barkin_

Prometheus'un şaşırtıcı yolculuğu burada bitiyor. Tanrılara kinini, insanlara aşkını haykırarak Zeus'a horgörüyle sırt çevirir, göğe saldırmaya kışkırtmak üzere ölümlülere doğru gelir. Ama insanlar ya zayıftır, ya korkak; onları örgütlemek gerekir. Hazzı yaşanılan dakikanın mutluluğunu sever; büyümek için, onlara günün balını tepmeyi öğretmek gerekir. Prometheus da önce öğretip sonra buyuran bir efendi olur böylece. Savaş yine sürüp gider, bitirici olur. İnsanlar güneş yurduna erişecekleri konusunda, bu yurdun var olup olmadığı konusunda kuşkuya düşerler. Kendi kendilerinden kurtarmalıdır onları. O zaman kahraman onlara bu yurdu tanıdığını, hem de yalnız kendisinin tanıdığını söyler. Bundan kuşku duyanlar çöle atılacak, bir kayaya çivilenecek, acımasız kuşlara yem edilecektir. Ötekiler karanlıklarda, düşünceli ve yalnız bir efendinin ardından gideceklerdir bundan böyle. Prometheus, tek başına, tanrı olmuştur. İnsanların yalnızlığı üzerinde egemendir. Ama ancak yalnızlığı, bir de zulmü koparmıştır Zeus'tan; Prometheus değildir artık, Sezar'dır. Gerçek, ölümsüz Prometheus kurbanlarından birinin çehresine bürünmüştür şimdi. Çağların derinliklerinden gelen çığlık İskit çölünün derinliklerinde hep yankılanmaktadır.

























Canlı bir insan boyunduruk altına alınabilir, nesnenin tarihsel durumuna indirgenebilir. Ama, yadsıyarak ölürse, nesneler düzenini tepen bir insan yaratılışını yeniden kesinler. Bunun için, sanık ancak ölümün haklı ve nesneler imparatorluğuna uygun olduğunu söylemeye razı olunca ortaya çıkar ve öldürülür. Ya onurunu yitirmiş olarak ölmek ya da artık var olmak gerekir, ne ölümde, ne yaşamda. Bu son durumda ölünmez, yok olunur.