Kristofer ÅströmPaaszondag 12 april 2009. A Camp, het jongste project van Cardigans frontvrouw Nina Persson, treedt op in muziekcentrum Trix, Antwerpen. Voorband: de al even Zweedse Kristofer Åström en zijn drie gitaren. De naam van deze kerel, nochtans geen onbekende in muziekland, bleek iets te moeilijk te spellen om op de affiches te mogen, hijzelf net iets te onzeker om er het onvergetelijke optreden van te maken dat niemand van een voorband verwacht. Maar toch hing er iets in de lucht. Gezien de datum werd spontaan aan de Paasklokken gedacht, maar ik vond dit gegeven toch wat verder onderzoek waard.
Na het optreden verkocht A Camp t-shirts en signeerde cd’s, Nina Persson mocht met haar goddelijke glimlach op de ene foto na de andere. Kristofer Åström stond te glimlachen in een hoekje, naast de tafel van waarop enkele exemplaren van zijn nieuwste album Sinkadus, pas verschenen op acht april, voor het eerst de niet-Scandinavische wereld inkeken. Ik hoop dat het publiek dat muziekcentrum Trix enige minuten later al massaal verliet om hun laatste trein te halen of, wie weet, alsnog paaseitjes te rapen, in hun vlucht zo’n exemplaar meenam. Niets mag evenwel aan het toeval overgelaten worden.
Het toeval. Dat is wat de titel van de cd die Kristofer Åström nog gedurende twee maand in heel Europa voorstelt, betekent. Maar dat niet alleen. Oorveeg betekent het ook, en het zou mij niets verbazen als het woord binnenkort in het muzieklexicon werd opgenomen als synoniem voor ‘de internationale doorbraak van Kristofer Åström’. Waarom een toeval? Waarom een oorveeg? Omdat het nooit de bedoeling was dit album te maken, aldus Åström zelf. Zijn producent, Johan Lindström, lokte hem de studio in en gaf hem enige klappen in het gezicht, een Spanjaard zei “disfrutelo!”, gitaren begonnen te rammen, Kristofer zong dat ‘I know I have myself to blame - I’m the one that started this game’, daarbij nog wat drums en het eerste nummer was een feit. ‘
Come Out, I’ll let you in tonight’, en gelukkig maar.
Al van het tweede nummer, ‘The Party’, wordt dit album een feest, en zoals u weet, ‘new party, new romance!’. In interviews met verschillende Zweedse tijdschriften geeft meneer Åström te kennen dat Sinkadus zo onsamenhangend mogelijk moest worden. Het verwijt dat zijn verschillende tracks moeilijk uit elkaar te houden zijn zal hij inderdaad niet snel krijgen. Het sterke en zowel muzikaal als tekstueel sterk verschillende karakter dat elk lied uitdraagt, weerspiegelt de vele jaren muzikale ervaring die zowel hijzelf als zijn band The Rainaways hebben. Van melancholische pseudoballades met een openlijke knipoog naar een punkrockverleden over gierende gitaren en dreunende drums tot haast poppige meezingers, het wordt allemaal met evenveel overtuigingskracht op ons afgevuurd. Een vergelijking met andere artiesten is onmogelijk, tenzij de lijst oneindig mag zijn.
De diversiteit van het gehele album wordt gesymboliseerd in markante nummers als 'The Party’, waar het scheurende up tempo karakter plotseling wordt afgebroken door akoestische klanken en de woorden ‘if you’d only listen to what I can say’, begeleid door, jawel, een klokkenspel. Dat deze klanken én woorden doorleven in de daarop volgende track, ‘Hard To Live’, doet haast gevoelens van euforie opborrelen. Toen de eerste single van het album, ‘Twentyseven’’, live werd gebracht, hoorde ik al even euforisch iets fluisteren over een perfecte opbouw. Ook bij de opgenomen versie maken het steeds aangroeiende instrumenten- en stemmenkoor stilzitten onmogelijk. Deze stemmen duiken overigens geregeld op, en horen onder andere Britta Persson, Nina Kinert en Johanna Ferjhage toe.
Op een dergelijk divers album kon ook een cover niet ontbreken, moet Åström hebben gedacht, waarop hij zich Thin Lizzy’s ‘A Song For While I'm Away’ eigen maakte. Wonderbaarlijk genoeg slaagt hij erin dit al schitterende nummer van nog wat meer gevoel, noem het oprechte zuiverheid en nadruk, te voorzien. Åström toont zich hierdoor niet alleen als een man van grote gevoelens met een geweldige stem, maar ook als een koning in het combineren van klanken. Aan het einde van het album verbeeldt het luisterrijke ‘Old Man's Car’de leegte die overblijft na een geweldige reis. En werkelijk, ‘Thanks for the ride’, we menen het, niet voor de ‘Twentyseven’ maar voor de volle honderd procent. Geloof mij vrij, dit is de schijf waar u als nieusgierige muziekliefhebber al jaren op wacht.
Kristofer Åström, Sinkadus
Startracks
http://www.kristoferastrom.com/ & http://kristoferontour.tumblr.com/
Na het optreden verkocht A Camp t-shirts en signeerde cd’s, Nina Persson mocht met haar goddelijke glimlach op de ene foto na de andere. Kristofer Åström stond te glimlachen in een hoekje, naast de tafel van waarop enkele exemplaren van zijn nieuwste album Sinkadus, pas verschenen op acht april, voor het eerst de niet-Scandinavische wereld inkeken. Ik hoop dat het publiek dat muziekcentrum Trix enige minuten later al massaal verliet om hun laatste trein te halen of, wie weet, alsnog paaseitjes te rapen, in hun vlucht zo’n exemplaar meenam. Niets mag evenwel aan het toeval overgelaten worden.
Het toeval. Dat is wat de titel van de cd die Kristofer Åström nog gedurende twee maand in heel Europa voorstelt, betekent. Maar dat niet alleen. Oorveeg betekent het ook, en het zou mij niets verbazen als het woord binnenkort in het muzieklexicon werd opgenomen als synoniem voor ‘de internationale doorbraak van Kristofer Åström’. Waarom een toeval? Waarom een oorveeg? Omdat het nooit de bedoeling was dit album te maken, aldus Åström zelf. Zijn producent, Johan Lindström, lokte hem de studio in en gaf hem enige klappen in het gezicht, een Spanjaard zei “disfrutelo!”, gitaren begonnen te rammen, Kristofer zong dat ‘I know I have myself to blame - I’m the one that started this game’, daarbij nog wat drums en het eerste nummer was een feit. ‘
Come Out, I’ll let you in tonight’, en gelukkig maar. Al van het tweede nummer, ‘
The Party’, wordt dit album een feest, en zoals u weet, ‘new party, new romance!’. In interviews met verschillende Zweedse tijdschriften geeft meneer Åström te kennen dat Sinkadus zo onsamenhangend mogelijk moest worden. Het verwijt dat zijn verschillende tracks moeilijk uit elkaar te houden zijn zal hij inderdaad niet snel krijgen. Het sterke en zowel muzikaal als tekstueel sterk verschillende karakter dat elk lied uitdraagt, weerspiegelt de vele jaren muzikale ervaring die zowel hijzelf als zijn band The Rainaways hebben. Van melancholische pseudoballades met een openlijke knipoog naar een punkrockverleden over gierende gitaren en dreunende drums tot haast poppige meezingers, het wordt allemaal met evenveel overtuigingskracht op ons afgevuurd. Een vergelijking met andere artiesten is onmogelijk, tenzij de lijst oneindig mag zijn.De diversiteit van het gehele album wordt gesymboliseerd in markante nummers als '
The Party’, waar het scheurende up tempo karakter plotseling wordt afgebroken door akoestische klanken en de woorden ‘if you’d only listen to what I can say’, begeleid door, jawel, een klokkenspel. Dat deze klanken én woorden doorleven in de daarop volgende track, ‘Hard To Live’, doet haast gevoelens van euforie opborrelen. Toen de eerste single van het album, ‘Twentyseven’’, live werd gebracht, hoorde ik al even euforisch iets fluisteren over een perfecte opbouw. Ook bij de opgenomen versie maken het steeds aangroeiende instrumenten- en stemmenkoor stilzitten onmogelijk. Deze stemmen duiken overigens geregeld op, en horen onder andere Britta Persson, Nina Kinert en Johanna Ferjhage toe.Op een dergelijk divers album kon ook een cover niet ontbreken, moet Åström hebben gedacht, waarop hij zich Thin Lizzy’s ‘
A Song For While I'm Away’ eigen maakte. Wonderbaarlijk genoeg slaagt hij erin dit al schitterende nummer van nog wat meer gevoel, noem het oprechte zuiverheid en nadruk, te voorzien. Åström toont zich hierdoor niet alleen als een man van grote gevoelens met een geweldige stem, maar ook als een koning in het combineren van klanken. Aan het einde van het album verbeeldt het luisterrijke ‘Old Man's Car’de leegte die overblijft na een geweldige reis. En werkelijk, ‘Thanks for the ride’, we menen het, niet voor de ‘Twentyseven’ maar voor de volle honderd procent. Geloof mij vrij, dit is de schijf waar u als nieusgierige muziekliefhebber al jaren op wacht.Kristofer Åström, Sinkadus
Startracks
http://www.kristoferastrom.com/ & http://kristoferontour.tumblr.com/
