Marc CollinPon 21 IX – NOUVELLE VAGUE
Tak się złożyło, że mimo spędzania każdego dnia, począwszy od 16. sierpnia 2005 roku, na Lastfm.pl (wcześniej Last.fm), nie udało mi się napisać ani jednego słowa w Dzienniku. Ale stało się coś, co wzmogło we mnie chęć uczynienia kroku do przodu. Oto otwieram usta zainspirowana wczorajszym koncertem. A wczoraj, w krakowskim klubie Rotunda usłyszeć i zobaczyć można było tzw. francuskich Mistrzów muzycznych interpretacji, a mianowice grupę Nouvelle Vague.
Wystartowali o 20:30. Poprzedzała ich krótka rozgrzewka w wykonaniu ciemnoskórego, miłego pana, którego nazywają Gerald Toto. Wyszedł, jakby zawstydzony, z podniszczoną gitarą elektro-akustyczną. Zaczął grać, pytolić niemal. Pomyślałam What the fuck?! I będzie tak nudził? Ku mojemu zdziwieniu rozkręcił się, jak wstrząśnięta butelka Coca-Coli. A jego miny. Bezcenny widok. Zrobiłam mu kilka zdjęć, ale Pan Ochroniarz w bluzie EVERLAST grubym głosem, bardzo serio zwrócił mi uwagę. Aparat schowałam. Nie podobał mi się ten Pan, bo w trakcie koncertu jadł niezgrabnie owiniętą w folię aluminiową kanapkę z szynką.
Wracając do koncertu. Po występie Geralda przyszła kolej na gwiazdę wieczoru. Oto w całej swej krasie ukazali się oni. Marc Collin i Olivier Libaux. A wraz z nimi Nadeah Miranda i Sophie Delila (z charakterystyczną, ogrooomną fryzurą) w towarzystwie perkusisty i kontrabasisty. Zaczęli nieznanym mi utworem Hundres Years. Później przyszła kolej na utwór otwierający ich najnowszą płytę: Master and Servant. Publika szalała, a ja wraz z nią. Stojąc przy samych barierkach nie dało się nie wejść w rytm muzyki.
Nadeah podgrzewała atmosferę skacząc, krzycząc, piszcząc. Po każdej piosence musiała poprawić frywolnie upięte wcześniej włosy, które pod wpływem tańca rozpinały się, opadając na jej twarz i ramiona. Sophie, spokojniejsza od koleżanki, kiwała się w rytm utworów, tańczyła. Pięknie śpiewała spokojniejsze utwory. Dziwnie to brzmi "spokojniejsze". Przecież na płytach wszystkie są spokojne. A koncert był inny. Żywiołowy i ekspresyjny. Olivier skakał na swoim krzesełku, śmiał się. Marc, stojący przy klawiszach, wydawał się być mocno skupiony, od czasu do czasu puszczał oczka dziewczynom.
Myślę, że epicentrum nastało wraz z wyczekiwanym przeze mnie utworem
Too Drunk to Fuck. Nadeah zagroziła, że jeżeli publiczność nie wykrzyczy wielkiego, głośnego "FUCK" ("I want a BETTER fuck" - przyp. zervis :D), to nie zaśpiewa. Po dwóch próbach udało się. Zagrali. Szybciej i znacznie rytmiczniej, niż na albumie. Nadeah zeskoczyła ze sceny, wbiegła w tłum i zaczęła tańczyć jak opętana z grupą fanów z tyłu. Przez cały koncert nie przeszkadzało ani jej, ani nam, ani nikomu to, kiedy jej krótka, kusa sukienka unosiła się, odkrywając nogi odziane w czarne kabaretki. Nogi to mało powiedziane. Ale ze względu na to, ze jestem heteroseksualną kobietą, nie będę się rozczulać na ten temat.
Just Can't Get Enough zaczęło się spokojnie. Panie stanęły vis-à-vis siebie. W rytm bossa novy przytupywały. W połowie utworu coś się zaczęło dziać. Pan z latarką na czole ukradkiem wtargnął na scenę, przyniósł statyw z mikrofonem, poprzestawiał Nadeah i Sophie po bokach. I oto ukazała się Ania. W pięknym stylu wgrała się w utwór i doprowadziła go swoim wokalem do samego końca. Koleżanki tworzyły chórki.
Następny musiał być Johnny and Mary. Ania została sama na scenie. Wyśpiewała "swój" utwór. Z charakterystycznymi dla niej wrażliwością i zaangażowaniem.
Przy okazji Don't Go uświadomiłam sobie, że śpiewa go Gerald. Ten sam, który tworzył support. Słuchając płyty byłam święcie przekonana, że to kobieta.
Koncert zakończył się utworemLove Will Tear Us Apart, gdzie dużą rolę graliśmy my - publiczność. Przez dobrych kilka minut powtarzaliśmy refren zachęcani gestami Sophie.
Światła zgasły. Zeszli ze sceny, aby powrócić po gromkich brawach. Na dokładkę dostaliśmy Relax w wykonaniu Geralda,This Is Not a Love Song i pożegnalne In a Manner of Speaking.
Koncert trwał przeszło 2 godziny, wliczając występ Geralda. Jak dla mnie o kolejne 2 godziny za krótko.
Oczywiście musiałam zdobyć setlistę. A do tego plakat z autografami Oliviera, Marca, Nadeah i Ani. Krótka wymiana zdań, gratulacje.
Pełny spis utworów:
01. Hundred Years
02. Master and Servant
03. Ever Fall In Love
04.Road To Nowhere
05.Metal
06. Human Fly
07.Guns of Brixton
08.Too Drunk to Fuck
09.God Save The Queen
10. Sex Beat
11.Just Can't Get Enough
12. Johnny and Mary
13. Don't Go
14. Heart Of Glass
15. Israel
16.Blister In The Sun
17. Dance With Me
18. Bela Lugosi's Dead
19. friday night
20.Love Will Tear Us Apart
Encore:
21. Relax
22.This Is Not a Love Song
23. In a Manner of Speaking
Tak się złożyło, że mimo spędzania każdego dnia, począwszy od 16. sierpnia 2005 roku, na Lastfm.pl (wcześniej Last.fm), nie udało mi się napisać ani jednego słowa w Dzienniku. Ale stało się coś, co wzmogło we mnie chęć uczynienia kroku do przodu. Oto otwieram usta zainspirowana wczorajszym koncertem. A wczoraj, w krakowskim klubie Rotunda usłyszeć i zobaczyć można było tzw. francuskich Mistrzów muzycznych interpretacji, a mianowice grupę Nouvelle Vague.
Wystartowali o 20:30. Poprzedzała ich krótka rozgrzewka w wykonaniu ciemnoskórego, miłego pana, którego nazywają Gerald Toto. Wyszedł, jakby zawstydzony, z podniszczoną gitarą elektro-akustyczną. Zaczął grać, pytolić niemal. Pomyślałam What the fuck?! I będzie tak nudził? Ku mojemu zdziwieniu rozkręcił się, jak wstrząśnięta butelka Coca-Coli. A jego miny. Bezcenny widok. Zrobiłam mu kilka zdjęć, ale Pan Ochroniarz w bluzie EVERLAST grubym głosem, bardzo serio zwrócił mi uwagę. Aparat schowałam. Nie podobał mi się ten Pan, bo w trakcie koncertu jadł niezgrabnie owiniętą w folię aluminiową kanapkę z szynką.
Wracając do koncertu. Po występie Geralda przyszła kolej na gwiazdę wieczoru. Oto w całej swej krasie ukazali się oni. Marc Collin i Olivier Libaux. A wraz z nimi Nadeah Miranda i Sophie Delila (z charakterystyczną, ogrooomną fryzurą) w towarzystwie perkusisty i kontrabasisty. Zaczęli nieznanym mi utworem Hundres Years. Później przyszła kolej na utwór otwierający ich najnowszą płytę: Master and Servant. Publika szalała, a ja wraz z nią. Stojąc przy samych barierkach nie dało się nie wejść w rytm muzyki.
Nadeah podgrzewała atmosferę skacząc, krzycząc, piszcząc. Po każdej piosence musiała poprawić frywolnie upięte wcześniej włosy, które pod wpływem tańca rozpinały się, opadając na jej twarz i ramiona. Sophie, spokojniejsza od koleżanki, kiwała się w rytm utworów, tańczyła. Pięknie śpiewała spokojniejsze utwory. Dziwnie to brzmi "spokojniejsze". Przecież na płytach wszystkie są spokojne. A koncert był inny. Żywiołowy i ekspresyjny. Olivier skakał na swoim krzesełku, śmiał się. Marc, stojący przy klawiszach, wydawał się być mocno skupiony, od czasu do czasu puszczał oczka dziewczynom.
Myślę, że epicentrum nastało wraz z wyczekiwanym przeze mnie utworem
Too Drunk to Fuck. Nadeah zagroziła, że jeżeli publiczność nie wykrzyczy wielkiego, głośnego "FUCK" ("I want a BETTER fuck" - przyp. zervis :D), to nie zaśpiewa. Po dwóch próbach udało się. Zagrali. Szybciej i znacznie rytmiczniej, niż na albumie. Nadeah zeskoczyła ze sceny, wbiegła w tłum i zaczęła tańczyć jak opętana z grupą fanów z tyłu. Przez cały koncert nie przeszkadzało ani jej, ani nam, ani nikomu to, kiedy jej krótka, kusa sukienka unosiła się, odkrywając nogi odziane w czarne kabaretki. Nogi to mało powiedziane. Ale ze względu na to, ze jestem heteroseksualną kobietą, nie będę się rozczulać na ten temat.Just Can't Get Enough zaczęło się spokojnie. Panie stanęły vis-à-vis siebie. W rytm bossa novy przytupywały. W połowie utworu coś się zaczęło dziać. Pan z latarką na czole ukradkiem wtargnął na scenę, przyniósł statyw z mikrofonem, poprzestawiał Nadeah i Sophie po bokach. I oto ukazała się Ania. W pięknym stylu wgrała się w utwór i doprowadziła go swoim wokalem do samego końca. Koleżanki tworzyły chórki. Następny musiał być Johnny and Mary. Ania została sama na scenie. Wyśpiewała "swój" utwór. Z charakterystycznymi dla niej wrażliwością i zaangażowaniem.
Przy okazji Don't Go uświadomiłam sobie, że śpiewa go Gerald. Ten sam, który tworzył support. Słuchając płyty byłam święcie przekonana, że to kobieta.
Koncert zakończył się utworem
Love Will Tear Us Apart, gdzie dużą rolę graliśmy my - publiczność. Przez dobrych kilka minut powtarzaliśmy refren zachęcani gestami Sophie.Światła zgasły. Zeszli ze sceny, aby powrócić po gromkich brawach. Na dokładkę dostaliśmy Relax w wykonaniu Geralda,
This Is Not a Love Song i pożegnalne In a Manner of Speaking. Koncert trwał przeszło 2 godziny, wliczając występ Geralda. Jak dla mnie o kolejne 2 godziny za krótko.
Oczywiście musiałam zdobyć setlistę. A do tego plakat z autografami Oliviera, Marca, Nadeah i Ani. Krótka wymiana zdań, gratulacje.
Pełny spis utworów:
01. Hundred Years
02. Master and Servant
03. Ever Fall In Love
04.
Road To Nowhere05.
Metal06. Human Fly
07.
Guns of Brixton08.
Too Drunk to Fuck09.
God Save The Queen10. Sex Beat
11.
Just Can't Get Enough12. Johnny and Mary
13. Don't Go
14. Heart Of Glass
15. Israel
16.
Blister In The Sun17. Dance With Me
18. Bela Lugosi's Dead
19. friday night
20.
Love Will Tear Us ApartEncore:
21. Relax
22.
This Is Not a Love Song23. In a Manner of Speaking
