Blog

Artikel nog in opbouw
____

Paasweekend 2009 is een muzikaal sterk weekend met tal van festivals die zich tot hetzelfde doelpubliek richten: fans van post-rock, Duyster, indierock: Domino in AB, Dunk in Zottegem of Motel Mozaïque in Rotterdam.

Ik koos voor de negende editie van Motel Mozaïque, zo hoop ik de keuze op Pukkelpop te vereenvoudigen, want de kans is groot dat de helft van de bands op MM enkele maanden later ook in Hasselt staan, in de Chateau of de Club.

Motel Mozaïque heeft haar naam niet gestolen. Voor 20 euro biedt men je slaapgelegenheid aan op een unieke locatie in de stad. Voor 55 euro krijg je twee avonden met een mozaïek vol muziek, theater en kunst. En 3voor12 voegde daar nog een hele reeks gratis proevertjes aan toe, vooral op zaterdag. De organisatoren geven je bovendien ook nog een gratis cd als smaakmaker voor het volledige programma.

Via Motel Mozaïque krijg je toegang tot diverse cultuur- en muzieklocaties in Rotterdam: Schouwburg, WATT, Lantaren/Venster, Rotown, ...

Zoals bij veel festivals duikt keuzestress ook hier op:
- A Place to Bury Strangers of Nico Muhly?
- Johann Johansson ofFever Ray?
- The Whitest Boy Alive of Röyksopp?
- Nina Kinert of Madensuyu?
- Loney Dear of Mocky?

Het betalend programma begon pas rond 20u, maar 3voor12 nam enkele sessies op in Parc Mozaïque, enkele opslagruimtes bovenop de bouwput aan het bekende Rotterdamse Museum Boijmans van Beuningen. Hier komt een ondergrondse parkeergarage en waterreservoir. Rotterdam is momenteel één grote bouwput: het station wordt helemaal gemoderniseerd (vergelijkbaar met wat in Gent gebeurt), nabij de Schouwburg bouwt men een nieuwe kerk, het museumpark krijgt dus - ooit wel eens - een parkeergarage. 'Hier bonkt het nieuwe hart van Rotterdam', de affiche vind je op talrijke plaatsen.

Bovenop die laatste bouwput bonkte vrijdagavond het geluid van Darker My Love (US). Ze brachten een korte, donkere set met potige rock. Strakke beats van de drummer, baslijnen draven door als de zanger-gitaarspeler het publiek verwent met zanglijnen die me aan Britrock doen denken, begeleid door sfeervolle soms intense keyboard melodieën.

Grampall Jookabox, blijkbaar net hun naam gewijzigd in Grampall, brengen gevarieerde bezwerende vette geluiden. Bassist en geluidskunstenaar David aadamson laat zich begeleiden door een drummer. In de 3voor12-sessie kwam was het publiek mee, David duikt er zelfs even in kwestie van het wat opzwevender e maken. 's Avonds in de Basement van WATT vond ik het te matig van opzet.

De eerste Gentse inbreng
The Bony King of Nowhere opende het avondprogramma in Lantaren 1. Hun set klonk beter dan in de Nijdrop in Opwijk een paar weken geleden. Spontaner, maar nog iets te bescheiden (bleek vooral uit de bindteksten). Betoverend mooi! Jammer dat de cd nog niet verkrijgbaar is in Nederland en na het concert ook niet meteen te vinden was, want Bram heeft er zeker nieuwe fans bij. Ze treden nog o.a. nog op in Antwerpen, Brugge en Brussel. Zeker gaan zien!
Setlist: The Sunset - Everything I like - Adrift (Heel overtuigend!) - Maria - Alas my love - Taxidream - Favourite - Losing Gravity - The darkness (nieuw nummer) - Visitor - My invasions - Black trees.

Vandaar meteen naar het nabijgelegen WATT voor een totaal ander geluid: A Place to Bury Strangers. Ze zetten een geluidsmuur neer (al heb ik zo'n vermoeden dat het volume niet op 11 stond in WATT), rammen met gitaren en klinken vrij rauw, donker. Shoegaze voor de fans, knipoog naar donkere new wave, Joy Division. Ik zag helaas enkel het tweede deel van de show. Dit vraagt naar meer.

Omdat Johann Johannson in diezelfde WATT geprogrammeerd stond, een grote zaal met bar, toog ik naar Fever Ray in de Schouwburg, een zaal waar ze ook Johann beter hadden geprogrammeerd, op een ander moment. De muziek van Johann Johannson vraagt immers stilte, getuige de prachtige ochtendset (om 9u45!!) de dag erna in het 3voor12-programma.

Wie naar Polsslag gaat mag Fever Ray niet missen! Eens het rode doek van de Schouwburg openging keek je het zwarte gat in. Tot daar plots twee laserstralen uit opduiken, enkele prachtige staande lampen het podium sfeervol verlichten en je ogen geleidelijk aan de contouren van de muzikanten opmerken. Karin Dreijer gaat gekleed in een immens zwaar kostuum dat Indiaans aandoet. De hele set worden verwend met een afgemeten, strak geregisseerde lichtshow. De muziek is bezwerend, spannend, mysterieus. Tal van instrumenten begeleiden Karins stem. We krijgen haar geleidelijk aan wat beter te zien, het kostuum gaat uit vanaf het vierde nummer. Bij het einde tooit ze zich er weer in en laat het publiek met verstomming achter. We waren even op een ander duister oord. Ik kon haar werk met The Knife al waarderen, maar deze live set vond ik zowaar nog beter!

In Lantaren 1 speelde vanaf middernacht ... And You Will Know us by the Trail of Dead. Het zal de laatste keer geweest zijn dat ik ze live zag. Ik vermoed dat ik beter in de Schouwburg was gebleven voor Röyksopp. The trail of dead leerde ik kennen via een vrijkaart voor de AB Club en was toen met verstomming geslagen. Harde rockers, twee drumstel, drummer-zanger-gitaristen bij de vleet, pijnlijk voor de ogen en - je kan dit ook jammer vinden - hun instrumenten die er tegen het einde van de show aan moeten geloven. Ik zag hen in 2008 ook op Pukkelpop, waar keyboards en gitaren halfweg al werden aan diggelen geslaan en dan we het beste van de show er al af. Maar door de sfeer in het publiek, de trouwe uitbundige fans werd veel goedgemaakt. Niets van dit alles in Rotterdam. Een zwakke show, een mak publiek. Wat is oorzaak? Wat is gevolg? Of lag het aan het nieuwe werk dat nog te onbekend is. In elk geval vond ik het vroegere werk doeltreffender. Pas bij het zevende nummer, Will you smile again, kwam er wat beweging in. Conrad Keely dook op het einde het publiek in om het wat meer op te zwepen. Dat lukte, maar het maakt de volledige set niet tot het beste van wat ik van Trail of dead zag.

Er was nog wat tijd om The Whitest Boy Alive te gaan zien. Een nokvolle grote zaal in WATT. Niet meteen een groep die ik nauw volg, maar ze hebben hits en kunnen die perfect vertalen voor een groot publiek. Jonge wolven uit Berlijn die door de zaal op handen gedragen worden. Popdeuntjes, catchy ritmes. Een waardige afsluiter van dag één, al ging DJ Josz Lebon daarna wel nog door tot 4am.

Dag 2: meer volgt:
Johann Johannson
Sam Amidon
Loney Dear
Lucky Fonz III
Health
BLK JKS
The Films
Jon Hopkins
Mocky
Madensuyu
Selah Sue
Hjaltalin
Loney Dear
2manyDJ's
Ontroerend goed

Gent palmt Rotterdam in
Volgens mij moet Gent de stad geweest zijn die de grootste bijdrage aan dit festival heeft geleverd en het daar ook perfect deed:
- The Bony King of Nowhere was in goeie doen met breekbare en betoverend mooie songs
- Madensuyu blies je omver in een uitstekende locatie. Hun set hoort bij de top van het festival.
- 2manyDJ's maakte heel WATT gek op hun manier: de meeste dansbare tunes in korte fragmenten mixen, opzwevend, wild!
- Ontroerend goed bracht met hun individueel theater iets waar de deelnemers nog lang aan zullen terugdenken.

We mogen weer eens trots zijn op onze stad!

Yes! The ultimate combination of some of my favourite music styles: post-rock & dark gothic!

Swans ... Joy Division ... Here's the next generation!
Deathconsciousness for me is the best album so far this year on first spin. Enjoy this superb album with great variety on the two discs!

Have a Nice Life prooves music still evolves. Will somebody give these guys a Wikipedia-page?

They do already have a Myspace!

Sat 22 Mar – Teitur, Helgi Jonsson
Gisteren stuurde ik nog een mail naar Mishmash met onderwerp 'TOoOoEeEeTEREN!!!', vandaag mochten we Teituren in de N9 in Eeklo, toch wel de fijnste villa van Vlaanderen!

In het voorprogramma Helgi Jonsson uit IJsland die zich stond te verontschuldigen voor de vele sad songs die hij speelde. Wat is dat toch met die N9? Willard Grant Conspiracy en Jason Merritt van Whip gingen hem al voor met bijna dezelfde bewoordingen, al had Willard wel een fles whisky bij, ter compensatie, voor het publiek. Helgi bewees dat hij ook solo als singer-wongwriter zijn mannetje staat en was wat blij dat er eens een piano op het podium stond.

Na een korte pauze (ik zou het haast een speeltijd willen noemen, want het publiek was amper een klasje groot - ong. 30 personen - en daartussen zat dan ook nog An, een vroegere collega van de school waar ik ooit heb lesgegeven, wat een toeval om elkaar daar te ontmoeten) was het de beurt aan Teitur die z'n band meehad: Helgi Jonsson (backing vocals, trombone, gitarist, keyboards), de beeldschone jongedames Anna uit Zweden (keyboards, sax, backing vocals) en Unnur uit IJsland (zus van Helgi, cello, klarinet, backing vocals), Derek Murphy uit Atlanta (drums) en Mikael Blak uit Faroër (bas, contrabas), waar Teitur zelf ook uit afkomstig is. Zo kennen we al twee van de 48000 inwoners daar.

Teitur was hier om de nieuwe cd 'The Singer' voor te stellen.

Setlist
1. Your Great Book
2. Umbrellas in the Rain
3. We Still Drink The Same Water
4. Don't let me fall in love with you
5. The Girl I Don't Know
6. I Run the Carousel
7. Legendary Afterparty
8. Catherine the Waitress
9. Start Wasting My Time
10. Don't Want You to Wake Up
11. Josephine
12. Waiting For Mars
13. Louis, Louis
14. One And Only
SOLO en enkel zang
15. The Singer
BIS met Teitur en Mikael
16. Een nr in het Faroërs ...

Een heel gevarieerd concert is het geworden! Bij We still drink the same water werden sax, trombone en klarinet erbij gehaald. Don't let me fall in love with you werd begeleid met cello, glockenspiel en keyboard. Datzelfde keyboard liet het bij het nummer opgedragen aan Chris Whitley (die ook tweemaal in N9 heeft gespeeld) Legendary Afterparty afweten. Een Apple die gereset moet worden, het kan ook! Of was het doordat men zich net had voorzien van een frisse pint bier?
De partysong Catherine the Waitress (ik hoor flarden Architecture in Helsinki) en Start Wasting My Time brachten vaart in het optreden om meteen daarna een solo te spelen, Don't Want You to Wake Up.

Een nummer dat ze enkel bij volle maan (als we Teitur mogen geloven) - en dus ook vanavond - speelden was Waiting For Mars. De bindteksten waren vaak best grappig. Eentje: "Everyone knows how people change when there's a full moon" ... ... stilte_in_het_klasje ... geen_reactie ... ... dus vervolgt Teitur, die op z'n minst een 'Yeah!' had verwacht: "Most cultures know that!"

Afsluitend bracht Teitur alleen met zijn stem een nieuw nummer met grappige tekst, de titeltrack van de nieuwe cd The Singer.

Op verzoek werd als bis nog een lied in het Faroërs gebracht. Is dat een geldig excuus om de titel ervan niet te kennen?

De N9 heeft me weer eens niet ontgoocheld. In deze villa in Eeklo vallen vaak de meest intieme concerten te beleven.

Zie ook zijn place op MySpace.

See my Last.FM Playlist: nearly all songs from the concert of the Lou Rhodes in Antwerp, Belgium at 11th of March 2008.

Lou Rhodes also played a cover I didn't know. If someone can help ... And there was a new song Falling Down which isn't known yet at Last.FM, but - as she said - it's on Youtube.

It's amazing how calm and friendly Lou Rhodes stayed when hearing lots of annoying noice from digital cameras and seeing some fan(?) was filming the whole concert. I know of some artists who would leave the set!

Please! At those photographers: you really can adjust the settings of your camera so nobody hears you're taking pictures. I'm asking this because it's not the first time this noice disturbed the concert (Vic Chesnutt, The Whip, Krakow, ...).

See my Last.FM Playlist: all songs from the concert of the Editors in Ghent, Belgium at 10th of March 2008.

I only missed the song Fall, one of my favourites out of The Back Room.

Enjoy their concert. It was an amazing gig in Ghent!

OK, ik geef het toe, ik heb iets met Spaanstalige rock/pop. Ik walg van Duitse schlagers en Vlaamse TOP10-hits maar als La Camisa Negra van de Columbiaan Juanes weerklinkt uit één of andere radio (zelfs in België), dan neuriën we mee (zingen wil ik een toevallige passant niet aandoen). En dat David Bisbal een grote naam is in Spanje, moeten ze me ook niet meer vertellen. De kans is ook hier groot dat je Silencio al eens hebt gehoord. Ik heb iets met Spaans, meer niet. Als Spanjaard zou ik dat waarschijnlijk slechts/slechte Spaanse TOP10 muziek vinden en naar iets alternatievers luisteren. Zoals ...

Uit mijn Last.FM stats blijkt al maanden mijn voorkeur voor Migala. Jammer genoeg gesplit, maar ik kan iedereen die weg is van post-rock deze band van harte aanbevelen. Hun zanger is nu solo als El Hijo, singer-songwriter. Wie wat Spaans kent, geniet er zeker van!

Ahora algo completamente diferente ...
En zo kwam ik in mijn zoektocht naar Spaanse alternatieve rock terecht bij El Columpio Asesino. Fucking grrreat! Zwevende rock, hier en daar een glimp van Archive maar dan snel weer de soundscapes van Air, Chantal Pattyn zou het in Update (goh, waar zijn die Stubru-hoogdagen naartoe?) psychedelica durven noemen hebben, denk ik. Afgewerkt met het perfecte trompetgeluid ... vind ik op hun naar henzelf genoemde cd uit 2003 La muerte de un trompetista nog 't meest sfeervol beklemmend nummer. Trans Am?

Ze zijn al jaren bezig, ik ontdek hen nu pas. Jij nu ook?

Zie ook hun Myspace en hun website.

In een artikel in De Morgen over Last.FM beweert IBBT en onze nationale radio dat ze geen luisteraars verliezen aan Last.FM.

Daar heb ik toch zo mijn bedenkingen bij. In mijn Last.FM-vriendenkring kan ik zo enkele namen opsommen van vroegere luisteraars van Studio Brussel (waaronder ikzelf) die nu enkel nog in de wagen of bij het ontwaken naar radio luisteren. De rest van de dag staat de laptop aan en wordt muziek gespeeld vanuit iTunes, Media Player of Last.FM online radio. Vooral omdat al die muziek dan 'gescrobbled' wordt naar het persoonlijke Last.FM profiel.

In het artikel wordt aanbevolen dat de klassieke radio via haar site ook een soort Last.FM zou beginnen uitbouwen. Fout! Als men echt geld teveel heeft moet men zoiets zeker doen. Waarom zou een luisteraar naar de site van StuBru gaan om daar een aparte muziek-met-profiel-radio te gebruiken terwijl Last.FM zoveel meer te bieden heeft (o.a. een StuBru-groep) en is ingebed in een internationale gemeenschap?

Het artikel zette me aan om nog eens de Yahoo Widget van BBC Radio te gebruiken. Bijna twee jaar geleden had het nog teveel bugs, maar sinds december '07 werkt dit perfect! Dankzij deze widget luister ik nu online naar BBC 6 Music en wordt alle muziek van hun radio ook naar mijn Last.FM muziek gescrobbled. Los Campesinos! Sex Pistols!

Dát is innovatie en visie! Mocht ik bij het online beluisteren van Studio Brussel de gespeelde muziek ook naar Last.FM kunnen sturen dankzij zo'n widget, dan hebben ze mij zeker voor een heel aantal programma's terug. Momenteel is enkel Duyster nog een reden om de radio aan te zetten, vooral omdat er af toe vrijkaarten te winnen zijn :-P Maar hoe lang duurt het nog vooraleer onze clubs en concertzalen via Last.FM ook vrijkaarten weggeven? (hint)

Een korte handleiding voor BBC luisteraars:

1. Surf naar Yahoo Widgets en download er de software en een basispakket widgets (via 'Get started').
2. Installeer de software.
3. Download de widget via BBC Labs.
4. Installeer de widget en stel die in (je Last.FM-gebruikersnaam en het BSBC-station dat je wil scrobblen).
5. Surf naar BBC 6 Music en luister live. Succes!

Intussen speelt Nick Cave's nieuwe single Dig Lazarus dig!!! (helaas wel fout getagged door BBC ... Tja, 't kan niet helemaal perfect zijn).

BBC 6 Music scrobbelt de eigen radio ook naar hun profiel, sinds ze deze widget hebben. Zo krijgen ze meteen een heel goed radioprofiel met hun muziekaanbod en de populairste bands.