Silvia Penide volta con Desafinante Crónica, a gravideza da súa voz e o calado das súas letras desatan unha forza emocional que tambalea o ánimo con sinceiridade, cercanía, dozura…

Definir o universo de Silvia Penide non é sinxelo: hai quen se decanta pola Silvia cantautora, outros atrévense a chamala solista pop, e mesmo hai quen pensa que pasea á metade de camiño entre o experimental e o electrónico. Pero o certo é que a súa proposta baséase na sinceiridade [dunhas letras que son parte de seu], na cheganía [dunha velada íntima], na inmediatez [de escoitala a metro e medio], e na dozura… unha experienza que paga a pena atreverse a descubrir.

Cos dous traballos discográficos anteriores, Kiómetros e Invisible (falcatruada 03/05), Silvia Penide xa deixou sobradas mostras da forza das súas cancións. Algúns temas, coma é o caso de Mi Cielo, convertéronse en clásicos dos programas da radiofórmula coma La Gramola, e con elas conseguíu fidelizar a toda unha lexión de fans que se agrupan en torno ao seu foro en Internet. Agora, a cantante coruñesa volta cun repertorio máis maduro baixo o brazo, cunha voz moito máis matizada, coidados arranxos e unha forza emocional que acada cotas de intensidade nunca polo momento desatadas.

Desafinante Crónica foi gravado nos estudos Abrigueiro de Lugo coa produción de Arturo Vaquero e a colaboración dun bo feixe de músicos galegos. Desafinante Crónica é un repertorio de once temas dos que sorprende a forza de Reventaba ou Grandegigante, aínda que segue abraiando a inspiración e o calado de temas máis naïf como Tengo una casa ou Como el aire o como el viento ou Tan Fuertes. Ademáis de ser o seu disco máis elaborado, é tamén “co que máis profundo mergullo no meu propio universo”, como ela mesma di.