediciydi.

ama konser boyunca en çok dikkatimi çeken şey gökalp'in mimikleriydi. yıllar sonra sahneye çıkmanın heyecanı yüzünden okunuyodu ancak şarkıları gerçekten yaşayarak söylemesi aralarda kopup gitmesi beni de başka boyutlara sürükledi. tüm acısını, tüm hüznünü izleyenlere (en azından bana) aktardı. all kinds of love da sahneye atlayıp "üeyty kim ulan o kaltak yapılır mı lan bu abimize" diyip sarılmak geldi içimden. sanki düşmekte olan bir adamın son hayata tutunma çabasıydı bu konser. ama biz tutunamıyoruz. o ayrı.

bir de lost un yeni versiyonu şahaneydi.