Por moito que se fale hoxendía da piratería, fai máis menos 20 anos a maioría de nós tiña, a ollo, o 80% dos seus discos en cintas TDK 60 min. A economía dun neno de 12 anos non daba para caprichos. Por iso, en primeiro lugar, é polo que terei sempre presente aquel dobre casete do Greatest Hits II de Queen que (claro) me regalara miña nai. Facía tempo que reciclara un radiocasete vello para calmar as miñas crecentes ansias musicais e debeulle parecer boa idea que, xa que había que aturarme, era mellor facelo con música máis "soportable" que aquelas cintas de Siniestro Total e Os Resentidos que repetía machaconamente dende a miña habitación. É o bo que teñen os grupos pop-rock para nais criadas na España dos Fórmula V e Los Bravos.
Pero Queen non foi só un rebaixador de decibelios de utilidade fundamentalmente materna. Se Siniestro era o punk e Os Resentidos eran o desbarre, Queen era a melodía que deixaban I Want to Break Free e Radio Ga Ga, a enerxía de I Want It All e The Show Must Go On, o himno We Are the Champions pero sobre todo (e de novo non acerto a saber exactamente o motivo) a maxia dun tema que agora gardo como melodía no móbil: Under Pressure.
Hai grupos que chegaron e marcharon dos meus estantes de casetes antes, CDs despois e mp3 hoxe. Queen, nembargantes, é deses grupos que cando chegan o fan para quedar.
Good save the Queen.
Tirando do fío de Siniestro Total cheguei a Antón Reixa e Os Resentidos. Por aqueles anos a TVG tiña un programa deses que hoxe sería impensable chamado Sitio Distinto, cun grupo de coristas propio, As incansables, transporte oficial e himno de seu, o Himno dos percebes Benz. Pero esa era a cara máis mediática de Antón Reixa. Quedábame por descubrir o seu lado máis B: 4 X 20, Abdul, A Vaca de Martin Heidegger, O Xaponés Carmiña e sobre todo (xa me diredes por que) Amebas. A ninguén máis ao meu arredor lle despertaba interese aquela música semi-falada e comecei a ter para min que podería ser un becho raro...
Máis tarde, xa no bacharelato, unha mestra de galego puxéranos o vídeo de 4x20. Respirei aliviado. Seguía sendo un becho raro, pero agora eramos máis no universo.
Alá lonxe, lonxe, cando a dobre pletina era un tesouro, descubrín que a música non remataba nas melodías dos debuxos animados. E descubrino escoitando o Grandes Exitos de Siniestro Total. Podedes imaxinar o shock emocional que supuxo para un proto-adolescente de 1989 escoitar Matar Jipis En Las Cies, Me Pica un Huevo ou Bailaré Sobre tu Tumba. Foi o inicio do punkismo filosófico do que faría way of life durante moitos, moitos anos, nos que xa é imposible lembrar en cantas borracheiras entonamos o Hermano Bebe, Camino de la Cama e sobre todo Vamos Muy Bien, o himno xeracional por antonomasia neses meus anos nos que Pontedeume fervía dende as nove da tarde.
Agora, mirando atrás, recoñezo que foron moitas as resacas no haber de Julián Hernández e compañía. Algunha máis virá aínda. Débolla.