Hallo!
2009 loopt tegen haar einde. Weer een mooi jaar, in meerdere opzichten. Muzikaal gezien heeft het toch weer het jaar ervoor weten te toppen.
Gemiddeld ongeveer 4 concerten per maand (dus 1 per week!), al is dit wellicht geen hele eerlijke berekening dankzij het aantal optredens van Lowlands, Fortarock, Bevrijdingsfestival en Le Guess Who? .
Allereerst de top albums van 2009. Hierbij was de voorwaarde dat ik iedere cd minimaal 3 keer geluisterd zou moeten hebben (more or less), om een goed oordeel te kunnen vellen. We beginnen met nummer 60 (dramatisch) tot 41 (redelijk).
De beoordeling is als volgt:
***** = Essentieel in iedere (digitale) platencollectie
****+ = Geniaal / briljant
**** = Solide topproduct
***+ = Prima vermaak
*** = Als je nog vrije tijd over hebt
**+ = Alleen voor de diehard
** = Kan (zoveel) beter
*+ = Hier hebben mensen moeite voor gedaan. Zonde.
* = Even kut als het gehele oeuvre van
Kane,
Nickelback en
Tokio Hotel
(!) = Niet 3 keer afgeluisterd door uiteenlopende redenen dus oordeel kan ooit nog worden aangepast.
60. Animal Collective –
Merriweather Post Pavillion * (Indie-Rock)
(!)
Met elk nummer dat deze troep vordert word mijn hoofdpijn erger. Lijkt me geen goed effect.
1. Au
2. AU!
3. AUUU AARGGH!
4. Af met die zooi.
Ben dan ook nooit verder gekomen dan nummer 4. Totale non-muziek.
Conclusie: drugs hebben meestal een positief effect op muziek maken, maar neem met mate. Serious.
Persoonlijke Favoriet(en):
Geen
59. Ephel Duath –
Through My Dogs Eyes *+ (Jazz-metal / Experimental)
(!)
Een van de best bewaarde geheimen in de metalwereld is het pareltje The Painters Palette. Geniale jazzmetal met trompetten, fantastische basloopjes en een goede mix van clean vocals en grunten. Het album hierna had geen trompetten meer en de clean vocals waren ingeruild voor alleen maar schreeuwen. Iets minder afwisseling, maar nog steeds een goed album. Nu lijkt ED helaas helemaal de weg kwijt. De geniale bassist staptte op, de trompetten bleven weg en de teksten gaan uit van een hondenperspectief. Wat? Ja, het album is geschreven als het ware een hond dat had gedaan. Ik zeg: neem terug die bassist, kom op met die blaasinstrumenten en maak eens wat boeiends, verdomme!
PF:
Breed, Guardian
58. Peter Bjorn and John –
Living Thing ** (Indie-pop)
Meest inwisselbare cd van het jaar. Na het geweldige Writers Block komt uit 2006 is Living Thing allemaal een beetje karig. Cd wisselt tussen redelijk popplaatje naar saai kutnummer en weer terug. Vooral de laatste 4 nummers zullen de geschiedenis ingaan als......wacht....welke nummers? Volgende keer gewoon weer aan de crack please?
PF:
It Don’t Move Me, Nothing to Worry About, Living Thing
57. Dream Theater–
Black Clouds and Silver Linings ** (Progressive Rock)
(!)
Deze cd staat puur zo laag omdat:
a. Een cd beginnen met onweergeluid gewoon niet meer kan anno 2009.
b. DT nog steeds de hele matige zanger heeft die ze al jaren hebben.
c. Je niet 1, niet 2, maar 3 cd’s voor je kiezen krijgt. Waarom?
d. Er hele stukken in zitten die ook al op andere DT cd’s te horen waren, maar dan allemaal net iets anders.
e. DT een band is die van mij al had mogen stoppen en ik geen idee heb waarom ik dit nog luister.
PF:
Drie cd’s met in totaal 18 nummers? Hoe moet ik kiezen?
56. Simian Mobile Disco –
Temporary Pleasure ** (Electro)
(!)
Tijdelijk plezier. Heel tijdelijk dan, want na 2 keer had ik het wel gehad met dit bijeengeraapte zooitje. Positieve uitschieters als 10000 Horses Can’t Be Wrong zouden op de vorige cd een van de mindere zijn. Dat zegt genoeg.
PF:
10000 Horses Can’t Be Wrong
55. dredg –
The Pariah, The Parrot, The Delusion ** (Progressive Rock)
Een album beoordelen is een groot deel gebasseerd op verwachtingen. Het laatste product van dredg kan ik scharen in het rijtje: “grootste teleurstellingen ooit”. Het aantal nummers dat erop staat (18) lijkt veel, maar meer dan de helft is niets meer dan opvulling met als “hoogtepunt” Long Days and Vague Clues. Hoeft niets mis mee te zijn als ze samen een geheel vormen, maar dit lijkt amper het geval. Halen we dit weg, houden we een aantal aardige nummers over die me na 3 keer enorm gingen tegenstaan. Nummers die na 14 seconden al het refrein inknallen, waarvan ik na 2 keer de teksten mee kon zingen, waarvan de drummer een lange vakantie lijkt te hebben genomen in plaats van zijn skills bij te schaven. Eigenlijk hadden ze een groot deel van de titel weg kunnen laten en de cd gewoon Delusion moeten noemen.
PF:
Quotes
54. La Roux –
La Roux ** (Electro pop)
(!)
Typisch geval van one-hit-wonder waarvan de rest van de cd maar niet kan overtuigen. Allemaal vrij standaard popplaatjes voor als je echt niet meer weet wat te draaien. Eigenlijk vind ik haar stem ook helemaal niet zo mooi. Beetje te schreeuwerig allemaal. BULLLEEETTTTTT.....................................proof.
PF:
Bulletproof, Quicksand
53. Riverside –
Anno Domini High Definition ** (Progressive Rock)
Aw, Riverside. Dit is waarschijnlijk de laatste keer dat ik nog de moeite doe om een download van deze band aan te klikken (laat Brein het maar niet lezen!). Progressive rock zou toch vernieuwend moeten zijn maar niet hierbij. Elke 2 jaar een nieuw album van willekeurig inwisselbare progrock plaatjes waarbij de vocalen dit keer van bedroevend niveau zijn. Mariusz Duda lijkt deze cd wel ingezongen te hebben toen hij verkouden was! En waar slaat High Definition op? Is het boekje in 1920 x 1080 resolutie? Matig vervolg van een carriere die na 2005 achteruit is gegaan.
PF:
Allemaal even inwisselbaar
52. Lady Of The Sunshine –
Smoking Gun **+ (Indie/Folk)
(!)
Bij een naam als Lady of the Sunshine zou je toch ten minste denken aan een vrouw. Niets is minder waar want het is het pseudoniem van ene Angus Stone, beter bekend van het duo
Angus & Julia Stone. Een directe afgezaagde kopie hiervan was dan ook mijn eerste verwachting bij het opzetten. Wederom, niets was minder waar want de eerste 2 nummers hoorde ik eigenlijk amper dat het Angus was. Naast de andere vocalen gaat Angus ook nog half de rock n roll kant op. Past totaal niet bij zijn zachte fluisterstem en dit mag ik dan ook aanduiden als een redelijk mislukt project.
PF:
Jack Nimble, Big Jet Plane
51. The Prodigy –
Invaders Must Die **+ (Electronic / Techno / Punk)
(!)
Dat ik nooit een al te grote fan ben geweest van The Prodigy moge duidelijk zijn. IMD heeft gaat dan ook verder waar ze ongeveer 10 jaar geleden zijn opgehouden (die troep ertussen even buiten beschouwing gelaten). Prima plaatjes voor de willekeurige Prodigy fan, maar mij klonk het allemaal wat te 90’s. Vernieuwen? Dat werkt klaarblijkelijk niet, dus gewoon meer van hetzelfde.
PF:
Invaders Must Die, Omen, Colours
50. Esser –
Braveface **+ (Indie-pop)
Leuk hoor, al die debuut cd’s dit jaar, maar sommige hadden van mij best nog even mogen wachten. Meest indrukwekkende aan deze kerel is eigenlijk zijn haar, want zijn album ben ik niet kapot van. Aantal leuke nummertjes met hitje Headlock als positieve uitschieter. De rest van de nummers gaat over “I love you, you love me, why can’t I have you” et cetera et cetera. Ofwel: hele matige teksten gecombineerd met redelijke deuntjes is gelijk aan een middelmatig product.
PF:
Headlock, Work it out
49. Porcupine Tree –
The Incident **+ (Progressive Rock)
Wat een teleurstelling! Na een stuk of 10 pogingen is het er dan toch van gekomen, een (meer dan) middelmatig Porcupine Tree album. Werkelijk geen een nummer doet iets wat nooit gedaan is, geen een nummer wist me te pakken en het algemene woord wat in me opkwam was: saai (?!). Het lijkt wel of
Steven Wilson al zijn inspiratie al had verbruikt aan zijn brilante soloproject. Voegen die andere bandleden dan helemaal niets toe? Heeft Roadrunner weer een dollartekens in de ogen en moet PT dit per se 2 jaar na FOABP uitbrengen? Waarom lijken een aantal nummers slappe aftreksels van andere bands als
Portishead (The Incident),
Sigur Rós (The Yellow Windows of the Evening Train) en
Meshuggah (Circle of Manias)? Na de zouteloze live optredens en dit extra matige album is PT niet langer mijn favoriete band. Lekker puh.
PF:
The Blind House, Time Flies , Octane Twisted
48. The Lonely Island -
Incredibad **+ (Comedy Rap / Parody)
Incredibad is zo’n album dat niet elke keer beter word, maar eerder ronduit slechter. De grappen zijn 2 a 3 keer leuk en daarna heb je het wel gezien annex gehoord. Zangers/rappers/muzikanten zijn bekend van verschilende Saturday Night Live sketches en onzin films als Superbad (die geniaal is btw). Toch, als je nog een keer een item moet monteren met mensen op een boot/schip: er is geen betere keuze dan Im on a Boat. Zelden zulke onzin gehoord en muzikaal niet serieus te nemen (ook al werkt
Justin Timberlake mee) maar toch vrij leuk voor 3 keer.
PF:
I’m on a Boat, Jizz In My Pants, Normal Guy, We Like Sportz, Space Olympics, Dick in a Box
47. Andrew Bird –
Noble Beast**+ (Folk / Indie)
Op zich best aardige folk deuntjes maar ben er na meermaals luisteren nooit echt ingekomen en het einde van de cd heb ik dan ook nooit helemaal gehaald. Fluitdeuntjes zijn leuk maar niet een hele cd lang. Zie verderop in deze lijst voor meerdere genregenoten die langer kunnen boeien.
PF:
Vrij ondefinieerbaar allemaal als je overal gaat fluiten
46. Fakkelbrigade -
Ingeschakeld, Prelude Van Een Era **+ (Hiphop)
(!)
Het album Tussen Lucht en Licht van Typhoon vind ik veruit het beste Nederlandstalige (hiphop) album wat ik ken. Nu
Typhoon samen met de voormalig leden van
Opgezwolle de Fakkebrigade heeft opgericht komt hij in mijn inzien niet op hetzelfde niveau. Veel van de beats zijn maar zo-zo en de teksten van Rico en Sticks zijn vaak toch net wat minder diepgaand. Mijn favorieten op dit album zijn dan ook diegene waarin Typhoon de boventoon voert, zoals Wandelaars.
PF:
Werk in Uitvoering, Wandelaars, Schouders Ophalen
45. Boys Noize –
Power **+ (Electro)
(!)
Werkelijk alle cliches worden op dit 2e album van Boys Noize uit de kast gehaald. Computerstemmen a la Kraftwerk, synthesizers a la 90’s house en high-hats en claps zoals te horen in 23,5% van alle muziek ooit gemaakt. Voeg dit allemaal samen en je krijgt 12 vrij saaie electro platen zoals we die al zo vaak gehoord hebben. Daarbij kwam meermaals “Dit is toch geen nummer?” in mijn hoofd. 3 positieve uitschieters (te vinden onder PF), de rest....mwah.
PF:
Jeffer, Sweet Light, Nott
44. Rammstein –
Liebe ist für alle da **+ (Industrial metal)
(!)
Sommige bands bestaan eigenlijk alleen nog voor live vermaak.
Metallica is er zo een van. De laatste cd’s konden allemaal niet tippen aan het oude werk maar live is het dankzij het oude materiaal nog prima te verteren. In dit rijtje kan ik Rammstein ook we zo langzamerhand plaatsen. Na Herzeleid en Sehnsucht was Mutter op zich ook nog wel aardig. Maar hierna nam mijn interesse toch met rasse schreden af. Zeker omdat de volgende albums allemaal in rap tempo volgden. Rosenrot, Reise Reise en de live cd Volkerball, ze hebben allemaal een aantal goede nummers maar komen als cd tekort (Volkerball daar gelaten, daar staat natuurlijk ook gewoon oud werk op). LIFAD is naar mijn inzien wellicht ook het laatste werk van de Duitsers en ik zal daar geen traan om laten. Uitschieters als Waidmanns Heil en Wiener Blut kunnen daar geen verandering in brengen.
PF:
Ich Tu Der Weh, Wiener Blut, Waidmanns Heil
43. Tiga –
Ciao! *** (Electro)
(!)
Ciao! Dat zou je kunnen zeggen als je dit album na 1 keer luisteren van je computer af lazert (of de legale versie in de prullenbak deponeert). Dat zou dan wel zonde zijn want op Ciao! (inclusief uitroepteken) staan een aantal puike electro plaatjes. Niet van categorie A, maar he, we kunnen niet allemaal geniaal zijn. Alle 11 van begin tot eind afluisteren is me dan helaas nog niet gelukt wat wel iets zegt over de wisselende kwaliteit. Titels als Sex O’clock, dat kan echt niet. Positieve uitschieters hier tegenover zijn Mind Dimension en What You Need die lekker “kraken, piepen en scheuren” zoals ze dat bij het Rauw feest altijd zo mooi omschrijven.
PF:
Mind Dimension, What You Need, Luxury
42. DÅÅTH –
The Concealers *** (Death Metal)
Bands met 50% baarddichtheid zijn meestal prima. Want: echte muzikanten geven niet om uiterlijk en baarden zijn dus minder moeite. Zeker bij bands met gitaargeweld zijn baarden ruig. DÅÅTH (ja, dat moet met hoofdletters) is met deze 50% baarddichtheid op het 3e album minder vernieuwend dan op voorgaand werk en lijkt zo meer op al die andere death metal bands die er zijn. Toch, lekker rammen op z’n tijd, niets mis mee.
PF:
Vrij ondefinieerbaar allemaal
41. Bibio –
Ambivalence Avenue *** (Experimental / Ambient / Folk)
Als er 1 cd is in deze veel te lange lijst die ik niet onder de knie kreeg dan is het wel deze van Bibio. Want: wat is het nu? Chill? Nee, niet echt. Rocken? Absoluut niet. Dansen dan? Nou ja, ook niet. Meestal word het omschreven als folktronica, electronische folk muziek dus. Maar ja, wat moet je daar mee? Moeilijk in een hokje te rammen dus en wellicht daarom juist interessant
PF:
Jealous of Roses, Fire Ant, Sugarette
Deel 2 =
http://www.last.fm/user/Corsnor/journal/2009/12/16/390jnq_top_albums_2009_%5B40_-_21%5D
Tokio Hotel
