Cathare

Met de pen op het papier, wanneer ik thans het bewijs moet leveren hoe gering het belangrijke en hoe belangrijk het geringste voor mij is, schijn ik plotseling weinig te bezitten. Een kort eindje volzin, waar tientallen van hevig verlangende levensjaren in smeulen: het is alles wat ik overhoud. Het vorm- en kleurmysterie van de bloemen: wordt het bovengronds, wordt het ondergronds geboren? Ik heb de wereld zo koud en onherbergzaam gevonden. En datgene wat ik mijn “binnenste” vermag te heten: het is slechts een beperkte ruimte. Het “buitenste” schijnt naar alle kanten open te staan. Maar van het “buitenste” weet ik alles; het is overwonnen. Daaromtrent mag ik niet de geringste waarheid achterhouden, nu ik met een doorlopende openbaring begonnen ben. Zoveel overgangen van slapen naar waken moest ik zonder bescherming overschrijden. Alles aanvaarden is niets meer bezitten. Met alles te geloven begint het ongeloof. En iedere keer met popelende verwachting, maar telkens tevergeefs, hoop ik allen die mij liefhebben in het eigen, innerlijk gehoorde, innerlijk noodzakelijke woord te ontmoeten, zoals hun zwijgende trots en mijn zwijgende trots het wenst.

Maurice Gilliams - Winter te Antwerpen