Beste cd 2010 - De tijdverspilling [59-40]

RSS
Recomendar

Dez 28 2010, 18h42

Hallo! Wat een enerverend jaar weer. Niet heel veel tijdloze meesterwerken, maar gelukkig weer genoeg moois om je oren mee te vullen. Dat later. Nu eerst de cd's die je niet hoeft te luisteren als het aan mij ligt. Stom, saai, doelloos, vervelend of ronduit middelmatig. De rating is grotendeels hetzelfde:

*****+ = Tijdloos
***** = Genieten
****+ = Tof
**** = Prima
***+ = Goed
*** = Oke
**+ = Matig
** = Suf
*+ = Saai
* = Troep
+ = BLURGHURG (helaas viel er geen 1 cd in deze categorie)

Als voorpret eerst diegene die deze lijst niet hebben gehaald door tijdgebrek of tekort aan inspiratie. Of, in een zeldzaam geval, een arm in het gips.

Tof:
Villagers – Becoming a Jackal / ****
John Legend & the Roots –Wake Up! / ***+
Tame Impala – Innerspeaker / ***+
Aardig:
Hot Chip – One Life Stand / ***
Beach House – Teen Dream / **+
Sarah Jaffe – Suburban Nature / ***
Deadmau5 – 4x4 = 12 / ***+
Teitur – A Night at the Opera / ***+
Mountain Man – One. / ***+
Eels – Tomorrow Morning / ***
Seymour Bits – Seymour Bits / ***
Klaxons – Surfing the Void / ***
Eli “Paperboy” Reed – Come and Get It / ***
Bombay Bicycle Club – Flaws ***+
Niet overtuigend:
Kensington – Borders / **+
Duffy – Endlessly / **
Stromae – Cheese / **
Demians – Mute / **
Tides of Man – Dreamhouse / **
Kylesa – Kylesa / **+
The Walkmen – Lisbon / **
The Black Keys – Brothers / **+
Troep:
Kontrust – Time to Tango / *+

Zo. Klaar? Daar komt ie!

59.Angus and Julia StoneDown The Way * (Singer -Songwriter) [USA]
Hoe dun de scheidingslijn is tussen prachtig breekbaar platencollectief (A Book Like This) en tenenkrommende jeukplaten ensemble maakt Down The Way pijnlijk duidelijk. Waar de hell zijn alle instrumenten? De kracht van voorganger ABLT lag toch juist in de afwisseling? Plaatje met Angus met mondharmonica, plaatje met Julia met trompet, plaatje met piano, plaatje met gitaar en allemaal even sterk en onderscheidend. Nee, dachten de Stonetjes. Laten we 13 nietszeggende zwijmel platen maken met teksten die al duizenden keren eerder op papier zijn gezet. Hadden we eerst op EP Heart Full of Whine het nummer I’m Yours, worden we nu geconfronteerd met het tegenovergestelde I’m Not Yours. Interessant! Andere platen als Big Yet Plane hebben praktisch alleen een refrein waarbij Angus zijn stem nog zachter en zwoeler is geworden waardoor hij bij mij meer dan eens het bloed onder mijn nagels vandaan haalt. Zing nou eens voluit man! Zit die baard in de weg? Alleen op het einde van Draw Your Swords (ook weer meer tergende cliché teksten) gaat hij iets meer los. Daar hebben we dan 10 en een halve zwijmelplaat op moeten wachten. Krijg je ontzettende zin van om Slayer te draaien.
Persoonlijke favorieten: And the Boys

58.JunipFields *+ (Indie / Folk) [SWE]
Jose Gonzales schijnt een hele meneer te zijn in sommige hipster kringen. Zijn solo materiaal heb ik eigenlijk nooit een kans gegeven en daar kan ik ook niet over oordelen. Maar als het ook maar in de verste verte lijkt op wat Junip voor oogleden verzwarend saaie muziek maakt, dan gun ik hem die kans ook niet. Lees niet verder want ik ga geen woorden meer vuil maken aan dit wanproduct.
PF:

57.Tom McRaeAlphabet of Hurricanes *+ (Singer -Songwriter) [UK]
De saaiste en meest inspiratieloze platen zijn voor mij altijd diegene met cliché teksten. Je melodieën kunnen nog zo mooi zijn, je beats nog zo hard, als de tracks weer eens “I Still Love You” heten, doet dat de rest ernstig tekort. Helaas voor McRae is de rest eigenlijk ook niet alles. Zo matig zelfs, dat ik overweeg deze artiest nooit meer te luisteren want live is het ook een saaie bedoening. Restaurant muziek.
PF:

56.AqualungMagnetic North ** (Singer-Songwriter) [AUS]
Songwriter die eigenlijk met de cd slechter en saaier wordt. Eerst hadden we Strange and Beautiful (prachtig), daarna Memory Man (aardig) en nu dus Magnetic North. En deze tendens volgende, kom je nu dus uit bij saaie bagger. De volgende zal vast in de min uitkomen waardoor hij geniaal is (op een zanger Rinus manier).
PF:

55.SiaWe Are Born ** (Pop) [AUS]
De afkomst van de titel van We Are Born? Het zijn de eerste 3 woorden die worden gezongen op openingsnummer The Fight. Dat hier verder niet over nagedacht lijkt, is typerend voor deze cd. Simpele pop plaatjes de tand des tijds erg slecht doorstaan. Eerder stom binnen minuten dan jaren. Buiten de eerste 4 tracks, die rijp zijn voor de top 40 (en dat is tegenwoordig niet echt meer een compliment te noemen) staan er nog 9 volkomen inwisselbare nummertjes op. Praktisch allemaal volgens dezelfde formule als elk willekeurig ander pop plaatje: couplet, refrein, couplet, bruggetje; Enfin, je kent het wel. Daarbij bestaan de refreinen meestal alleen uit het herhaaldelijk zingen van de titel van de song. Hoe vervelend! Enige lichtpuntje zijn nog steeds Sia’s vocalen, al komen die met dergelijke nummers niet half zo goed uit de verf als vroeger. Sia heeft al laten weten dat het artiesten leven toch niets voor haar is en waarschijnlijk haar microfoon aan de wilgen te hangen. Mocht dit geval zijn, dan had ze haar carrière wat mij betreft heel wat beter af kunnen sluiten. Album zonder pretenties oke, maar dit is een lege huls.
PF: The Fight / You’ve Changed

54.JonsiGo **+ (Indie / Ambient) [ICE]
Jonsi. Exorbitant figuur. Bij menigeen bekend van het bespelen van een gitaar met een stijkstok en prachtige vocalen, in dienst van Ijslandse post-rock formatie Sigur Rós. Post rock inderdaad. Prachtig opgebouwen nummers met meer dan eens tweemaal de “normale” lengte. Het is dan ook te prijzen dat Birgisson niet de makkelijke weg heeft gekozen en deze muziek solo te reproduceren. Maar wat mij betreft had hij dat eigenlijk wel mogen doen, want wat we nu voorgeschoteld krijgen is een soort Sigur Rós light. Vervang de gitaren door popbeats, de onverstaanbare sprookjes vocalen door iets wat op Engels lijkt en halveer de lengtes en ta-daa: weg magie. Zonder de bombastische en lome songstructuur begint Birgisson’s stem al snel te irriteren. Tjoeeehhh!
PF:

53.NevermoreThe Obsidian Conspiracy **+ (Metal) [USA]
Ooit, heel lang geleden, was dit langharig tuig mijn favoriete band. Fenomenale gitaren, drums uit de hell en teksten waarin elke ondergewaardeerde middelbare scholier zich in kon vinden. Of TOC nu zo kut is, of dat mijn smaak dusdanig is aangepast dat ik het kut vind, we zullen het nooit weten. Feit blijft dat TOC echt niet het beste werk van Nevermore kan zijn. Geen brute teksten (meer gejank over regeringen en onrecht), geen gitaar bazerij (beetje gepingel in het wilde weg) en drums als St. Anger (oke, iets beter). De top was voor deze knakkies al in 1999 bereikt en dus 11 jaar na dato toch maar eens tijd om de handdoek in de ring te gaan gooien.
PF:

52.Rolo TomassiCosmology **+ (Experimental / Grindcore) [UK]
Je hebt goede ondefinieerbare teringherrie en slechte ondefinieerbare teringherrie. Die van het goede soort klinkt de eerste keer onnavolgbaar maar begint met een aantal beurten al wat te dagen. Slechte blijft na meermaals draaien als een bak herrie klinken waar geen touw aan vast te knopen is. Goede is na een keer of 6 a 7 prima te doen en soms zelfs geniaal. Slechte is ook na 6 a 7 keer nog steeds onnavolgbaar en niet heel veel leuker om naar te luisteren dan de 1e keer. Nu snap je het al, beste lezer, de nieuwe Rolo Tomassi valt wat mij betreft in categorie 2. Ook na 4 keer snapte ik er nog geen hol van en beleefde ik weinig tot geen plezier aan het luisteren naar deze onzin. Wel een semi-chick als leadzangeres. Je zou het niet zeggen als je die vocalen hoort. “The next song is called: BWAAHHHHHHH”.
PF: Bwaah 1, 2, 3 tm oneindig

51.GooseSynrise **+ (Electro) [BEL]
Goose had zijn grote doorbraak alweer 4 jaar geleden met het album Bring It On. Opvallend dansbare pop-electro die goed bleef hangen. Hiertussen zijn er nog stilletjes wat andere platen uitgebracht, maar echt buiten de anonimiteit van Belgie zijn die niet meer gekomen. Nu 4 jaar later komt men met Synrise. Heel wat experimenteler dan het doorbraakalbum, maar dat pakt niet overal goed uit. Sterker nog, geen enkel ploatje kon me echt warm krijgen. Elke keer als het nummer net los lijkt te komen, kakt het weer als een mislukte souffle in elkaar. De vocalen zijn er ook niet op vooruit gegaan, al is dit bij dergelijke muziek niet heel erg van belang. Deze knakkers kunnen gewoon niet zingen en hadden dus best wat effecten mogen gebruiken om het wat op te leuken. De coverart is dan weer wel mooi. Straalt iets uit van totale ongrijpbaarheid en daardoor ook goed gekozen. Synrise is als een sidderaal en beklijft derhalve nergens.
PF:

50.Retribution Gospel Choir2 **+ (Indie / Alternative rock) [USA]
Kennen jullie de band Low? Ik niet. Geeft ook niet natuurlijk, maar 2 van de knakkers die hierin figureren zou je daar al van kunnen kennen. Deze voorkennis had deze cd wellicht wat plezieriger kunnen maken dan hij dat nu is, maar niet heel veel. Schijnbaar is RGC, wat wel een toffe naam is voor een rock n’ roll band als deze, een stuk luider dan eerder genoemde Low. Uitschiers als Hide it Away en ’68 Comeback tillen dit product naar een enigzins respectabele positie in deze lijst. Maar na 2010 zullen deze tonen niet vaak meer rondsuizen in huize snor.
PF: Hide it Away / ’68 Comeback / Poor Man’s Daughter

49.Broken BellsBroken Bells **+ (Indie Rock / Experimental) [USA]
Cd die op het moment van uitkomen redelijk indruk maakte. Helaas, na verloop van eigenlijk te weinig tijd alweer uit alle playlists verdwenen. Aardige hitjes (Vapourize / The Ghost Inside) afgewisseld met wat suffe vullers. Ook het matige optreden op Lowlands hielp niet mee. Nog even oefenen of wellicht gewoon weer opheffen dit samenwerkingsverband.
PF: Vapourize / The Ghost Inside

48.Dylan LeBlancPauper Fields **+ (Country) [USA]
Pauper Fields! Dat klinkt veelbelovend. Tralala. Tututu. Ja, bekend in het gehoor. Standaard country aspecten, steel guitar, alles. Zou zo de zoon kunnen zijn van een Ray LaMontagne, want deze knaap is toch pas echt 20 jaren jong. Was county niet toebedeeld aan wat oudere van dagen die al heel wat levenservaring hadden opgedaan? En die daar dan sikkeneurig over konden mijmeren? Vast wel, maar daar heeft LeBlanc (stiekem gewoon de Wit) lak aan. Prima stem en aantal aardige plaatjes maar nog even oefenen in de 2e klasse voor hij klaar is voor het echte werk.
PF:

47.Pure Reason RevolutionHammer And Anvil **+ (Prog Rock) [UK]
Eerste luisterpartijen zijn hoopvol. Weer het ouderwetse PRR zoals we dat gewend waren van best wel prima debuut The Dark Third. Maar waar de meeste prog rock bands toch steeds weer in falen is...progressie. Ze proberen zich steeds maar weer opnieuw uit te vinden, maar dit lukt slechts een enkeling echt goed. Uitstapje naar elektronische apparaten op Amor Vincit Omnia pakte wat mij betref desastreus uit, dus gelukkig zijn de gitaren nu weer terug. Maar meer dan een slechte replica van zichzelf wordt het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit meer worden.
PF: Fight Fire

46.Antony and the JohnsonsThank You For Your Love **+ (Country) [EP] [USA]
Op deze ep vinden wij 5 nummers. Deze zal ik 1 voor 1 met u doornemen. #1: Titelnummer, gelijk aan ep. Staat op laatste cd Swanlights. Redelijk. #2: You Are The Treasure. Kan me niet bekoren. Wel erg minimalistisch.#3: My Lord My Love. Zou niet misstaan op voorgaande cd, The Crying Light. Haalt het niveau weer iets omhoog. #4. Pressing On. Cover van Bob Dylan uit zijn Christelijke periode. Ben niet bekend met het origineel maar religie heeft nog nooit iets goed voor de muziekwereld betekend en ook dit is niet heel spannend. #5: Imagine. Cover van, jawel, Lennon. Duizend keer gecovered en dus een redelijk verassende keuze dat ook Antony zich er aan waagt. Boodschap wel lekker tegenstrijdig met nummer 4. Nog nooit heeft iemand het origineel overtroffen (zoals met het grootste deel van covers) en ook dit komt niet in de buurt. Conclusie: inwisselbare ep.
PF:

45.Beach FossilsBeach Fossils **+ (Lo-Fi / Indie) [USA]
Nadat vorig jaar talloze bands doorbraken met “Black” in hun naam, is het dit jaar de beurt aan “Beach” en anderer strand gerelateerde benoemingen. Naast Beach House en Best Coast kregen we onder andere ook te maken met Beach Fossils. Waar BF in excelleert zijn lo-fi indie plaatjes. Zegt je waarschijnlijk niets, maar dat houdt in deze in dat de gitaren uit een put lijken te komen en de vocalen zo goed als onverstaanbaar zijn. Dat doen de heren dan zo’n 11 keer op dit album, waarbij het enige waarneembare verschil het BPM is. Aantal leuke plaatjes maar verveelt al na 2 a 3 keer.
PF: Youth / Vacation / Twelve Roses

44.Two Door Cinema ClubTourist History *** (Indie / Electropop) [UK]
Erg fijn wegluisteren. Dat doet het album van Two Door Cinema Club (wie verzint zulke namen?). Indiepop is dan ook muziek die zo goed als iedereen van de huidige 20-30 generatie wel kan waarderen. Zoet als suiker en sporadisch carameliserend. Geen enkel zwak plaatje kon ik ontdekken op Tourist History maar dit ligt ook aan het feit dat dit allemaal wel goed op elkaar lijkt. Echte positieve uitschieters zijn er dus ook niet en daar schort het dus voornamelijk aan. De meer up tempo plaatjes steken iets boven het maaiveld uit omdat deze nu eenmaal het meeste energie opwekken. Hierbij is TDCC op zijn best. Een volgend album behoeft naar mijns inzien wat meer variatie want dergelijke platen zijn na een jaartje alweer vergeten.
PF: This is the Life / I Can Talk / Undercover Martyn

43.The Tallest Man on EarthSometimes the Blues Is Just a Passing Bird *** (Indie) [EP] [SWE]
Kristian Matsson had zijn heldenstatus al reeds in 2009 (en eigenlijk deels daarvoor) verworven en zijn langspeler van dit jaar is ook weer voortreffelijk. Maar om daarbij ook nog alle b-kantjes uit te brengen die je onderweg hebt gemaakt, is misschien iets teveel van het goede. Op “Sometimes the Blues is Just a Passing Bird” vind ik weinig tot geen nummers die op 1 van zijn 2 langspelers een toegevoegde waarde waren geweest. Uitblinker “The Dreamer” is leuk geprobeerd en een keer iets anders met een elektrische gitaar, maar beklijft niet zoals Matsson’s repertoire dat normaal gesproken doet. Zwakste poging tot nu toe.
PF: The Dreamer

42.DevoSomething for Everybody *** (New Wave / Post-punk) [USA]
Bands die al actief zijn sinds 1972 stellen tegenwoordig vaak geen reet meer voor. Slap aftreksel van zichzelf, zangers die het niet meer kunnen bijbenen, je kent het wel. Misschien heeft voor Devo (De-Evolution) de pauze die ze inlaste tussen ’91 en ’96 goed gedaan. SFE klinkt bij vlagen fris, opgewekt en zeker niet alsof het gemaakt is door 50+ ers. Sowieso al respect daarvoor. Oké, de vocalen zijn voorzien van keiharde effecten maar dit past prima bij de plaatjes. Diegene waarbij dit het ergste is (Human Rocket) is zelfs mijn favoriet. Wellicht helpt ook mee dat ik het oude werk niet ken en dus amper vergelijkingsmateriaal heb. Grootste minpunt is het gebrek in variatie in de songs en dat breekt de relatief lange cd op tegen het einde. Niet de meest revolutionaire muziek ooit, het leunt erg op de 80’s sound maar hey, dat is weer helemaal hip toch?
PF: What we Do / Human Rocket / Cameo

41.DeloreanSubiza ***+ (Electronic / Indie) [SPA]
Typische Pitchfork band. Dat wil meerdere dingen zeggen. Ten eerste: band ontdekt via de site Pitchfork (goh). Ten tweede: eigenlijk te vage muziek om een goed stuk over te schrijven. Bij al heel wat bands hieronder en boven heb ik het onderste uit de duim moeten zuigen om nog iets zinnigs op papier te zetten, maar bij Delorean gaat dat echt niet lukken. Ze komen uit Spanje, het is om te dansen en de zon schijnt door je speakers. Geef het een kans. Of niet.
PF:Real Love / Grow / Simple Graces / Come Wander

40.GorillazPlastic Beach ***+ (Electronic / Hip-Hop) [UK]
Nooit een hele grote fan geweest van deze “virtuele” band. Damon Albarn z’n stem past wat mij betreft prima bij The Good, the Bad & the Queen, maar bij Gorillaz was ik er nooit van ondersteboven. Geef een aap een gouden beat, het blijft niet goed bij elkaar aansluiten. Maar he, regel die aap van een Snoop Dogg en je hebt al snel een hitje. Helaas voelde Snoop zich wellicht wat in de aap gelogeerd, want hij mag alleen voor de introtune opdraven. Al die andere gast artiesten kunnen het niveau van dit album hooguit naar redelijk tillen. Ze staan hiermee bijna voor aap. Zelf ervaren? Kan. Aantal hitjes als White Flag, Stylo en On Melancholy Hill maken dit tot een prima middenmotor van 2010. En dat is geen broodje aap.
PF: White Flag / Stylo / Superfast Jellyfish / On Melancholy Hill

Comentários

Deixe um comentário. Faça login na Last.fm ou cadastre-se agora (é gratuito).