Mon 7 Apr – Portishead, Kling Klang
Je hele leven opgroeien met de klanken van Portishead in de woonkamer, maar pas een jaar geleden je realiseren hoe goed het eigenlijk is.
Dat was precies op tijd, want afgelopen maandag, 7 april, stond Portishead na 10 jaar weer eens op een Nederlands podium. De Heineken Music Hall was al ruim van te voren uitverkocht en stond al aardig vol toen het voorprogramma, Kling Klang begon te spelen. De mensen die nog niet binnen waren hadden vast al even geluisterd naar deze groep, want wat was dit verschrikkelijk slecht zeg. Twee mislukte hippies en iemand die eruitzag alsof hij uit een Finse death-metal band kwam, vergezelden een drummer die wel weer oke was. Belachelijk slecht, gelukkig was het snel afgelopen.
Om kwart over 9 stipt werd de zaal donker en kwam Portishead op, terwijl de intro van
Silence gestart werd. Het eerste nummer van het nieuwe album en waarschijnlijk was ik niet de enige die blij was dat het album al een maand geleden gelekt is, het grootste gedeelte van de nummers kwam van het nieuwe album Third.
Wat volgde was een intense avond, waarbij nieuwe nummers als The Rip,Hunter of de eerste single Machine Gun die beukend de zaal in werd geslingerd, werden afgewisseld met oude klassiekers: Sour Times MysteronsCowboys en het schitterende Glory Box
Aan de ene kant de schoonheid van de oude nummers en aan de andere kant de donkere passie en rauwe emotie van de nieuwe nummers, nog eens extra onderstreept door het gekwelde gezicht van zangeres Beth Gibbons.
Ze zingt, huilt, schreeuwt en fluistert haar teksten en laat niemand in de zaal daarmee onberoerd. De anderen om haar heen spelen fantastisch, maar zij is echt het aandachtspunt op het podium. De bekende houding, de rug naar het publiek toe als ze niet aan het zingen is, het lachje na elk nummer om zoveel enthousiasme.. Het draagt allemaal bij aan de bijna mythische status van deze groep. Alleen de sigaretten ontbraken dit keer.
De toegift was van net zulk niveau als de rest. Begonnen wordt met albumafsluiterThreads gevolgd door wonderschone Roads, dat zonder twijfel 1 van de mooiste nummers ooit is. Ik was vast niet de enige die er vochtige ogen van kreeg. Afsluiter is het opzwepende We Carry On waar Beth het podium afkomt om de fans op de eerste rijen even persoonlijk te bedanken.
Portishead maakt hun 10 jaar afwezigheid meer dan goed met dit fenomenale concert. Het was fantastisch mooi en indrukwekkend, zonder twijfel het mooiste concert wat ik heb mogen bijwonen. Een magische avond.
Silence/Hunter/Mysterons/The Rip/Glory Box/Numb/Magic Doors/Wandering Stars/Machine Gun/Over/Sour Times/Only You/Nylon Smile/Cowboys///Threads/Roads/We Carry On
Je hele leven opgroeien met de klanken van Portishead in de woonkamer, maar pas een jaar geleden je realiseren hoe goed het eigenlijk is.
Dat was precies op tijd, want afgelopen maandag, 7 april, stond Portishead na 10 jaar weer eens op een Nederlands podium. De Heineken Music Hall was al ruim van te voren uitverkocht en stond al aardig vol toen het voorprogramma, Kling Klang begon te spelen. De mensen die nog niet binnen waren hadden vast al even geluisterd naar deze groep, want wat was dit verschrikkelijk slecht zeg. Twee mislukte hippies en iemand die eruitzag alsof hij uit een Finse death-metal band kwam, vergezelden een drummer die wel weer oke was. Belachelijk slecht, gelukkig was het snel afgelopen.
Om kwart over 9 stipt werd de zaal donker en kwam Portishead op, terwijl de intro van
Silence gestart werd. Het eerste nummer van het nieuwe album en waarschijnlijk was ik niet de enige die blij was dat het album al een maand geleden gelekt is, het grootste gedeelte van de nummers kwam van het nieuwe album Third.Wat volgde was een intense avond, waarbij nieuwe nummers als The Rip,
Hunter of de eerste single Machine Gun die beukend de zaal in werd geslingerd, werden afgewisseld met oude klassiekers: Sour Times MysteronsCowboys en het schitterende Glory BoxAan de ene kant de schoonheid van de oude nummers en aan de andere kant de donkere passie en rauwe emotie van de nieuwe nummers, nog eens extra onderstreept door het gekwelde gezicht van zangeres Beth Gibbons.
Ze zingt, huilt, schreeuwt en fluistert haar teksten en laat niemand in de zaal daarmee onberoerd. De anderen om haar heen spelen fantastisch, maar zij is echt het aandachtspunt op het podium. De bekende houding, de rug naar het publiek toe als ze niet aan het zingen is, het lachje na elk nummer om zoveel enthousiasme.. Het draagt allemaal bij aan de bijna mythische status van deze groep. Alleen de sigaretten ontbraken dit keer.
De toegift was van net zulk niveau als de rest. Begonnen wordt met albumafsluiter
Threads gevolgd door wonderschone Roads, dat zonder twijfel 1 van de mooiste nummers ooit is. Ik was vast niet de enige die er vochtige ogen van kreeg. Afsluiter is het opzwepende We Carry On waar Beth het podium afkomt om de fans op de eerste rijen even persoonlijk te bedanken. Portishead maakt hun 10 jaar afwezigheid meer dan goed met dit fenomenale concert. Het was fantastisch mooi en indrukwekkend, zonder twijfel het mooiste concert wat ik heb mogen bijwonen. Een magische avond.
Silence/Hunter/Mysterons/The Rip/Glory Box/Numb/Magic Doors/Wandering Stars/Machine Gun/Over/Sour Times/Only You/Nylon Smile/Cowboys///Threads/Roads/We Carry On
