Erlend RopstadThu 27 Mar – The National Bank + Erlend Ropstad (UITVERKOCHT)
(deze recensie verscheen eerder op KindaMuzik)
"All members of this band have been here before, but never as The National Bank. We're happy to finally be here now." Een gejuich barst los, en zanger Thomas Dybdahl reageert stralend. "It's going to be a good night."
Met die woorden opent de Noorse rockband zijn optreden in het afgeladen Rotown. Maar voordat het zover is, speelt en zingt voorprogramma Erlend Ropstad solo poppy country à la Fink. Dat doet hij vol overtuiging en met de beste intenties, maar nergens kan zijn muziek beklijven of sporen achterlaten. Ropstad staat ongetwijfeld een glorieuze carrière als podiumvulling in het Scandinavische kroegencircuit te wachten.
Voor zo'n lot hoeft The National Bank bepaald niet bang te zijn. Rotown van tevoren uitverkopen bewijst dat de titelloze debuutplaat uit 2004 langdurige impact heeft. Gillende vrouwen, een gebiologiseerd publiek en het enthousiaste onthaal van favorieten 'A Recorder in Red Plastic' en 'What is Left?' onderstrepen dit nog maar eens.
Het vijftal begint veilig met werk van de eerste cd en het recent uitgebrachte Come on Over to the Other Side. De uitvoering is feilloos, maar voegt afgezien van een uithaal hier en een extra solo daar, weinig toe. Alleen drummer Martin Horntveth, die qua mimiek en drumvolume zo lijkt weggelopen uit zijn Animal-pak van The Muppet Show, wil zich met drumroffels en harde klappen schijnbaar ontworstelen aan dit zelfverkozen keurslijf.
Echt indrukwekkend wordt het daarom pas als tijdens de tweede helft van het concert het rijglijf uitgaat. De ontdooide Noren draaien de distortion wat verder open, jammen nummers op soms onherkenbare wijze de verlenging in, draaien ritmes om en schroeven het volume van de keyboards op, zonder ook maar een steek te laten vallen.
Apotheose is de ongeplande tweede toegift, waarin titeltrack 'Make it Burn' zelfs voor massale bijval uit de zaal zorgt. Honderden bezoekers zingen dan uit het diepst van hun longen 'Come on over to the other Side' mee, terwijl de band steeds gelukzaliger reageert. Dat zouden ze vaker moeten doen, buiten de eigen lijntjes kleuren.
(deze recensie verscheen eerder op KindaMuzik)
"All members of this band have been here before, but never as The National Bank. We're happy to finally be here now." Een gejuich barst los, en zanger Thomas Dybdahl reageert stralend. "It's going to be a good night."
Met die woorden opent de Noorse rockband zijn optreden in het afgeladen Rotown. Maar voordat het zover is, speelt en zingt voorprogramma Erlend Ropstad solo poppy country à la Fink. Dat doet hij vol overtuiging en met de beste intenties, maar nergens kan zijn muziek beklijven of sporen achterlaten. Ropstad staat ongetwijfeld een glorieuze carrière als podiumvulling in het Scandinavische kroegencircuit te wachten.
Voor zo'n lot hoeft The National Bank bepaald niet bang te zijn. Rotown van tevoren uitverkopen bewijst dat de titelloze debuutplaat uit 2004 langdurige impact heeft. Gillende vrouwen, een gebiologiseerd publiek en het enthousiaste onthaal van favorieten 'A Recorder in Red Plastic' en 'What is Left?' onderstrepen dit nog maar eens.
Het vijftal begint veilig met werk van de eerste cd en het recent uitgebrachte Come on Over to the Other Side. De uitvoering is feilloos, maar voegt afgezien van een uithaal hier en een extra solo daar, weinig toe. Alleen drummer Martin Horntveth, die qua mimiek en drumvolume zo lijkt weggelopen uit zijn Animal-pak van The Muppet Show, wil zich met drumroffels en harde klappen schijnbaar ontworstelen aan dit zelfverkozen keurslijf.
Echt indrukwekkend wordt het daarom pas als tijdens de tweede helft van het concert het rijglijf uitgaat. De ontdooide Noren draaien de distortion wat verder open, jammen nummers op soms onherkenbare wijze de verlenging in, draaien ritmes om en schroeven het volume van de keyboards op, zonder ook maar een steek te laten vallen.
Apotheose is de ongeplande tweede toegift, waarin titeltrack 'Make it Burn' zelfs voor massale bijval uit de zaal zorgt. Honderden bezoekers zingen dan uit het diepst van hun longen 'Come on over to the other Side' mee, terwijl de band steeds gelukzaliger reageert. Dat zouden ze vaker moeten doen, buiten de eigen lijntjes kleuren.
