En het is inmiddels alweer augustus. Alweer ruim drie maanden sinds mijn laatste
journal. Toentertijd stond de teller op 60. Inmiddels staat de teller al op ruim 170 albums en ep’s. De kwaliteit varieert van abominabel slecht (de albums van
Kempi,
Rihanna en
Salah Edin) tot zeer uitmuntend. Al moet ik zeggen dat ik veel releases bewust gemeden heb omdat ik er vrijwel zeker van was dat ik ze niet zou kunnen waarderen.
Eind april zag mijn top10 er als volgt uit:
01. Erin McKeown -
Sing You Sinners 9/10
02. Devon Sproule -
Keep Your Silver Shined 9/10
03. The Innocence Mission -
We Walked In Song 8/10
04. Eleni Mandell -
Miracle Of Five 8/10
05. Marissa Nadler -
Songs III: Bird on the Water 8/10
06. Feist -
The Reminder 8/10
07. Chris & Carla -
Fly High Brave Dreamers 8/10
08. Richmond Fontaine -
Thirteen Cities 8/10
09. Bright Eyes -
Cassadaga 8/10
10. Eddi Reader -
Peacetime 8/10
Inmiddels zijn daar twee platen bij gekomen die van mij ook een waardering van
9/10 hebben ontvangen. Dat zijn “
Blues For Losers” van
Whip en “
The Stage Names” van
Okkervil River. Overige nieuwe releases die mij zeer aanspreken zijn “
The Light Divides” van
Winterpills, “
Little Amber Bottles” van
Blanche, “
Challengers” van
The New Pornographers, “
Dear Companion” van
Meg Baird, “
Oh, My Darling” van
Basia Bulat, “
My Name Is Buddy” van
Ry Cooder en “
Blood On The Slacks” van
Golden Smog.
Zoals gewoonlijk zit daar weer veel vrouwelijk country/folk geneuzel tussen. Qua stevige rock en punk heb ik dit jaar nog niet zo heel veel denderends voorbij horen komen. Het album “
Tied and True” van
The Detroit Cobras is krijgt met een
7/10 de hoogste waardering in dat genre. Hetzelfde geldt voor de “Ierse” folk-punk albums à la
Flogging Molly. “
Agony” van
The Tossers en “
Drive me Mad!” van
Fiddler's Green scoren bij mij beide een
7/10 alhoewel de laatstgenoemde steeds verder daalt in mijn waardering. Het overduidelijk Duitse accent begint me steeds meer te ergeren.
Ik merk steeds meer dat mijn interesse voor de “echte” americana steeds verder aan het afnemen is. Zo kom ik bij “
Low Country Suite” van
King Wilkie, “
From The Cradle To The Grave” van
Dale Watson en “
Buckin' Around” van
Jann Browne ook niet verder dan een
7/10. Bij “
Viridian” van
The Greencards en “
Charlie Louvin” van
Charlie Louvin kom ik zelfs niet verder dan een magere
6/10.
Dan is er ook nog een heel contingent bekendere (gehypte) releases die mij absoluut niet kunnen bekoren. Zoals bijvoorbeeld de nieuwste cd’s van
Mika,
CocoRosie (in schril contrast met
Noah’s Ark),
Jamie T en
Björk. Dat zijn albums die zelfs geen voldoende halen in mijn ogen. Net iets beter komen de albums van
of Montreal,
Modest Mouse,
Blonde Redhead,
Grinderman,
!!! en
Low er van af. Ook de nieuwe plaat van
Ryan Adams, “
Easy Tiger”, valt mij enorm tegen. Het doet mij denken aan “
29” wat ik een Ryan Adams-onwaardige plaat vond.
Ondanks het feit dat mijn top10 aan hevige verandering onderhevig is, zijn dit mijn tien favorieten platen uit 2007 op dit moment:
01. Erin McKeown -
Sing You Sinners 9/10
02. Devon Sproule -
Keep Your Silver Shined 9/10
03. Whip -
Blues For Losers 9/10
04. Okkervil River -
The Stage Names 9/10
05. Ry Cooder -
My Name Is Buddy 8/10
06. Basia Bulat -
Oh, My Darling 8/10
07. Blanche -
Little Amber Bottles 8/10
08. Meg Baird -
Dear Companion 8/10
09. The Innocence Mission -
We Walked In Song 8/10
10. Eilen Jewell -
Letters From Sinners and Strangers 8/10
- 01. Erin McKeown - Sing You Sinners
“Sing You Sinners” was een van de eerste albums die ik dit jaar hoorde en het staat nog steeds steevast op nummer 1. Erin McKeown is een voormalig lid van Voices on the Verge en “Sing You Sinners” is haar vijfde solorelease. Op dit album klinkt ze als een hedendaagse Judy Garland met nummers die veelal klinken als vaudeville pop nummers uit de jaren ’40.
- 02. Devon Sproule - Keep Your Silver Shined
Devon Sproule heeft op haar jonge leeftijd (geboren in 1982) al vier albums op haar naam staan. De stijl van het album zweeft een beetje tussen folk, pop en bluegrass in. Met haar zoetgevooisde stem bezingt ze plattelandsleven in Virginia. Ze is onlangs getrouwd met folkzanger Paul Curreri.
- 03. Whip - Blues For Losers
Soms is het moeilijk om bij te houden wie er nu achter welk alter ego verscholen gaat. Whip heet in het normale leven Jason Merritt en is de leadzanger van Timesbold. Maar waar Timesbold nog wel eens “los” gaat, blijven de liedjes van Whip zeer minimaal en ingetogen. Het album is simpelweg erg mooi in al zijn eenvoud.
- 04. Okkervil River - The Stage Names
“The Stage Names” is een van de meest recente albums die zeer goed door de keuring is gekomen. Hun laatste release “The Stage Names” borduurt verder op hun eerdere werk. De nummers variëren van zeer lo-fi tot een stevige mix van alt. country en folk-rock. In het laatste nummer op het album (John Allyn Smith Sails) wordt een sampletje van “Histe Up the John B’s Sails” gebruikt (ook wel bekend als “Sloop John B.”).
- 05. Ry Cooder - My Name Is Buddy
Woody Guthrie deed het zo’n 60/70 jaar geleden en Ry Cooder doet het in 2007. Een album opnemen met liedjes over The Great Depression. Het meest frappante is dat alle nummers van de hand van Ry Cooder zelf zijn. Alle belangrijke namen uit die tijd komen voorbij, J. Edgar Hoover, Joe Hill, Emma Goldman, Marcus Garvey, enz enz.
- 06. Basia Bulat - Oh, My Darling
Basia Bulat is een Canadese singer/songwriter met een stemgeluid dat enigszins in de buurt komt van Feist of Natalie Merchant maar toch geheel eigen is. Door middel van het spaarzaam gebruik van handclaps, piano en viool weet ze ervoor te zorgen dat het album niet verdrinkt in zijn eigen melodramatiek. Het nummer “Snakes and Ladders” heeft alle eigenschappen in zich om radiohitje te worden.
- 07. Blanche - Little Amber Bottles
Blanche deed mij in eerste instantie denken aan The Handsome Family. Ook heeft de combinatie Dan Miller / Tracee Miller af en toe wel iets weg van Lee Hazlewood / Nancy Sinatra. “
Child of the Moon” is een verrassend goed uitgepakte cover van The Rolling Stones. De nummers op het album variëren van donkere gothic countryesque liedjes tot vrolijke uptempo popsongs.
- 08. Meg Baird - Dear Companion
“Dear Companion” is het eerste soloalbum van de frontvrouw van Espers. In tegenstelling tot haar werk met Espers bevat dit album zeer kale, soms traditionel, folksongs. Op enkele nummers wordt ze zelfs begeleid door een autoharp. Met dit album hoeft ze niet onder te doen voor Britse folknimfen als Sandy Denny, June Tabor of Maddy Prior.
- 09. The Innocence Mission - We Walked In Song
The Innocence Mission is wederom een band waarin een man/vrouw combinatie de spil van de band is. Karen Peris neemt de vocalen voor haar rekening terwijl haar man Don te horen is op gitaar. Karen heeft een ijle, zeer fragiele stem die het album een ietwat dromerige sfeer mee geeft. Het artwork van deze cd is ook van haar hand.
- 10. Eilen Jewell - Letters From Sinners and Strangers
Met een vleugje Madeleine Peyroux en een schepje Gillian Welch weet Eilen Jewell een geheel eigen stijl te creëren. Naast covers van Bob Dylan, Eric Anderson en Charlie Rich bevat dit album veelal eigen werk. De nummers variëren van western swing tot jazzy blues. Ik ken dit album pas een paar dagen, maar het heeft zich inmiddels al een plaats in mijn top10 weten te nestelen.
Daarnaast zijn er ook nog de nieuwe albums van
Winterpills (“
The Light Divides”),
Bodies of Water (“
Ears Will Pop and Eyes Will Blink”),
The Gourds (“
Noble Creatures”),
Bowerbirds (“
Hymns for a Dark Horse”),
Black Eyed Dog (“
Love Is A Dog From Hell”),
Blackie and the Rodeo Kings (“
Let's Frolic Again”),
Beaver Nelson (“
Exciting Opportunity”),
The New Pornographers (“
Challengers”),
Linda Draper (“
Keepsake”),
Rosie Thomas (“
These Friends of Mine”),
Joan Armatrading (“
Into The Blues”) en
Wooden Wand (“
James and the Quiet”) mijn inziens zeer de moeite waard.
Tot op heden is 2007 een uitstekend muziekjaar. En dan te bedenken dat er dit jaar nog nieuwe werk komt van
Rilo Kiley,
Mariee Sioux,
Scout Niblett,
Richard Hawley,
Band of Horses,
Chuck Prophet,
Pieta Brown,
Joni Mitchell,
Devendra Banhart,
Steve Earle,
Mary Gauthier,
Carolyn Mark uit komt. Het aanbod is bijna té overweldigend!
Pieta Brown
