Blog

- Odsłuchanych utworów: 32 976 (przez ostatni rok 17 229)
- Wykonawców w bibliotece: 1 267
- średnio na jednego wykonawcę utworów - 26,03

(LP) (Wykonawca) (Ilość) (Zmiana od zeszłego roku)

01.Beirut - 554 - +11
02.Lao Che - 550 - -1
03.Kapela ze wsi Warszawa - 546- +3
04.Strachy Na Lachy - 523 - -2
06.Zion Train - 477 - 0
06.Dezerter - 456 - +1
07.Indios Bravos - 450 - -3
08.Hey - 434 - -5
09.Flunk - 417 - Nowość
10.Iron Maiden - 415 - -1
11.PJ Harvey - 413 - +8
12.Renata Przemyk - 412 - -4
13.Portishead - 387 - -3
14.Lamb - 374 - Nowość
15.Gorillaz - 372 - -2
16.Moby - 368 - +5
17.Burial - 343 - 0
18.Tricky - 320 - +64
19.Jacaszek - 312 - Nowość
20.Massive Attack - 310 - -4
21.Nelly Furtado - 299 - -8
22.Asian Dub Foundation - 298 - -11
23.Coma - 292 - +40
24.Armia - 270 - +1
25.Clint Mansell - 266 - -7
26.Kult - 254 - -3
27.Nneka - 238 - +20
28.Akurat - 215 - +7
29.Village Kollektiv - 209 - -14
30.Pidżama Porno - 207 - -6
31.Czesław Śpiewa - 204 - -9
32.Rammstein - 203 - -3
33.Yann Tiersen - 197- -13
34.Björk - 193 - +15
35.The Subways - 191 - +33
36.Pati Yang - 188 - Nowość
37.Brain Damage - 185 - Nowość
38.Izrael - 182 - +19
39.Banach - 179 - -12
40.Kaliber 44 - 177 - -14
41.Sigur Rós - 174 - Nowość
42.Wszystkie wschody słońca - 173 - -11
43.Peter Gabriel - 171 - -10
44.Queen - 169 - -12
45.L.U.C - 168 - Nowość
46.Metallica - 167 - +12
46.José González - 167 - Nowość
48.Kate Nash - 162 - Nowość
49.The Cranberries - 160 - -21
50.Myslovitz - 157 - -9
50.Muse - 157 - -10
52.DUBSKA - 152 - -19
53.Amy Macdonald - 151 - -23
54.Apocalyptica - 150 - -17
55.Koniec Świata - 149 - -17
56.Nosowska - 147 - -13
57.Vavamuffin - 146 - -21
57.Maria Peszek - 146 - -2
59.Paprika Korps - 145 - +23
60.Lily Allen - 142 - Nowość
60.Morcheeba - 142 - -18
62.The White Stripes - 141 - -14
62.Guns N' Roses - 141 - +7
64.Acid Drinkers - 140 - -18
65.Johnny Cash - 139 - Nowość
66.BLACK ERA - 137 - Nowość
67.Motion Trio - 136 - +2
68.Duberman - 135 - -24
69.twinkle brothers & trebunie tutki - 132 - -16
70.Michael Jackson - 131 - -11
70.Bakshish - 131 - -31
72.Lacuna Coil - 128 - -21
73.Masala - 125 - +6
74.Sean Paul - 124 - -21
75.Bat for Lashes - 123 - Nowość
76.Gotan Project - 122 - +20
77.Lion Vibrations - 121 - -10
78.Skream - 119 - Nowość
78.Bob Marley - 119 - -14
80.Lou Rhodes - 118 - Nowość
81.Worm Is Green - 115 - Nowość
81.Ayọ - 115 - Nowość
83.Paraliż Band - 112 - Nowość
84.FlyKKiller - 109 - Nowość
84.Goya - 109 - -22
86.Christina Aguilera - 108 - -42
86.Theatre of Tragedy - 108 - -22
88.The Knife - 104 - Nowość
89.Cała Góra Barwinków - 102 - -39
89.Stare Dobre Małżeństwo - 102 - -13
89.Marika - 102 - -17
89.Closterkeller - 102 - +1
93.Artrosis - 100 - -15
93.Totentanz - 100 - Nowość
93.Tool - 100 - Nowość
96.Dub FX - 99 - Nowość
96.The Doors - 99 - -40
96.Blood Red Shoes - 99 - +3
99.Kazik - 98 - Nowość
99.Orkiestra Na Zdrowie - 98 - -30

Wyleciały:

(Wykonawca) (Aktualnie na miejscu)

- Matisyahu - 110
- Amy Winehouse - 113
- Timbaland - 113
- Blade Loki - 104
- Avril Lavigne - 128
- Novika - 126
- Sinéad O'Connor - 120
- Marek Grechuta - 119
- Dolores O'Riordan - 120
- Habakuk - 146
- Ankh - 118
- Skunk Anansie - 128
- Janusz Reichel - 135
- Moonspell - 147
- Scarlett Johansson - 104
- Waglewski Fisz Emade - 172
- Dżem - 112
- Elvis Presley - 124
- Moonlight - 131
- T.Love - 126
- U2 - 142
- Siekiera - 147
- 2TM2,3 - 144
- MGMT - 120

A
And So I Watch You From Afar
Arctic Monkeys
C
Chemical Brothers
Cool Kids of Death x2
Crystal Castles
D
Dick4Dick
Duffy
E
Editors
Emiliana Torrini
F
Fisz x2
FlyKKiller
G
Goldfrapp
Gossip
H
Hey
I
Immanu El
Interpol
J
John Smith
K
Kamp!
Kings of Leon
Kombajn Do Zbierania Kur Po Wioskach
Konkubent
Kult
L
L.Stadt x2
Lao Che x2
Let Me Introduce You To The End
Lily Allen
Lou Rhodes
M
M83
Madness
Massive Attack
Muchy
N
Nathalie and The Loners
New Century Classics
O
Old Time Radio
Oszibarack
P
Paristetris
Pati Yang
Pchełki
Placebo x2
Please the Trees
Pustki
R
Renton
Roisin Murphy
T
The Car Is on Fire x2
The Mess
The Prodigy
The Raconteurs
This Will Destroy You
V
Vavamuffin
W
White Lies
Wolfgang in a Truck

last discovers
Digit-All-Love - Digitalllove
dredg - El Cielo
The Evpatoria Report - Golevka
FlyKKiller - Experiments In Violent Light
Opeth - Blackwater Park
UNKLE - Never, Never, Land


last re-discovers
65daysofstatic
Ulver - Svidd Neger


top albums form 3 months
1. Clint Mansell - The Fountain (331) 2. Jan Garbarek - In Praise of Dreams (258) 3. A Perfect Circle - Thirteenth Step (180) 4. Rob Dougan - Furious Angels (168) 5. Yann Tiersen - Amélie (150) 6. Riverside - Second Life Syndrome (147) 7. dredg - El Cielo (145) 8. God Is an Astronaut - All Is Violent, All Is Bright (145) 9. Ludovico Einaudi - Divenire (143) 10. Pink Floyd - The Wall (125) 11. iLiKETRAiNS - Progress Reform (121) 12. UNKLE - Never Never Land (121) 13. A Perfect Circle - Mer De Noms (113) 14. Jan Garbarek - Rites (113) 15. Tom Waits - Rain Dogs (90) 16. UNKLE - Never, Never, Land (89) 17. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (88) 18. Neurosis - Given to the Rising (85) 19. Archive - Controlling Crowds (85) 20. FlyKKiller - Experiments In Violent Light (80)

dla własnej pamięci. chronologicznie. od dołu do góry, od najstarszego wydarzenia do najświeższego.
przy okazji grzebania we własnej pamięci, okazało się, że wcale nie koncert Żywiołaka w pamiętnym 2007 roku był moim pierwszym koncertem. wcześniej zdarzyło mi się popełnić Przystanek Woodstock.
tłucze mi się jeszcze w pamięci jakiś koncert Closterkeller w Toruniu, ale to musiały być baaardzo zamierzchłe czasy.
niektóre z dodanych do spisu pozycji są bardzo przypadkowe <np. tegoroczny O.S.T.R.>, ale ponieważ bardziej bądź mniej pozytywnie<znak domu XD> zapisały się w mej pamięci, zasłużyły sobie na umieszczenie ich w spisie. ważniejsze z różnych przyczyn wydarzenia są nieco 'wywyższone'.
zapewne lista będzie się powiększać:]

2009

IAMX - 18 października Warszawa,
Hatifnats - 17 października, Rockowa Zbiórka Żywności Warszawa,
Archive - 16 października Warszawa,
Hatifnats - 6 września, Dzień Marzeń Bydgoszcz,
Skye Edwards - 29 sierpnia, Bydgoska Fabryka Muzyki,
Julean and the Rai - 28 sierpnia Bydgoszcz,
Radiohead, Moderat - 25 sierpnia, Poznań dla Ziemi,
Pogodno - 1 sierpnia Bydgoszcz,
Juliette and the Licks - 31 lipca, Przystanek Woodstock Kostrzyn,
O.S.T.R., Lily Allen, Kings of Leon, Placebo, The Prodigy - 5 lipca, Heineken Open'er Festival,
Faith No More, White Lies - 4 lipca, Heineken Open'er Festival,
Kapela ze wsi Warszawa, FlyKKiller, Gaba Kulka, Duffy, Crystal Castles -3 lipca, Heineken Open'er Festival,
Arctic Monkeys, Basement Jaxx, The Car Is on FirePeter, bjorn and john - 2 lipca, Open'er Festival,
Hey, Coma, happysad, Kaiser Chiefs - 24 czerwca, Szczecin Rock Festival,
Pustki - 13 czerwca Gdynia,
Macy Gray - 29 maja, Bydgoszcz Smooth Festival,
Pustki - 21 maja Bydgoszcz,
Stanisław Soyka - 9 maja Bydgoszcz,
Power of trinity - 8 maja Bydgoszcz,
L.Stadt, Power of trinity, Normalsi - 22 kwietnia Bydgoszcz, Łódzka Scena Muzyczna,
L.Stadt, Power of trinity, Normalsi - 21 kwietnia Toruń, Łódzka Scena Muzyczna,
Kumka Olik - 6 kwietnia Bydgoszcz,
Pustki - 29 stycznia Łódź,
Lao Che - 24 stycznia Bydgoszcz,
Cool Kids of Death - 11 stycznia Bydgoszcz, WOŚP.

2008

Très.B - 9 lipca Lubiąż, Slot Art Festiwal
Lao Che , Massive Attack, Żywiołak - 6 lipca, Heineken Open'er Festival,
pornohagen, Editors, The Raconteurs, Róisín Murphy - 4 lipca, Heineken Open'er Festival,
FlyKKiller, 3Moonboys, potty umbrela, Kalabrese - 14 czerwca Toruń,
Lao Che - 24 lutego Bydgoszcz,
The Cure - 19 lutego Katowice.

2007

Pidżama Porno - 8 grudnia Poznań,
Coma, Normalsi - 18 listopada Bydgoszcz <urodzinowo :)>
Myslovitz, Cool Kids of Death, Manchester, Bruno Schulz, pornohagen, Rotten Bark, NuSoulCity, Clezmer's - 10 listopada Łódź, Przestrzeń Muzyki,
Ania Dąbrowska, Flunk, Tres B, The Car Is on Fire, George Dorn Screams, Alias Free Trio, sunscale project - 13 października Bydgoszcz, Low-Fi Festival
Nosowska, Worm Is Green, Kate Mosh, Cool Kids of Death, Kombajn Do Zbierania Kur Po Wioskach, 3Moonboys, la batterie - 12 października Bydgoszcz, Low-Fi Festival,
Popo, Hatifnats, Lili Marlene - 11 października Bydgoszcz, Low-Fi Festival,
Manchester - 9 października Bydgoszcz,
Manchester - 4 października Toruń,
Myslovitz, George Dorn Screams - 16 czerwca Bydgoszcz,
Placebo, Hariasen - 1 czerwca Warszawa,
Żywiołak - 21 stycznia Bydgoszcz.

2006

Coma, Vavamuffin, Bohema, Rasta, Shannon, Big Cyc, Indios Bravos, Lao Che, Maleo Reggae Rockers, Flapjack - 28-29 lipca, Przystanek Woodstock Kostrzyn.

Nudziło mi się i policzyłam, na ilu koncertach byłam licząc od Open'era 2007. Wyszło 95. Powiedzmy, że ten wpis jest z tej okazji. Bo taka okrągła liczba. Stworzenie pierwszej trzydziechy okazało się nieoczekiwanie bardzo łatwe i przyjemne. Uwaga, pierwsza czwórka patetyczna jak cholera. Lecimy:

30.Orbital - Selector Festival 2009, Kraków, 06.06.09

Koncert zamykający występy na Cyan Stage pierwszej edycji elektronicznego festiwalu Alter Artu. Dla wielu osób wydarzenie wyjątkowe - wielka legenda na scenie po latach nieobecności. Dla mnie - świetny koncert świetnego duetu. Usłyszałam na żywo Remind, na które ostrzyłam sobie zęby i przez cały show bawiłam się znakomicie. No i latarki na skroniach braci Hartnoll wyglądają naprawdę zjawiskowo.

29. Basement Jaxx - Heineken Open'er Festival 2009, Gdynia, 04.07.09

Znając opowieści znajomych o fantastycznym koncercie Basement Jaxx w 2006 roku cieszyłam się bardzo na ich powrót w Open'erowe progi. I faktycznie, było na co się cieszyć. Potężne panie o potężnych głosach miały w sobie całe pokłady energii, która udzieliła się i mnie. Tańczyłam, śpiewałam, darłam się od początku do końca koncertu. Szkoda, że stałam za daleko i nie widziałam momentu, kiedy jedna z wokalistek śpiewała Romeo do ochroniarza. Musiało to wyglądać przeuroczo. Podobno było słabiej niż trzy lata temu. W takim razie dobrze, że nie mam porównania.

28. CSS - Selector Festival 2009, Kraków, 06.06.09

Nie jestem fanką CSS. Kawałki, które znam lubię i nic więcej. Ale na żywo to już inna bajka. Lovefoxxx jest wyjątkową sceniczną duszą, jej "polskie" odzywki do publiczności zapamięta chyba każdy uczestnik Selectora, tak samo, jak atmosferę nieskrępowanej radości, która udzielała się wielu na tym koncercie.

27. Beastie Boys - Heineken Open'er Festival 2007, Gdynia, 01.07.07

Podczas jednej edycji Open'era BB wystąpili dwukrotnie. Mnie udało się zobaczyć ich tylko na scenie głównej. Ja nie wiem, ile oni mają lat w rzeczywistości, ale patrząc na nich miałam wrażenie, że oglądam dwudziestolatków świetnie bawiących się na scenie i robiących wszystko, aby publiczność do tej zabawy dołączyła. Luzu i ciągłej radości z grania można im pozazdrościć. A, no i bardzo miło się krzyczy Sabotage w kilkutysięcznym tłumie.

26. Jon Hopkins - Tauron Nowa Muzyka 2009, Katowice, 29.08.09

Bardzo lubię, kiedy występy artystów, których nie znam stają się początkiem mojej sympatii do nich. O Jonie Hopkinsie dowiedziałam się kilka godzin przed jego setem, z książeczki festiwalowej. Tzn. wiedziałam już wcześniej, że ktoś taki istnieje i będzie grał między Planningtorock a Fever Ray, ale to kim jest i jaką muzyką się zajmuje długo było dla mnie tajemnicą. Z dość krótkiego opisu wywnioskowałam, że warto sprawdzić, co chłopak potrafi. A potrafi rozruszać całkiem spory tłum. Do tego wcale nie ukrywał, jak bardzo cieszy się z tego, że ludzie świetnie bawią się przy jego muzyce. Przesympatyczny człowiek.

25. Dizzee Rascal - Selector Festival 2009, Kraków, 05.06.09

Gdybym w 2007 roku wiedziała, że koncerty Dizzee'go tak wyglądają, na pewno nie ominęłabym jego występu na Open'erze. Dizzee szalał na scenie, ludzie szaleli pod sceną. Ja również dałam się temu szaleństwu ponieść, nieważne czy to było Sirens, Dance Wiv Me, Bonkers, czy coś kompletnie mi nieznanego, skakałam nie oszczędzając swoich sił.

24. Groove Armada - Heineken Open'er Festival 2007, Gdynia, 30.06.07

Ulewa. Tysiące ludzi w kolorowych płaszczach tańczy w rytm muzyki. Niezapomniane przeżycie. Tym bardziej szkoda, że tegoroczny występ GA w Polsce był według mnie klapą. Ale nadal myśląc o nich będę pamiętać dzień, kiedy to skacząc do I See You Baby nie przejmowałam się ani lejącym deszczem, ani czekającym mnie później przeziębieniem.

23. Bloc Party - Heineken Open'er Festival 2007, Gdynia, 01.07.07

BP przyjechali do Polski akurat w idealnym momencie, kiedy naprawdę ich uwielbiałam. Teraz, po wydaniu trzeciej płyty, moja sympatia do nich znacznie zmalała, ale ich openerowy koncert nadal wspominam z uśmiechem na twarzy. Kele to niezwykle pozytywna postać, poczucie humoru nie opuszczało go aż do zejścia zespołu ze sceny. I jakkolwiek wokalnie na żywo nie zachwycał, potrafił ze swoimi kolegami sprawić, że bawiłam się wyśmienicie. Miłym akcentem było She's Hearing Voices z gościnnym udziałem O.S.T.R.a.

22. Peter Bjorn and John - Heineken Open'er Festival 2009, Gdynia, 02.07.09

Mimo otwierania zagranicznego składu tegorocznego Open'era i wyjątkowo niską, jak na dość popularny zespół frekwencję panom udało się porwać publiczność swoim pozytywnym koncertem. Mogłoby się wydawać, że to taka muzyka do bujania i kiwania główką. A nieprawda to. Ze sceny biła ogromna energia, jeden z wokalistów (Peter?) biegał, szalał i robił różne inne dziwne rzeczy. Szkoda tylko, że spora część publiczności wyszła po Young Folks.

21.Goldfrapp - Heineken Open'er Festival 2008, Gdynia, 06.07.08

Czy siedząc na trawie w dość dużym oddaleniu od sceny można przeżyć świetny koncert? Oczywiście. Właśnie z takiej perspektywy podziwiałam popisy Alison Goldfrapp i jej zespołu. Wspomniana Alison wyglądała nieziemsko w swoim różowym zwiewnym wdzianku (też chcę tak wyglądać po 40tce!), cały zespół ubrany w stylu "mit arkadyjski" stworzył dość specyficzny klimat. Jako, że bardzo lubię delikatną, melancholijną stronę Goldfrapp w ogóle nie przeszkadzało mi, że podczas koncertu chętniej sięgano po te łagodne utwory (Utopia!), robiąc sporadyczne ukłony w stronę parkietowych hitów.

20. DJ Mehdi & Busy P - Selector Festival 2009, Kraków, 06.06.09

Selector wycisnął ze mnie pokłady energii, których nawet bym się po sobie nie spodziewała. I chociaż, gdy panowie z Ed Banger rozkręcali wielką imprezę była już jakaś późna godzina nocna, a ja miałam za sobą dwa dni ciągłego tańczenia, nie sposób było stać jak kołek. Panowie pozamiatali. Tak powinien się kończyć każdy festiwal.

19. Digitalism - Selector Festival 2009, Kraków, 06.06.09

Tak, wiem, co się mówi o secie Digitalismu. Że nie potrafią miksować kawałków, że w ogóle dali klapę i, że wstyd. Ale ja bawiłam się przy tym tak świetnie, że nie mogłam ich nie wrzucić na tę listę. Półtorej godziny szaleństwa bez chwili odpoczynku.

18. FlyKKiller - Heineken Open'er Festival 2009, Gdynia, 03.07.09

Chociaż na plakacie koncert widniał jako solowy występ Pati Yang, okazał się on faktycznie prezentacją repertuaru duetu FlyKKiller. Patrycja już od dawna jest jedną z moich ulubionych wokalistek, więc usłyszenie jej na żywo było dla mnie bardzo ważnym osobistym przeżyciem. Dziewczyna jest niesamowita. Było żywiołowo, ostro i agresywnie. Do tego zagrane nowe kawałki zapowiadają bardzo obiecujący album.

17. Crystal Castles - Heineken Open'er Festival 2009, Gdynia, 03.07.09

Chociaż często słyszałam, że CC to zespól świetnie brzmiący na płycie, za to lekko odrzucający na żywo, to w moim odczuciu jest zupełnie odwrotnie. Koncert tej dwójki kanadyjskich świrów całkowicie mnie porwał, chociaż na ich debiutanckim albumie jest z tym różnie. Niezidentyfikowane okrzyki i połamane dźwięki nie drażniły, wręcz zachęcały to dzikiego tańca i darcia się razem z Alice.

16. The Gossip - Heineken Open'er Festival 2009, Gdynia, 03.07.09

Świetny koncert, przede wszystkim za sprawą Beth Ditto. To niesamowite, ile w tej „wielkiej babie” było wdzięku. Jej sposób poruszania się w rytm muzyki, przeurocze odzywki do widowni, wyraźna radość z przebywania na scenie po prostu mnie zachwyciły. Nie spodziewałam się, że to kiedykolwiek powiem, ale ta kobieta jest urocza. Do tego jej wokal powala z nóg również na żywo. Nie było nudnego momentu tego koncertu, a spontaniczne "Ain't No Place Like Poland" upewniło mnie, że również i Beth nie zapomni wizyty w naszym kraju.

15. IAMX - Proxima, Warszawa, 16.11.08

Krzysztof Korner to zwierze koncertowe wyjątkowe, któremu, patrząc na jego kolejne trasy, granie w Polsce sprawia chyba sporą przyjemność. I, chociaż nagłośnienie Proximy wołało o pomstę do nieba, a publika była chyba najgorszym bydłem z jakim dane mi było się spotkać na koncercie, to występ pana Iksa był wielką energetyczną bombą. Brakowało paru moich faworytów, takich jak Skin Vision, czy Bring Me Back A Dog, ale takie This Will Make You Love Again mi to wynagrodziło. No i zostanie prawie kopniętą przez założyciela Sneaker Pimps jest pewnego rodzaju lansem.

14. Kamp! - Heineken Open'er Festival 2009, Gdynia, 04.07.09

W gruncie rzeczy mogłabym napisać tu o dwóch fantastycznych koncertach Kamp!u, ale, jako, że ten gdyński jednak przebił wcześniejszy występ w Krakowie skupię się właśnie na nim. Mimo, że nawet nie wydali debiutanckiej płyty, zgromadzili pod openerowym namiotem dość pokaźny tłum. I bardzo szybko ten tłum roztańczyli. Jako, że jestem nimi zachwycona od wydania pierwszej EPki praktycznie cały koncert odśpiewałam razem z nimi. Za punkt kulminacyjny wcale nie uważam singlowego Breaking A Ghost's Heart, a świetnie wykonane Cosmological. W ciągu miesiąca, który minął od kiedy widziałam ich na Selectorze nabrali już trochę pewności siebie i oprócz "dzięki piękne" po każdym utworze próbowali nawiązać bardziej złożoną konwersację z publiką. Swoją drogą, bardzo cieszy oglądanie zespołu na początku jego kariery, kiedy każda dobrze bawiąca się przy ich muzyce osoba sprawia im taką radość.

13. M83 - Heineken Open'er Festival 2009, Gdynia, 04.07.09

Muzyka M83 jest tak piękna, że na żywo chyba nie może wypaść słabo. Najbardziej zaskoczyło mnie jednak, że niektóre z tych utworów miały trochę tanecznego potencjału, o co raczej bym ich nie podejrzewała. Od czasu do czasu ludziom zdarzało się bardziej energicznie pogibać. Zespół oczarował zarówno swoim profesjonalizmem, jak i urokliwą skromnością.

12. Faith No More - Heineken Open'er Festival 2009, Gdynia, 04.07.09

Nie wiedziałam, czego się po nich spodziewać. Fanka gitarowego hałasu ze mnie żadna, za to Mike’a Pattona uwielbiam od czasu, kiedy poznałam Lovage. Postanowiłam więc pójść na ten koncert przede wszystkim dla jednego z najbardziej zjawiskowych głosów współczesnej muzyki, twórczość FNM znając tylko z największych hitów. I to co zobaczyłam wryło mnie w ziemię. Ten koncert musiał być genialny, bo jak to się mogło stać, że ja drę się z jakimiś długowłosymi metalami "Fejtnołmor! Fejtnołmor!"? Chyba nigdy żaden występ nie zaskoczył mnie aż tak pozytywnie. Do tego członkowie zespołu okazali się bardzo sympatycznymi ludźmi. Sama nie umiem sobie wyjaśnić, dlaczego ten koncert tak mnie zmiażdżył. Może to za sprawą wokalu Pattona, może za sprawą świetnego kontaktu z publicznością, a może z zupełnie innego, nieznanego mi powodu. W każdym razie - kto nie był, niech żałuje.

11. Fischerspooner - Selector Festival 2009, 05.06.09

Mój drugi koncert Fischerspoonera, jednak pierwszy przeżyty jak należy. Na Open'erze nie mogłam zobaczyć całości ich show ze względu na moją miłość do Róisín Murphy, która występowała w podobnym czasie na innej scenie. W Krakowie nadrobiłam zaległości. Jeśli nie kupuje się wizerunku FS i tego, że ich występy na żywo to bardziej widowiska, w których muzyka jest tylko jednym z elementów, można czuć zawód po tym koncercie. Do mnie mimo wszystko te stroje, peruki, tancerki i zmyślna choreografia trafiają, więc bawiłam się fantastycznie. Kawałki z nowego albumu, które w warunkach domowych wydawały się być dość powolne i chaotyczne na żywo zabrzmiały ze zdwojoną siłą. Chociaż oczywiście Emerge ze swoim "Dance motherfuckers!" zwyciężył w kategorii koncertowego wyżeracza mózgu.

10. Calvin Harris - Orange Warsaw Festival 2009, Warszawa, 05.09.09

Każdy, kto mnie bliżej zna wie o mojej słabości do tego pana. Na warszawski Orange wybrałam się przede wszystkim z jego powodu i mogę spokojnie powiedzieć, że mój ulubiony Szkot bez problemu wygrał ten festiwal. I to nie tylko dlatego, że pozostali wykonawcy występujący na Placu Defilad zawiedli. Impreza, którą rozkręcił była wyborna. Calvin gibając się przy swoich klawiszach wciąż zachęcał publiczność "to go crazy", czego zresztą robić nie musiał, bo wszyscy i tak skakali, tańczyli, śpiewali, a kiedy na koniec zabrzmiało "I'm not alone" zapanowało już totalne szaleństwo. I chociaż lekko odrzuca mnie kiczowatość jego drugiego albumu, nie można zaprzeczyć, że jest w tych kawałkach ogromna parkietowa moc.

9. Fever Ray - Tauron Nowa Muzyka 2009, Katowice, 29.08.09

Wiadomo, że sama Karin to nie to samo, co The Knife. Jednak jej solowy album to dla mnie jedna z najwspanialszych płyt, które ujrzały światło dzienne w tym roku i usłyszenie jej na żywo było dla mnie wydarzeniem wyjątkowym. Szwedzka czarodziejka stworzyła unikalny, mroczny klimat z dusznym zapachem kadzideł, światłem lamp i laserów, strojami rodem z jakiejś ponurej baśni, a przede wszystkim nieporównywalnym do nikogo, przeszywającym na wylot głosem. I chociaż ustawiłam się w miejscu, w którym basy mało nie rozwaliły mi czaszki, dałam się ponieść tej skandynawskiej magii.

8. CocoRosie - Heineken Open'er Festival 2008, Gdynia, 05.07.08

Najbardziej szurnięte siostry Ameryki połączyły bardzo intymną i delikatną atmosferę z kolorowym i żywiołowym show. Bianca i Sierra na scenie przypominały małe dziewczynki cieszące się każdym drobiazgiem. Ten koncert miał w sobie mnóstwo uroku, a po końcowym Japan uśmiech długo nie schodził mi z twarzy.

7. Róisín Murphy - Arena Ursynów, Warszawa, 12.11.08

Mój drugi koncert Rodzynki. Kobieta to jedyna w swoim rodzaju potrafiąca w ciągu zaledwie półtorej godziny zaprezentować się zarówno ze swojej melancholijnej, rockowej jak i imprezowej strony. Ilość ubrań, które miała na sobie podczas koncertu trudno zliczyć, mnie najbardziej zapadła w pamięć marynarka z sarną na plecach i strój z pluszowymi manekinami. Pierwszy raz, kiedy ją widziałam, skupiła się na swoim solowym repertuarze, do setlisty wplątując tylko molokowe Forever More. Tym razem dostaliśmy całą paletę piosenek Moloko i to wcale nie tych największych hitów, ale takich smaczków jak I Want You (które ucieszyło mnie szczególnie), czy I Can't Help Myself. Jednak momentem szczytowym był na pewno remix Movie Star, w którym szaleństwo na scenie i pod nią osiągnęło maksymalny poziom.

6. Moby - Heineken Open'er Festival 2009, Gdynia, 03.07.09

Chociaż basy na początku nieźle dawały po uszach (potem ktoś coś z tym zrobił) było idealnie. Darcie gęby przy Bodyrock (Łi rak de badi, rak de badi!), wzruszenie przy Porcelain, wspólne skakanie przy Lift Me Up i Feeling So Real spowodowały, że zdanie „Kocham Moby’ego” w nocy z 3 na 4 lipca padło z moich ust niepoliczalną ilość razy. Łysol jest mistrzem. Thank You, Thank You, Thank You!

5. The Chemical Brothers - Heineken Open'er Festival 2008, Gdynia, 06.07.08

Łuhuhu! Zdecydowanie najbardziej widowiskowy koncert w życiu. Chemicalsi umiejętność połączenia dźwięku z obrazem doprowadzili do perfekcji. Koncert po prostu wbijający w ziemię. Moje nogi nie mogły przestać tańczyć, a oczy oderwać się od olśniewających wizualizacji. I to przejście Hey Boy Hey Girl w Saturate, potem Saturate w Believe, te pękające piłeczki na telebimie, ach! Minął ponad rok, a ja nadal na myśl o tym mam ciary.

4. Massive Attack - Heineken Open'er Festival 2008, Gdynia, 06.07.08

Jak tak teraz pomyślałam jest to zespół, który towarzyszy mi najdłużej. Jeszcze w podstawówce zachwycałam się "ślicznym Teardrop", a w dalszych latach przekonałam się, że MA to dużo dużo więcej niż ten jedyny, jakkolwiek faktycznie fantastyczny utwór. To był jeden z tych występów, dla których stworzono określenie "koncert życia". Słyszeć głos 3D na żywo to jedno z najpiękniejszych doznań mojego bytu, każdy utwór, każdy dźwięk przeszywał mnie na wskroś. Po tym koncercie pomyślałam, że lepszej nazwy to oni wymyślić sobie nie mogli.

3. Björk - Heineken Open'er Festival 2007, Gdynia, 01.07.07

W ciągu kilkudziesięciu minut doznałam olśnienia. Jak mogłam wcześniej nie zauważyć magii, jaką ma w sobie ta kobieta? Jak mogłam przechodzić obok jej muzyki obojętnie? Przecież to, co mam właśnie przed oczami to jakiś absolut, potęga, czar, a ja myślałam, że Björk to jedna z wielu dziwnych śpiewających bab? Od tamtego czasu muzyka islandzkiej królowej ciągle mi towarzyszy i nie wyobrażam sobie, że mogłoby jej w mym życiu zabraknąć.

2. Sigur Rós - Park Sowińskiego, Warszawa, 20.08.08

Kompletnie nie spodziewałam się, że Sigurzy tak mnie ruszą. Cały koncert przeżyłam ze łzami w oczach. Nie wiem, który moment powinnam uznać za najpiękniejszy, czy moje ulubione Olsen Olsen, czy poruszające Ný Batterí, czy może najradośniejsze Gobbledigook. Każdy utwór był piękny, każdy wywoływał silne emocje. Balsam dla uszu. A późniejsze spotkanie z członkami zespołu było bardzo miłą wisienką na torcie.

1. Radiohead - Poznań dla Ziemi, Poznań, 25.08.09

Pewnie żadne to zaskoczenie, bo czy dla osoby, której ulubionym zespołem jest Radiohead, może być coś piękniejszego niż zobaczenie ich na żywo? To było bardzo intensywne, osobiste przeżycie, spotkanie z tymi, których muzyka żyje we mnie od lat. Raz po raz zamykając oczy, chłonęłam każdy dźwięk, ożywiając się przy Idioteque, Myxomatosis, czy 2+2=5. I chociaż setlista nie była wymarzona, bo zabrakło "mojej" Pyramid Song, to za nic nie oddałabym tych dwóch godzin na poznańskiej Cytadeli. A twarzy Jonny'ego Greenwooda podczas Creepa nie zapomnę nigdy.

List of my favourite female voices:)

1. Anneke van Giersbergen - ex The Gathering, Agua de Annique

Girl with the most beautiful voice ever. Her music with The Gathering was really magic. I love all what she did with this band. All albums from Mandylion to Home were pretty amazing. I'm absolutely in love with her, she's making my life a better place. She's so charming, so natural when she's on stage and her sunny smile... She's an angel walking on earth.

2. Tori Amos

It's really incredible what this woman did for music. She writes the most beautiful melodies in this world, her lyrics are perfect and of course THIS voice... She's multitalented.

3. PJ Harvey

What is the most amazing thing about Polly's music is that all of her albums are something new. She's never making the same record twice. Her style is still evolving. And she's amazing in all what she's doing. Polly is an amazing lyricist and has got one of the most characteristic voices ever. I'm absolutely obsessed with her.

4. Emiliana Torrini

She's beautiful, charming woman with lovely voice. Her music is making me feel better. I fell in love with her after first listen. And what is really great - she's not acting a star, she's always very natural - this is what I love about her also.

5. Pati Yang - FlyKKiller

I'm proud of her cause in Poland we don't have a lot of as great singers as she is. Pati is making awesome music solo and has got a great project called FlyKKiller. She's truly talented and has got a lot of energy (especially when she's on stage:)). I must say that I don't listen a lot of electronic music but Pati is really one of my favourite artist ever.

6. Björk

One of the best voices ever. She's extraordinary, no one can copy her. Her music has got a spirit that I love in music. She's very talented lyricist and has got a voice like no other woman...

7. Silje Wergeland - The Gathering, Octavia Sperati

It was hard for me to get into The West Pole cause I really love Anneke. At first I thought that I won't be able to love The Gathering's music anymore. But after a few listens I fell in love with Silje's voice. She's very talented singer and I think she's great successor for Anneke. Also her own band Octavia Sperati has got a lot of great songs and awesome atmosphere. Yeah, she's really amazing.

8. Cristina Scabbia - Lacuna Coil

She's great vocalist and beautiful woman. Lacuna Coil's music is very important for me and it's very sentimental. They were one of the first bands with female vocals that I fell in love with. I really enjoy them and I hope that they'll come back to their style from Half Life times.

9. Sarah McLachlan

Angelic voice. Her music is full of passion, of emotions - that's amazing. She writes from her soul. I love her delicate voice, she really moves me.

10. Feist

Her music is very catchy, maybe a bit commercial, but I don't mind - I really like it. She's one of the best modern female singers, has got her own style. Very talented girl.

Jue 2 Jul – Heineken Open'er Festival 2009

Kolejna edycja Heineken Open'er Festival przeszła do historii. Pod wieloma względami była ona przełomowa - pierwszy raz w Gdyni pojawiło się aż tylu ludzi (prawie 70 tysięcy), po raz pierwszy można też uznać, że Open'er wszedł do europejskiej ścisłej czołówki. Najlepiej zaświadczyli o tym sami uczestnicy, którzy potrafili przebyć do Gdyni setki, bądź tysiące kilometrów - Polacy, Brytyjczycy, Ukraińcy, Węgrzy, Rosjanie, Litwini, czy nawet Portugalczycy.

Przyjazd oraz DZIEŃ 1.

Było sporo obaw. Od samego rana Trójmiasto było doszczętnie zalane, a dostanie się do centrum Gdańska graniczyło z cudem, ponieważ woda sparaliżowała miasto. Media straszyły, ale dobre nastroje spowodowały, że nawet wizja brodzenia po kolana w błocie nie polu na była nam taka straszna. Po przyjeździe na Babie Doły ze zdumieniem zobaczyliśmy, że teren jest jedynie wilgotny i bez większych problemów namioty zostały wbite. Nastąpiła wyczekiwana pełna integracja. ; )

Skupiamy się jednak na muzyce, a ta zabrzmiała w Gdyni dnia następnego. Wszystko zaczęło się od 17-ej, koncertem polskiej formacji Old Time Radio. Przyznam bez bicia, że zespołu przed koncertem nie znałem, ale po występie - chcę więcej. ; ) Brzmienie na pograniczu elektroniki, post-rocka, wzbudziło u mnie skojarzenia z Sigur Ros, przy zachowaniu oczywistych różnic i proporcji. Koncert relaksujący, przyjemny, a sam zespół jest dla mnie jedną z największych pozytywnych niespodzianek. Tylko jeden apel do członków zespołu - więcej pewności siebie! Czuło się, że członkowie grupy wręcz przepraszają za to, że występują na Heinekenie, a przecież było to kompletnie nieracjonalne. Nie ja jeden po występie wbijałem sobie w pamięć nazwę grupy do szuflady "sprawdzić ich bliżej". : ) Za występ powinni zaś przepraszać (a paradoksalnie - nie zamierzali) The Car Is on Fire. Ze sceny wiało nudą, publiczność nie bardzo wiedziała jak się zachować i w powietrzu wisiało niezręczne pytanie - "kiwać się, czy stać na baczność?". Brakowało charyzmy, która od biedy może uratować przeciętny koncert, niestety, członkowie grupy nie za bardzo byli w stanie nawiązać kontakt z publicznością. I tyle o tym koncercie, bo i zapewne szybko o nim zapomnę. Po The Car Is On Fire przyszedł czas na kolejny przeciętny koncert, wzbudziło to we mnie pewne rozczarowanie (cholera, drugi z rzędu?!). Mam na myśli Renton. Począwszy od tego, że dyskutowałbym z umieszczaniem ich na Main Stage, po stwierdzenie, że się tam po prostu "spalili". Zgoda, przy paru kawałkach noga chodziła szybciej, ale ten koncert był dla mnie synonimem słowa "przeciętniactwo". Ot, nawet ubiór zaczerpnięty od Franz Ferdinand, bo że brzmienie też, to rzecz oczywista. Kiedy Polacy opuścili scenę, przyszedł czas na koncert, który wzbudzał ogromne emocje jeszcze przed rozpoczęciem - Arctic Monkeys. Zapewne fani rozpiszą go na tysiąc sposobów z naciskiem na detale, ja jako osoba postronna i trzeźwo patrząca na zespół (moje nastawienie do niego jest w pełni neutralne), powiem tak - było nieźle. Zgoda, problemy techniczne odrobinę zakłóciły klarowność przekazu (brawa dla fanów grupy za brak gwizdów i cierpliwość, to się ceni), ale nie za bardzo to przeszkadzało - skakało się bardzo przyjemnie, poza tym, bez względu na pogląd i gust - Arctic Monkeys są jednym z zespołów pokoleniowych dzisiejszych nastolatków, czy to nam się podoba, czy nie. Bez opadu szczeny na ziemię, ale wrażenie po występie Alexa i kumpli jest dobre. Koncert, który bezapelacyjnie zachwycił miał jednak dopiero nadejść. Mówię oczywiście o Basement Jaxx. Niektórzy patrzyli na mnie z pewnym zdziwiniem przed koncertem ("do diabła, czemu on jest taki podekscytowany?"), ale zapewne pół godziny później nawet najwięksi maruderzy skakali w rytm "Good Luck", czy "Where's Your Head At". Show totalne, odbiór totalny (jak spojrzałem kątem oka na telebim i ujrzałem obraz na którym nieprzebrana masa skacze w górę - miałem ciary), niesamowita charyzma, taniec, brzmienie. Tradycyjnie znane utwory przeplatały się z kawałkami przerobionymi nieomalże nie do poznania. Basement, uwielbiam Was od dawna, ale moja miłość po tym koncercie jeszcze przybrała na sile. Mimo, że był to pierwszy dzień - po koncercie wracałem naprawdę zmęczony i szczęśliwy, że jestem w Gdyni.

DZIEŃ 2.

Wielu - w tym ja - określało jego skład przed festiwalem mianem najsłabszego na tegorocznym Open'erze. Bawiłem się jednak w piątek bardzo, bardzo dobrze, jestem zaskoczony in plus! Zacząłem w namiocie na awangardowym Paristetris. Były trzaski, wrzaski, brzmienie nieregularne, pozbawione chwytliwego refrenu. Pozytywne wrażenie zrobiła w szczególności wokalistka - świetny głos, wyczucie rytmu, nie bez znaczenia jest też doskonała prezencja. ; ) Paristetris wygrali tym koncertem zainteresowanie sporej grupki ludzi i mimo, że nie określiłbym go mianem wybitnego - będę bez wątpienia obserwował rozwój zespołu. Po występie pobiegłem usłyszeć Superxiu na scenie Young Talents. Dzięki Bogu nie okazali się kolejnym nudnym klonem Franz Ferdinand, zespół nadaje brzmieniu swoją "rysę". Ciężko mimo wszystko się o nim rozpisywać - dobry indie rock, ale mamy tego na rynku jednak bardzo dużo. Po Superxiu dalej polskie akcenty, ale już z naleciałościami brytyjskimi. ; ) Mowa o FlyKKiller. Jako, że tegoroczny Open'er pozbawiony został pierwszoligowego trip-hopu (za rok koniecznie to nadrobić, drodzy panowie z Alter Art), występ był przeze mnie bardzo oczekiwany. Pati wokalnie dała radę, na przekór wielu krytycznym opiniom o jej umiejętnościach w tej materii. Zadowolony byłem tym bardziej, że Flykkiller nie ograniczył się do powielania w całości nagrań z krążka, czuć było ducha występu na żywo i pewnej improwizacji. Mogę śmiało powiedzieć, że tym koncertem grupa, a w szczególności Pati - zrobili mi dobrze. ; ) O 20-ej po raz pierwszy tego dnia stawiłem się pod Main Stage na Gossip. Zgoda, każdy o tym pisze, ale i ja muszę - Beth Ditto jest po prostu cudowna. Nie wiem ile ta kobieta waży, ale byłem pod wrażeniem jej pewności siebie, braku jakichkolwiek kompleksów, lekkiego kroku. Szacunek wzbudza też charyzma Beth - od razu zdobyła przychylność publiczności i wciągnęła ją do świetnej zabawy. Koncert miał parę słabszych momentów i przestojów, ale ogólnie wrażenie jest zdecydowanie pozytywne. Uderzające jest to w jakim stopniu Ditto dominuje na scenie - grupa jest praktycznie niewidoczna przy swojej wielkiej ciałem i duchem liderce. ; ) Świetne show (szczególnie zejście do publiczności!), a moje gardło, które zregenerowało się po Basement Jaxx ponownie dostało w kość. Bynajmniej nie odpoczęło na kolejnym koncercie - Duffy. Szczerze? Szedłem bardziej pod kątem zdobycia dobrego miejsca na koncert Crystal Castles, a w efekcie końcowym bujałem się na koncercie Brytyjki ze sporym podziwem skierowanym wobec jej głosu. Niesamowity wokal, umiejętność poruszania się po wielu tonacjach. Duffy sprawiała wrażenie odrobinę nieśmiałej, nie złapała kontaktu z publiką niczym Ditto, ale wzbudziła sympatię widowni. No i miło było pośpiewać "Rockferry", cholera jedna wie skąd znałem cały tekst, nie ten jeden raz na HOFie złapałem się zresztą na zaskoczeniu tego typu. ; ) Tyle jednak o Duffy, bo piątek zakończyłem wielce oczekiwanym Crystal Castles. Przed koncertem moja opinia o ich płycie była letnia, ale po zobaczeniu w Sieci zapisów występów - koniecznie chciałem tam być i to w dobrym miejscu. Powiem niezbyt ładnie - Alice, kochana, byłem rozjebany! Szaleństwo, totalna utrata kontroli, pierwotne dźwięki, które wzbudzały równie pierwotne reakcje (wściekłe krzyki, skoki z całych sił, wychodziłem z namiotu bez koszulki... ; d), do tego ta gra świateł! Cudo, jeden z tych koncertów, które powodują, że na dany zespół patrzysz całkiem inaczej - mówię to, słuchając podczas pisania tego tekstu właśnie Crystal Castles.

DZIEŃ 3.

Sobota, nareszcie sobota! Obsada była w rzeczy samej imponująca. Show zaczął Fisz Emade. Mimo, że mam ponad 1000 scrobblingów Fisza - byłem szczerze zaskoczony! Gdy występował z Heavi Metal Tour w małym klubie gdzie go ostatnio widziałem było bardziej sennie, spokojnie, zaś na Heinekenie zdecydowanie szybciej, momentami wręcz rockowo, co pokazało, że Waglewscy świetnie potrafią dopasować granie do sytuacji i otoczenia. Koncert dał radę. ; ) Ręka sama chodziła przy "Imitacje", czy "30 cm", nawet kawałki z nowej płyty, którą zwykłem krytykować, zabrzmiały dobrze, co spowodowało, że chyba dam jej drugą szansę. Po koncercie udałem się na World Stage na Madness. Szczerze przyznam, że w tym wypadku nie poświęciłem zespołowi 100% uwagi (wtajemniczeni pamiętają... ;d), ale dobrze sprawdzili się jako tło. Relaksująca chwila czillautu przed występami wyższej rangi, dobrze chyba się stało, że wylądowali na World Stage, a nie na Mainie, na scenę główną są według mnie jednak za słabi. Potem czas na żywą legendę - Faith No More. Są koncerty na które trzeba pójść bez względu na pewne rozbieżności gustu. Nie słucham tego typu muzyki zbyt często, ale i tak występ zrobił na mnie spore wrażenie - oczywiście Mike Patton nawiązał doskonały kontakt z publicznością. Mam się czym chwalić przed potomnymi, a i wielkie brawa dla Alter Art za wywalczenie obecności grupy na Open'erze, obcokrajowcy z którymi rozmawiałem podkreślali, że w ich oczach nadało to festiwalowi dużo prestiżu. Myślami uciekałem jednak cały czas w stronę Pendulum, którego ogłoszenie przez Ziółkowskiego spowodowało, że zdecydowałem się kupić karnet. Było mocno, szybko, potwornie energetycznie. Ze sceny dobiegały krzyki "Lose control" i tak właśnie się na tym koncercie działo - totalna utrata kontroli, tradycyjnego myślenia, liczyła się tylko muzyka i to żeby skoczyć wyżej i krzyknąć głośniej. Coś nieprawdopodobnego, szczególnie pod sceną. Czuję, że gdy lato minie i będę zawalony pracą, nie raz z sentymentem wrócę do tego koncertu, był dla mnie kwintesencją poczucia wolności. Po Pendulum biegłem do namiotu. Przydało się regularnie uprawianie tegoż sportu, dotarłem na M83 stosunkowo szybko. Niestety, straciłem "Kim & Jessie", ale "Skin of the Night" i w szczególności "Colours" wprowadziły mnie w trans. Stałem wymęczony po Pendulum i łapałem każdą pojedynczą nutę. Świetne aranżacje, były pokłony i dla brzmień ambientowych i dla shoegaze. Muzyka z najwyższej półki, jak to się zwykło mawiać, nie do słuchania, a do doznawania. ; ) Szkoda tylko, że występ trwał zaledwie ok. godzinę. Nastąpiła ewakuacja do namiotu i sen, który po raz pierwszy trwał więcej niż 3,5 godziny - trzeba było zebrać siły na niedzielę z potężnym line-upem.

DZIEŃ 4.

Jak to rano zaśpiewaliśmy - "Ta ostatnia niedzielaaaaa". Ale za to jaka! Rozkład jazdy na scenach niczym na Glastonbury, niezwykle przydatna okazałaby się umiejętność teleportacji. Napięcie było czuć od rana, każdy chciał już wylądować pod scenami! Zacząłem na Main Stage, grał mój polski numer jeden - O.S.T.R.. Ciężko mi się wypowiadać, bo i mam niejednoznaczną opinię o koncercie. Z jednej strony - bawiłem się na wielu kawałkach doskonale, z drugiej zaś momentami byłem... zażenowany. Ostry chyba odrobinę przesadził z alkoholem, jego pieprzenie było naprawdę męczące. Pewne rozbawienie mogło wzbudzać bojowo wykrzyczane "Jebać komercję". Wszystko ładnie i pięknie, ale dziwnie zabrzmiało to na HEINEKEN Open'er Festival, na festiwalu gdzie karnet kosztuje 340 złotych, a duża część ludzi szasta kasą na prawo i lewo. Pominę już fakt, że sam O.S.T.R. był tradycyjnie w bardzo antykomercyjnej koszulce Reeboka, która kosztuje w sklepie dobrą stówę. Ale dobra, jebać komercję. ;) Grunt, że koncert był niezły, pozwolił się rozkręcić. Po Adamie pognałem na Buraka Som Sistema. Lubię ich debiutancki album, liczyłem na dobrą zabawę, ale nie liczyłem na aż tak dobry występ! Słowo klucz występu - energia. Latałem w powietrzu na niezłych wysokościach, klimat był naprawdę gorący, a muzyka doskonale korespondowała z piękną pogodą. Do tego piękne Polki zaproszone na scenę (dziewczyny, byłyście świetne! ; d), parę fajnych pomysłów zespołu (zejście w dół, a potem wyskok na raz). Wybawiłem się tak, że po koncercie naprawdę solidnie czułem stawy i musiałem popędzić coś zjeść. Ale jako się rzekło - teleportacja by się przydała, bo trzeba było szybko wracać na World Stage do Santigold. Buraka Som Sistema swoim genialnym występem na tyle podbiła poprzeczkę, że występ Santi ocenię jako niezły, ale nie rewelacyjny. Były kawałki ze świetnej debiutanckiej płyty, można było pokręcić biodrami przy "Creator" czy "Say Aha", sama Santigold też musiała swoim obcisłym ubiorem poruszyć wyobraźnię. ;) Pełen szacunek też dla tancerek - co one tam robiły! Tak potrafią się ruszać chyba tylko ludzie z czarną skórą i odpowiednimi genami. Trzy świetne koncerty za nami, ale nie mamy czasu złapać oddechu, bo pędzimy na osławione Kings of Leon. I tutaj będzie nagana od wujka Kubusia - nie podobało mi się! Z tego co słyszałem, sprowadzenie KOL było ponoć ogromnym wyzwaniem organizacyjnym i wymagało dużego wysiłku, kompletnie nie było tego wielkiego klimatu czuć ze sceny. Zespół sprawił według mnie wrażenie jakby chciał ten koncert, mówiąc kolokwialnie, "odpykać". Brzmiało to identycznie jak muzyka z płyt zespołu, zero inwencji, marny kontakt z publicznością. Zgoda, przyjemnie było pokrzyczeć na "Sex On Fire", czy "Use Somebody", ale po zespole, któremu poświęca się tyle uwagi spodziewałem się zdecydowanie więcej. Wymowne jest zresztą to, że publiczność nie domagała się zbyt głośno bisów. Może hiperbolizuję i w grę wchodzi też to, że byłem potwornie zmęczony, ale Kings of Leon okazało się dla mnie największym rozczarowaniem - może zespół jest w moich oczach po prostu ofiarą szału medialnego na swoim punkcie? Moją opinię umocnił kolejny koncert, który swoją wysoką jakością kontrastował z KOL - Placebo. I tutaj przyznam, że po występie poczułem się trochę zawstydzony. Zdarzało mi się nie raz i nie dwa wypowiadać o grupie i jej frontmenie ironicznie, a tymczasem koncert naprawdę mi się podobał. Siedziałem pod telebimem, a to jak wybrzmiał głos Briana Molko określić można chyba tylko słowem magia. Czego by nie mówić o wizerunku tego człowieka, posiada niesamowity talent. Cały koncert był zresztą naprawdę klimatyczny. W powietrzu wyczuwało się już jednak pewien smutek - HOF powoli dobiegał końca, zostało tylko The Prodigy. Prodigy, które zresztą jak zawsze okazało się świetne. Dawka energii jaka popłynęła ze sceny była imponująca, zabrzmiały wszystkie kawałki, które chciałem usłyszeć, jedyny negatywny akcent był zaś dziełem części publiczności. Wokalista poprosił o zejście na dół (podobnie zrobiono na Buraka Som Sistema) i pierwsze w rzędy w rzeczy samej to zrobiły, ale z tyłu można było usłyszeć okrzyki dezaprobaty i gwizdy. Brak słów, jeżeli ktoś był tak nastawiony, może lepiej było w ogóle się nie wybierać i nie psuć ogólnego wrażenia? :) Ale w mojej głowie ten występ i tak był fantastyczny i The Prodigy są po prostu żywą legendą grania na żywo. Gdy niebo zaczęło się przejaśniać i występ dobiegał końca - poczułem cholerny, cholerny smutek. Open'er dobiegł końca, zostało tylko odtańczenie z przypadkowo napotkanymi ludźmi "Love Is In The Air", które było dla mnie kwintesencją tego festiwalu i serdeczności napotkanych ludzi - byliście cudowni. ;)

NAJLEPSZE KONCERTY
1. Basement Jaxx
2. Crystal Castles
3. Buraka Som Sistema
4. Pendulum
5. The Prodigy

ROZCZAROWANIA
1. Kings of Leon
2. The Car Is On Fire
3. Madness (jednak odrobinę rozczarowanie)

I jeszcze krótki wątek osobisty - wielkie dzięki dla wszystkich z którymi się bawiłem - Asia, Paula, obie Moniki, dla ekipy z Rybnika (w szczególności dla Martyny - nie każdy zna osobę, która prawie przez pomyłkę dostała wpierdol od ochroniarza na Santigold, haha!), dla Iwony, ludzi z mojego Kwidzyna, dla Adama z Przemyśla, dla Karoliny (rozmawialiśmy ponad 5 minut!), Doroty, dla Szkotów, dla wszystkich o których tu nie napisałem, bo zapomniałem! Długo będę pamiętał też słynne - Ruda Kurwa Stage, nasze szoł Ostre Sucze Nocą, przeróbkę "Klanu", Beatę i Bajm, nasz balon Kunia, którego Asia wkręciła w wiatrak w House (: DDD).

... Aha, do cholery, nie jestem podobny do Moby'ego.

Do zobaczenia za rok! :)

4 cudowne dni, pełne wrażeń, doświadczeń pozytywnych, tych negatywnych niestety również.
Jedzmy po kolei..czwartek 02.07.2009, godzina 17.30 chwila odpoczynku w tencie,na Old Time Radio, spoczko muzyczka do zamulania. Po nich The Car Is on Fire nie znałam ich wcześniej, zagrali okej, ale jak dla mnie bez szału. Godzina 19 zbieramy się z niebieskiego namiotu, udajemy się w stronę sceny głównej. O 20 wszedł Renton ,byłam nastawiona do nich dość sceptycznie, i w sumie nadal tak jest :D nie podobało mi się. Minęła 21.20 i zaczęło się oczekiwanie na Arctic Monkeys, Czas się dłużył.. jednak świadomość bycia w 5 rzędzie od sceny wynagradzała wszystko, do czasu. 22.00 arktyczne małpki wchodzą na scenę, rozbrzmiewa dźwięk gitar, nadchodzi fala z tyłu,nadchodzi fala z boku, część ludzi zachowuje się jak bydło..utrudnione oddychanie i utrzymanie pozycji pionowej..wycofujemy się znacznie w tył. Sam koncert to największe rozczarowanie, zabrakło paru hitów,które poruszyłyby publikę, pomijam fakt awarii sprzętu, to się zdarza..Alex zachowywał się jakby stał na tej scenie za karę.. + oczywiście nie powinni zaczynać koncert jakimś słabym kawałkiem z nadchodzącej płyty...po 'Do me a favour' zmywamy się do namiotu na Late of the Pier szkoda,że byłam tak podciśnieniowana i w słabym na nastroju po małpach, bo mógł to być niezapomniany koncert, a tak to przesiedziałam go na trawie zbierając siły przed koncertem Basement Jaxx. Bejsment uratował czwartek. Koncert świetny i dziękuję z mojego całego serduszka za Bonkers, przy którym oszalałam :D

Piątek 03.07.2009
Kiedy dojechaliśmy na Babie Doły, na scenie głównej grała już Maria Peszek, nie przepadam za nią, ale miło,że drogę do miasteczka gastronomicznego i toitoi'ów umilało mi brzmiące w tle ' Marznę bez Ciebie' . Po załatwieniu tego i owego udaliśmy się do namiotu,w którym o 19 miał wystąpić FlyKKiller. Szczerze mówiąc wolę samą Pati, jednak koncert mnie zaskoczył, oczywiście pozytywnie. W połowie koncertu udaliśmy się pod scenę główną,gdzie o 20 pojawić się miało The Gossip. Tutaj kolejne pozytywne zaskoczenie, chociaż wszystkie piosenki zrobione na jedno kopyto. Minęła 22 i na scenie pojawili się chłopaki z The Kooks. Tak,tak. Uwielbiam te indie cipki. Setlista raczej wymarzona, łzy w oczach na One last time..i wielkie zaskoczenie zachowaniem Luke'a ,chyba nigdy,na żadnym koncercie nie miał tak dobrego kontaktu z publiką (tak,tak, byłam na milionach koncertów de kóks..na jutubie..). Robimy przerwę na załatwienie potrzeb fizjologicznych, stanie w kolejce umila nam wybrzmiewająca z namiotu Duffy i jej 'Mercy'. W tył zwrot i marsz w stronę sceny głównej gdzie grał już Moby. Z racji braku sił, koncert oglądany z dość dużej odległości, na siedząco.. Zapowiadało się cudownie..i tak też było, chociaż nie dane było nam tego doświadczyć ponieważ po pół godzinie udaliśmy się do namiotu i oczekiwaliśmy na Crystal Castles. Minęła godzina 1, nic się nie dzieje, minęła 1.10 nic się nie dzieje.. minęła 1.20..na scenę wchodzi Ethan i w namiocie rozbrzmiewa Atlantis to Interzone, wspaniałe na początek, publika wariuje, jest cudownie. Alice was fucking awesome. Kocham tą dziewczynę. Zdecydowanie najlepszy koncert tego dnia.Szkoda,że trwał zaledwie 45 minut.



Sobota 04.07.2009
Na babie doły zawitaliśmy tuż po 16.Hop siup i do namiotu gdzie próbę przed koncertem miał Kamp!. 16.40,siedzimy pod barierkami i udajemy się w tak zwaną 'kimkę' bo sobota była dniem kryzysu. Brak mocy od samego początku. Chłopaki z Kamp! naprawdę odwalają kawał dobrej roboty.Bardzo dobry początek dnia. Po kampie czillujemy na trawie obok namiotu,próbujemy nabrać sił na resztę dnia. 19 i na scenie namiotowej pojawiają się bracia Waglewscy czyli Fisz Emade Byłam strasznie najarana na ich występ,i nie zwiedli mnie. Bawiłam się cudownie. Dużo heavi metalu + największe perełki z poprzednich płyt. Powiedzcie ludzie jesteście gotowi ? TAK,TAK JESTEŚMY GOTOWI! Cudooownieee.
Następnie obstawiamy scenę World,na której o 21 miał wystąpić Madness. Któryś tam z kolei koncert przesiedziany na trawie. Cóż, to nie dla mnie ;P Wychodzimy w połowie i udajemy się do namiotu na Emiliankę Torrini. Dotarliśmy na sama końcówkę, jakieś 3-4 piosenki, ale najważniejsze Jungle Drum mnie nie ominęło! :DEmiliana Torrini jest magiczna. Niestety po tym koncercie trzeba było przyodziać nieśmiertelne płaszczyki..uzupełnianie płynów i napełnianie żołądka, po czym znowu lądujemy w namiocie i bawimy się przy White Lies . Obawiałam się tego koncertu ,przerażona pewnym filmikiem obejrzanym na youtube.com :D Wokalista dał radę,ogólnie dali radę.Koncert raczej udany. Po 40 minutach biegniemy pod scenę główną, zajmujemy najbardziej zajebistą miejscówkę ( pozdrawiam ludzi z lewej storony sceny, jakieś 5 metrów prostopadle od telebimu :D ). Tuż po 22 wchodzi Pendulum . Szał,euforia, nie wiem co jeszcze, to co się działo jest nie do opisania, to co działo się ze mną, również :D Zdecydowanie najlepszy koncert tego dnia. I w sumie nadal się waham,czy to nie był najlepszy koncert całego Open'era. Dobra setlista. Ukochane Propane Nightmares,Tarantula,Hold your colour + cover Calvina Harrisa i cała reszta. I <3 Pendulum (aka Pindulum xD ) Wykończone, w miarę szybkim krokiem docieramy w okolice namiotu, gdzie grało już M83 Nie miałyśmy siły na przepychanie się, więc słuchałam koncertu siedząc obok na trawie. Ominęło mnie moje ulubione Kim&Jassie, jednak inne ukochane utwory miałam okazję usłyszeć <3 Strasznie żałuję,że koncert nakładał się z Pendulum..



Niedziela 05.07.2009
Na pierwszy ogień O.S.T.R. tak,tak, 1,9 k odtworzeń w bibliotece...
jednak chciałabym zaznaczyć,że odtworzeń było tylko 103! Adam po raz kolejny mnie zawiódł...po raz kolejny to samo.. ta sama gadka..panie Adamie, to już sie robi NUUUUDNEEEEEE. Dziekuje za te 4 utwory z płyt starszych niż O.C.B. i JTTS. Ale bawiłam się dobrze..no ja to rączką zawsze chętnie sobie pomacham...
Po Adasiu, biegniemy na World a tam Buraka Som Sistema. Oo looosie ! kto mnie widzial, ten pewnie wie jak sie bawilam :D Byli meeega. Dobra faza,dobry humor, dobre baunsy. Żałuję,że nie zostałam do końca..bo Lily Allen
jakoś mnie nie przekonała.. może dlatego,że znowu koncert przesiedziany na trawie..
Ale dziękuje za umilenie mi stania w kolejce do tojtojów ! Łoomeenaajzeer. Hehe, Kumka Olik...szkoda,że byli w tak fatalnym czasie..poszłabym tam i zrobiła borute :D i powiedziala co o nich myśle, porzucałabym jajkami czy coś <3 Następnie znowu zawitaliśmy na World, a tam Santigold. Weszła z chyba półgodzinnym opóźnieniem, półplayback, czy tam playback momentami...jednak mimo wszystko zabawa niezła. Chociaż jak to się mówi ' okej, ale bez szału'. Potem uzupełnianie płynów i zapełnianie żołądka... Kings of Leon przesiedziane na trawie obok namiotu Media.. dziękuję za Closer, Sex on Fire, i żałuję,że nie mogłam usłyszeć Use Somebody.. Minęła 23.15 i uderzyliśmy do namiotu...The Ting Tings troche ogień z dupy na tym koncercie! szkoda,że mój organizm jest taki słaby i nie zawsze mogę pokazać to jak bardzo mi się podoba :D
Placebo przeleżane na trawie.. Molkosrolko. dziękuje za Special K, Infra Red i Special Needs. Jednak bardziej wolałam oddać się patrzeniu w gwiazdy niż wsłuchiwać się w Brianka i resztę..
Oczekiwanie na the prodigy...Czas do 2 w nocy mijał zadziwiająco szybko...Pozdrawiam Dmuchaną Lalę, rozwaliła system przed koncertem :D niestety nie widziałam już jak bawiła się na koncercie. a samo Prodigy ? Setlisty takiej się spodziewałam, bo obczajałam wcześniej...All my warriors! All my polish fuckin' warriors! Generalnie niby zajebiście...mimo braku mocy do szaleństw takich jak na Pendulum...Ale coś było nie tak. Nie zostałam zaspokojona. Chyba po raz kolejny za bardzo się nastawiłam...

Następnie 3 godzinny powrót do domu.. 40 minut stania w kolejce do autobusu..Pozdrawiam panów obok ' ja mam prawo! ja mam prawo przejść przez te barierki! ' i tak dalej.. :D

no i oczywiście pozdrawiam i całuje w czółko wszystkich których widziałam, tych których nie wiedziałam też, tych z którymi wiksowałam,tych z którymi jeżdziłam autobusami/skmkami, tych z którymi wymieniałam ołpenerowe uśmiechy. no i w ogóle. elo <3



a no i TOP 5 zagraniczne (kolejność przypadkowa ) : Pendulum, Crystal Castles, The Kooks, Buraka Som Sistema, The Ting Tings

TOP 3 polskie : Kamp!, Fisz Emade ,Flykkiller

Największe muzyczne faile : za mało Late of the Pier..to w dodatku przesiedziane , M83 to samo... kurwakurwakurwa.
za każdym odpaleniem emeejtifri live at Open'er 2009 płaczę, nooo. jestem taką wrażliwą ciipką ;<