Blog

Pomyślałam o małym podsumowaniu, skoro Last.fm daje mi możliwość przyjrzenia się temu, czego najwięcej słuchałam przez ostatni rok. Wprawdzie do Sylwestra zostało jeszcze kilka dni, ale myślę, że lista się raczej drastycznie nie zmieni przez ten czas.

Myślałam o podsumowaniu moich muzycznych odkryć, ale chyba nie ogarnę, co było w tym roku, a co w poprzednim. ;)

No to lecimy według listy Last.fmowej:

1. Beltaine - właściwie sama jestem zaskoczona, że tak wysoko. Ale już przypominam sobie, dlaczego - za sprawą absolutnie genialnej płyty KONCENtRAD. Jest trochę folkowo, ale trochę jazzowo, trochę orientalnie. Słowem - z tradycyjnego zespołu irlandzkiego, stali się artystami swobodnie interpretującymi celtyckie klimaty, bawiącymi się konwencją. Ta płyta jest inna, lepsza, mocniejsza, w ogóle bardziej. Polecam (szczególnie, że chłopaki z Zagłębia są)!

2. FlyKKiller - a tu zdecydowanie zasłużenie. FlyKKiller to projekt mojej ukochanej Pati Yang i jeden z moich pierwszych prawdziwych romansów z trip-hopem. Wyczuwam tu klimat pierwszej płyty Pati - Jaszczurka, jest tylko bardziej hop, a mniej trip. Ale za to dojrzalej. A utwór Czy Nie Szkoda Ci zasługuje na Oskara, Grammy, Orła, Tygrysa, Niedźwiedzia i medal od prezydenta. Cudo!

3. Ladytron - z całym przekonaniem mogę powiedzieć, że odkrycie ostatnich miesięcy. Ladytron zawsze kojarzył mi się niekoniecznie dobrze, bo z electroclashem, który lubię, ale bez większego przekonania. Tymczasem piosenka Destroy Everything You Touch odmieniła mnie kompletnie. Potem była jedna płyta, druga... i wsiąkłam. Zamiast typowego electroclash usłyszałam przepiękny electropop na najwyższym poziomie, z doskonałymi kompozycjami i niepokojącym wokalem.

4. Tool - chyba nie ma o czym opowiadać. Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że jestem kopnięta na jego punkcie, a teksty mogę cytować na wyrywki. Tym, którzy nie znają, oświadczam - TOOL jest WIELKI! Choć teraz nie słucham go tak namiętnie, jak kiedyś - co widać - to ciągle jestem pod wrażeniem.

5. The Pogues - muzyka irlandzka zawsze przewijała się w moich zainteresowaniach muzycznych, szeroko pojęty punk - nigdy. Wyjątek stanowi The Pogues (i trochę Dropkick Murphys), w których zasłuchuję się namiętnie. Jak się okazuje, oba gatunki muzyczne współgrają ze sobą bardzo dobrze, szczególnie, jak jest więcej celtic/irish, a mniej punk. ;) W każdym razie wszystkim starym punkowcom polecam przejrzenie taga celtic punk - możecie zostać mile zaskoczeni. ;)

6. Clannad - krótko i na temat - są WIELCY. Koncert genialny. Absolutne "must hear" dla wszystkich lubiących celtyckie klimaty.

7. Cmy - czyli z polskiego Ćmy. ;) Pamiętacie kolesia, co śpiewał Rowery Dwa? A uwierzylibyście, że jest w stanie zrobić jazzowo-trip-hopowo-elektroniczny projekt? Ja też nie wierzyłam. A okazało się, że produkcja nie tylko nie jest w żaden sposób podobna do niechlubnej poprzedniczki, ale brzmi naprawdę nieźle! Jest chilloutowo, spokojnie i delikatnie. Mogę słuchać na okrągło.

8. Kate Nash - mój delikatny kroczek w stronę muzyki komercyjnej. Ale nie żałuję. Kate gra pop-rock, a jej piosenka Foundations naprawdę daje radę (wsłuchajcie się w tekst, boski :D). Jest wyszczekana i niepokorna, nieźle komponuje i śpiewa z genialnym brytyjskim akcentem. Może dlatego zagościła w moim plejerze tak długo.

9. Colbie Caillat - uh, wolałabym przemilczeć. Było i miło i popowo i jakoś tak poleciało...

10. Nine Inch Nails - kolejny artysta-monument, którego chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Ostatnie płyty, szczerze mówiąc, niespecjalnie mnie zachwyciły, ciągle wracam do obu "spiralek".