RSS
  • Recensie op de website van het Eindhovens Dagblad

    Abr 27 2009, 17h57

    Sat 25 Apr – Jackson Browne - World Tour 2008 - 2009



    De Grote Verzoekjes Show van Jackson Browne


    Hoe krijg je een volle concertzaal binnen een kwartiertje in je macht? De Amerikaanse songschrijver/muzikant Jackson Browne (60) geeft op deze zaterdagavond (25 april) het antwoord op die vraag tijdens zijn uitverkochte concert in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen.

    Als er tussen twee liedjes door een stilte valt en de zanger uit Californië rustig een andere gitaar omhangt, roept een alerte toeschouwer: 'Take it easy!' De fan refereert natuurlijk aan de gelijknamige song van de Eagles, waarvan Browne mede-auteur is. Prompt geeft hij zijn band opdracht deze klassieker te spelen. De zaal is hoorbaar verrast: artiesten van zijn kaliber wijken tijdens dit soort groots opgezette shows zelden of nooit van het strakke programma af. Dat zorgt alleen maar voor verwarring bij de bandleden en de mensen van het licht en geluid.

    Jackson Browne denkt daar anders over. De zanger/gitarist/pianist kan lekker met de setlist goochelen omdat hij beschikt over een gelouterde en hechte begeleidingsgroep, die graag improviseert en ook moeiteloos zou meespelen als hun voorman opeens 'Er staat een paard in de gang' zou inzetten.

    Zo gek wordt het niet, al blijft de Amerikaan zijn publiek en zichzelf verrassen. Op verzoek van een bezoeker brengt hij zijn song 'Rosie' en even daarna roept een kenner plotseling om een lied van Warren Zevon, een vriend van Browne die in 2003 op 56-jarige leeftijd overleed. De Amerikaan grinnikt een keer, overlegt met zijn bandleden en speelt vervolgens een geïmproviseerde, maar perfecte uitvoering van Zevons nummer 'Carmelita'.

    Hij presenteert in Antwerpen een dwarsdoorsnede uit zijn oeuvre, waarin uiteraard veel songs van zijn succesvolle jaren zeventig-albums ('Late for the sky', 'The pretender' en 'Running on empty') voorbij komen. Op de karakteristieke tenorstem van Browne zit nauwelijks sleet, op zijn conditie evenmin: de totale speeltijd bedraagt tweeëneenhalf uur.

    Kortom: ga hem zien, dinsdag 28 april in de Heineken Music Hall in Amsterdam. En bedenk alvast wat suggesties voor een verzoeknummer.

    Eindhovens Dagblad
  • Vreemd optreden van Madeleine Peyroux

    Abr 24 2009, 17h46

    Thu 23 Apr – Madeleine Peyroux
    Van de website van het Eindhovens Dagblad

    Ze schrijft prachtige liedjes in de stijl van Amerikaanse iconen als Paul Simon, Randy Newman en Carole King. Zangeres Madeleine Peyroux is ook een uitstekend vertolker van andermans songs. En een fascinerend gesprekspartner, merkte ik tijdens een interview. Iemand met een filosofische instelling die haar antwoorden weloverwogen kiest en op haar hoede is voor de buitenwereld. Ik was dan ook benieuwd naar haar concert in Muziekcentrum Frits Philips op donderdagavond 23 april.




    Het optreden kende een ietwat ongelukkige start. Terwijl ze de volle zaal overzag verzuchtte Peyroux: 'Zoveel mensen in zo'n kleine stad...'. Het publiek reageerde morrend, want waag het niet Eindhoven als 'klein' te typeren!

    Het ongemakkelijke moment werd symbolisch voor het concert. De vonk tussen artiest en publiek wilde maar niet overslaan. De begeleiders van Peyroux (bassist, gitarist, toetsenman en drummer) deden wat ze moesten doen, maar stonden en zaten erbij alsof ze aanwezig waren op het partijcongres van de ChristenUnie. Ze waren keurig en vriendelijk, maar ook ontzettend saai.

    Peyroux zelf -gehuld in een grijze outfit- wekte evenmin de indruk graag in de schijnwerpers te staan. Ze bewoog zich onwennig over het podium en haar zangstem (met plotselinge uithalen naar omhoog en omlaag) klonk soms schokkerig. Typerend voor het ontbreken van een 'klik' tussen Peyroux en de zaal was de manier waarop de toehoorders reageerden op haar introducties van de liedjes. De mensen reageerden lachend op die monoloogjes, terwijl ze volgens mij helemaal niet grappig waren bedoeld.

    Van een goede opbouw -toch noodzakelijk in een theatersetting- was geen sprake. Opeens schoolden Peyroux en haar bandleden samen om als straatmuzikanten een liedje te spelen, dan weer deed de Amerikaanse een nummer helemaal alleen. En voordat ik het besefte, was het concert voorbij. Binnen anderhalf uur stonden we buiten na een vreemd en vooral onsamenhangend optreden.