Alweer een jaar voorbij, lijstjestijd dus. 2009 was toch nog een behoorlijk goed muziekjaar, iets waar ik de eerste helft van het jaar niet zo van overtuigd was. De releases van de tweede helft van het jaar, en de ontdekking van eerdere platen, maakten echter veel goed. Toch blijft bij mij het gevoel bestaan dat het vorig jaar allemaal wat beter was, meer originaliteit en iets als The Seldom Seen Kid van Elbow ben ik dit jaar niet tegengekomen (ja, misschien de live registratie met het BBC orkest van deze plaat, maar ik vond het een beetje flauw om mijn nummer 1 van vorig jaar nu ook weer zo hoog te zetten in een iets andere uitvoering).
Al met al was 2009 dus een goed jaar en hierbij presenteer ik mijn eindlijst van dit jaar. De volgorde zal ik volgende week wel weer willen veranderen en ik zal in de komende maanden vast nog wel platen uit 2009 ontdekken die er eigenlijk in hadden gemoeten, maar dit is mijn definitieve eindlijst, enjoy…
1. Dinosaur Jr. – Farm
Dat reünies niet altijd tegen hoeven te vallen heeft Dinosaur Jr. in 2007 al eens bewezen en dat doet J Mascis met zijn band met
Farm dit jaar opnieuw. Wie dacht dat solo’s in de indie anno 2009 niet meer konden moet deze plaat eens opzetten. Dinosaur Jr. klinkt tegenwoordig misschien nog wel beter dan in de jaren ’80 en levert dan met
Farm ook de plaat van het jaar af.
2. Editors – In This Light And On This Evening
Net zoals veel tijd- en genregenoten heeft Editors op
In This Light And On This Evening de synthesizer ontdekt. Waar het bij andere bands bij een gimmick blijft voegen de synths echt wat toe aan de donkere en broeierige sound van Editors.
In This Light And On This Evening klinkt in alles urgenter dan hun eerdere twee albums en doet ook zeker niet onder voor hun oudere werk.
3. Mumford & Sons – Sigh No More
Marcus Mumford en zijn bandgenoten leveren met
Sigh No More een dijk van een debuut af. Hun nummer
Little Lion Man was al een bescheiden hit op de radio en er zullen er waarschijnlijk nog vele volgen. De intensiteit van Mumford’s stem in combinatie met hun folk en indie gaat er voor zorgen dat Mumford & Sons heel groot gaat worden.
4. Alberta Cross – Broken Side Of Time
Wie bij Alberta Cross en gezette, donkere zangeres verwacht komt bedrogen uit want folk en blues zijn de belangrijkste keywords van deze band en hun debuut
Broken Side Of Time. Wat verder opvalt is de stem van Petter Ericson Stakee en de kwaliteit van hun nummers; alsof de band al jarenlang bestaat.
5. The Maccabees – Wall Of Arms
The Maccabees waren één van de weinige spannende dingen die dit jaar gebeurden op het gebied van de Engelse indiebandjes. De knappe popliedjes van
Wall Of Arms staan bol van de energie en klasse, iets dat ze live ook uitstralen.
6. Florence + The Machine – Lungs
Florence en haar Machine vormde één van de grote verassingen van dit jaar. De eerste keer sloeg de plaat nog niet helemaal aan bij mij maar
Lungs is duidelijk een groeier die beter wordt bij elke luisterbeurt. Florence’s teksten, stem en originaliteit maken van met name
Dog Days Are Over,
Rabbit Heart (Raise It Up) en
My Boy Builds Coffins pareltjes terwijl de rest van de plaat ook alleen maar uit rake nummers bestaat.
7. The Pains of Being Pure at Heart – The Pains Of Being Pure At Heart
The Pains Of Being Pure At Heart is één van de vaandeldragers van de shoegaze revival van dit jaar. The Pains Of Being Pure At Heart gaat echter verder dan alleen maar shoegaze en weet ook uitstekende liedjes te maken. Daarom is dit één van de ‘must listens’ van dit jaar, met de voeten in de jaren ’80 maar toch heel erg van deze tijd.
8. Patrick Watson – Wooden Arms
Na
Closer To Paradise komt deze Canadese singer-songwriter met
Wooden Arms wederom met een dijk van een plaat. Met veel ruimte voor de fantastische stem van Patrick Watson en verschillende soorten van percussie is
Wooden Arms een heerlijke, dromerige reis geworden die niet snel verveelt.
9. Fever Ray – Fever Ray
Na Patrick Watson nog een heerlijke dromerige plaat. Fever Ray is Karin Dreijer Anderson, de helft van elektronica duo The Knife, die zich op deze plaat helemaal heeft uitgeleefd met dromerige, trippy muziek dat wel wat weg heeft van Massive Attack. Live schijnt het een hele ervaring te zijn en op plaat is het ook geweldig, en zeker beter dan The Knife.
10. Andrew Bird – Noble Beast
Bird maakte met
Noble Beast misschien wel zijn meest toegankelijke plaat tot nu toe. Op
Noble Beast vinden we de gebruikelijke Bird-ingrediënten: zijn stem, violen, de fantastische teksten en het bekende gefluit dat hij vaak gebruikt.
Noble Beast is nergens echt origineel voor iemand die bekend is met het eerdere werk van Andrew Bird, maar wel gewoon een hele fijne plaat.
11. Animal Collective – Merriweather Post Pavilion
Samen met Grizzly Bear de hype van dit jaar. Animal Collective klinkt een beetje als een experimentele Beach Boys, met schitterende harmonieën en geweldige ritmes en tempowisselingen. Daarnaast zijn het stuk voor stuk ook nog sterke nummers die niet snel vervelen, wat ervoor zorgt dat Animal Collective de hype wel waar maakt.
12. The xx – xx
The xx is één van die typische bandjes uit 2009. Donkere, dromerige muziek gelardeerd met eighties invloeden die opeens overal leek aan te slaan. Wie de hype wegdenkt zal verrast worden door een uitstekende plaat die lang houdbaar blijft.
13. The Low Anthem – Oh My God, Charlie Darwin
Deze plaat heb ik nog redelijk laat ontdekt, maar hij heeft het nog wel behoorlijk ver geschopt in mijn eindlijstje.
Oh My God, Charlie Darwin is één van die geweldige folkplaten van dit jaar, met mooie rustige liedjes, maar ook met hardere uitspattingen en Tom Waits-achtige honky tonk ritmes, prachtplaat.
14. Bibio – Ambivalence Avenue
Ambivalence Avenue is ook zo’n release die heel erg 2009 is. Erg trippy, een mix tussen ambient of IDM en folk, en dit is een enerverende plaat geworden waarop je met elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekt.
15. Morrissey – Years Of Refusal
Morrissey is dit jaar weer helemaal terug met zijn beste plaat sinds jaren. Nummers als
Something Is Squeezing My Skull laten horen dat hij het nog niet verleerd is en een Moz in topvorm is natuurlijk gegarandeerd jaarlijstjesmateriaal.
16. The Swell Season – Strict Joy
The Swell Season wordt volgens mij een beetje over het hoofd gezien door de meeste muziekliefhebbers.
Strict Joy is echter niet de eerste samenwerking tussen de Tsjechische zangeres Markéta Irglová en Glen Hansard van The Frames die prachtige folkliedjes oplevert; daarom een verdiende plek in deze lijst.
17. The Big Pink – A Brief History Of Love
Met
Dominos had The Big Pink natuurlijk een dikke hit te pakken. De rest van het albums is misschien niet zo hitgevoelig, wat niet weg neemt dat
A Brief History Of Love een puike plaat is. Shoegaze en elektro zijn bij The Big Pink ook nooit ver weg waardoor het moeiteloos in het rijtje met andere grote releases uit 2009 geplaatst kan worden.
18. Bat for Lashes – Two Suns
Ondanks dat
Two Suns al de tweede plaat is van Natasha Khan, alias Bat For Lashes, kwam de grote doorbraak pas dit jaar. Niet geheel onverdiend want
Two Suns is in alles beter dan zijn voorganger en staat vol met prachtige nummers als
Daniel en
Glass waarop haar stem, melodieën en composities helemaal tot hun recht komen.
19. A Place to Bury Strangers – Exploding Head
Naast shoegaze hadden we ook nog de noise die dit jaar een belangrijke plek veroverde aan het indie-firmament. A Place To Bury Strangers is hier één van de belangrijkste exponenten van; puike liedjes onder een dikke laag noise, waarbij de melodie altijd centraal blijft staan.
20. Wilco – Wilco (The Album)
Voor Wilco geldt eigenlijk hetzelfde als voor Andrew Bird,
Wilco (The Album) is ook weinig nieuws in vergelijking met hun eerdere werk en
Wilco (The Album) is één van hun meest toegankelijke albums tot nu toe. Ondanks dat het niet hun beste werk is blijft het gewoon een goede plaat, waar Wilco bekend om staat.
21. Richmond Fontaine – We Used To Think The Freeway Sounded Like A River
Richmond Fontaine levert dit jaar misschien ook niet zijn beste plaat af. Dat neemt echter niet weg dat
We Used To Think The Freeway Sounded Like A River vol staat met heerlijke Americana van één van de meest ondergewaardeerde bands van de afgelopen jaren.
22. The Veils – Sun Gangs
Finn Andrews levert met
Sun Gangs wederom een goed album af. Echte uitschieters, als een
The Leavers Dance, ontbreken misschien op
Sun Gangs maar de kwaliteit van alle nummers ligt bijzonder hoog, waardoor de plaat een plezier is om naar te luisteren.
23. Monsters of Folk – Monsters Of Folk
De supergroep van dit jaar die mij wel wist te overtuigen. Met Conor Oberst van Bright Eyes, M. Ward en Jim James van My Morning Jacket was dit natuurlijk een garantie voor een goede plaat. Monsters Of Folk leveren dan met hun self titled debuut ook een puike plaat af, vol met mooie pop en folk liedjes. Alle leden krijgen de ruimte voor hun eigen composities waarbij Jim James het beste voor de dag komt en Conor Oberst bij vlagen eindelijk weer zo scherp klinkt als in de hoogtijdagen van Bright Eyes.
24. Grizzly Bear – Veckatimest
De andere grote hype van dit jaar dus. Grizzly Bear loopt al aardig wat jaartjes mee maar lijkt met
Veckatimest pas echt door te breken. Zo goed als de muziekjournalistiek
Veckatimest neerzet is de plaat niet, maar het blijft een heerlijk album vol muzikale vondsten, mooie koortjes en harmonieën en eigenlijk gewoon goede liedjes.
25. Great Lake Swimmers – Lost Channels
Lost Channels is alweer de vierde plaat van Tony Dekker en zijn mannen. Net zoals hun voorgaande werk staat deze plaat ook weer vol met dromerige folk zonder echte pieken. Toch is
Lost Channels een fijne plaat geworden die niet snel verveelt, waardoor hij het laatste plekje in mijn eindlijst heeft weten te veroveren.
Eervolle vermeldingen:
Bell X1 – Blue Lights On The Runway
Lekkere plaat vol met mooie liedjes van deze Ieren en de invloeden van Talking
Heads zijn nooit ver weg.
Bruce Springsteen – Working On A Dream
Voor de helft zeer geslaagd, maar de goede nummers kennen ook wat zwakkere broeders.
Johan – 4
Goede afscheidsplaat van Nederland’s beste band.
Muse – The Resistance
Het is geen
Absolution of
Origin Of Symmetry maar
The Resistance is toch een aardig album geworden van deze ‘beste live band’.
Them Crooked Vultures – Them Crooked Vultures
Goede rockplaat, niet meer, niet minder.
Great Lake Swimmers
