CunninLynguistsSzczerze powiedziawszy, nigdy nie odważyłbym się wytypować najlepszego albumu CunninLynguists. W końcu każdy z nich (pomijam tu mixtape'y) utrzymany jest we własnym, unikalnym klimacie. Nie mam jednak problemu ze wskazaniem swojej ulubionej płyty składu z Atlanty. Najbardziej upodobałem sobie "A Piece of Strange", czyli zarazem krążek, który - nawiasem mówiąc - poznałem najwcześniej.
Materiał powala przede wszystkim od strony producenckiej. Utrzymany został spójny klimat, choć - równocześnie - nie odbiło się to negatywnie na różnorodności albumu. Z jednej strony znalazły się na nim koncertowe bomby pokroju "Hellfire", z drugiej - znacznie spokojniejsze i poważniejsze "The Gates" bądź "Never Know Why". Nie brakuje też miejsca na "przesłodzone" sample ("Hourglass", "Beatiful Girl") oraz rewelacyjne kawałki instrumentalne z "Remember Me (Abstract Reality)" na czele. Żywsze, bardziej bujające brzmienie wyłapiemy w "Caved In", zaś nagrane wraz z Club Dub "The Light" znakomicie wypada jako kończące płytę, "ostatnie podrygi". Najbardziej do gustu - pod względem producenckim - przypadło mi jednak "Nothing to Give". Swoją drogą, sam nie wiem, co ma w sobie bit z tego utworu, że aż tak mi się spodobał.
"A Piece of Strange" rządzi też lirycznie, choć naturalnie nie padają tu najlepsze bądź najważniejsze linijki w historii rapu. Od strony tekstowej moim zdaniem króluje "The Gates", czyli dialog prowadzony między Deaconem a gościnnie pojawiającym się Tonedeffem. Nie dość, że pokuszono się w tym numerze o kapitalny koncept, to jeszcze poszczególne wersy zapadają w pamięć, dając sporo do myślenia. Świetne jest jeszcze "America Loves Gangsters" - w tym wypadku chyba nie trzeba zbyt wiele tłumaczyć, tytuł mówi sam za siebie.
Trzecie LP w dyskografii CunninLynguists to doprawdy znakomity krążek. Producencko "A Piece of Strange" nie można wiele zarzucić - poszczególne bity z tego wydawnictwa to wręcz prawdziwe perełki, które po prostu wypada znać. Strona liryczna może jest już nieco gorsza, acz nadal fantastyczna. Poszczególne wersy Deacona, Nattiego, a nawet Kno (nawinął zwrotkę w "Brain Cell") oraz zaproszonych gości rzeczywiście trafiają do słuchacza, co moim zdaniem należy traktować jako pewien wyznacznik jakości. Jeśli więc "A Piece of Strange" jeszcze nie znacie, to czas nadrobić powstałe zaległości.
Materiał powala przede wszystkim od strony producenckiej. Utrzymany został spójny klimat, choć - równocześnie - nie odbiło się to negatywnie na różnorodności albumu. Z jednej strony znalazły się na nim koncertowe bomby pokroju "Hellfire", z drugiej - znacznie spokojniejsze i poważniejsze "The Gates" bądź "Never Know Why". Nie brakuje też miejsca na "przesłodzone" sample ("Hourglass", "Beatiful Girl") oraz rewelacyjne kawałki instrumentalne z "Remember Me (Abstract Reality)" na czele. Żywsze, bardziej bujające brzmienie wyłapiemy w "Caved In", zaś nagrane wraz z Club Dub "The Light" znakomicie wypada jako kończące płytę, "ostatnie podrygi". Najbardziej do gustu - pod względem producenckim - przypadło mi jednak "Nothing to Give". Swoją drogą, sam nie wiem, co ma w sobie bit z tego utworu, że aż tak mi się spodobał.
"A Piece of Strange" rządzi też lirycznie, choć naturalnie nie padają tu najlepsze bądź najważniejsze linijki w historii rapu. Od strony tekstowej moim zdaniem króluje "The Gates", czyli dialog prowadzony między Deaconem a gościnnie pojawiającym się Tonedeffem. Nie dość, że pokuszono się w tym numerze o kapitalny koncept, to jeszcze poszczególne wersy zapadają w pamięć, dając sporo do myślenia. Świetne jest jeszcze "America Loves Gangsters" - w tym wypadku chyba nie trzeba zbyt wiele tłumaczyć, tytuł mówi sam za siebie.
Trzecie LP w dyskografii CunninLynguists to doprawdy znakomity krążek. Producencko "A Piece of Strange" nie można wiele zarzucić - poszczególne bity z tego wydawnictwa to wręcz prawdziwe perełki, które po prostu wypada znać. Strona liryczna może jest już nieco gorsza, acz nadal fantastyczna. Poszczególne wersy Deacona, Nattiego, a nawet Kno (nawinął zwrotkę w "Brain Cell") oraz zaproszonych gości rzeczywiście trafiają do słuchacza, co moim zdaniem należy traktować jako pewien wyznacznik jakości. Jeśli więc "A Piece of Strange" jeszcze nie znacie, to czas nadrobić powstałe zaległości.
