Charlie Daniels BandSat 17 Oct – Levellers, Infidelity, Big Sleep (acoustic)
"Whoever puts their hand upon me to govern me is a usurper, a tyrant, and I declare them my enemy."
Pierre-Joseph Proudhon, 1849
Η διάσημη αυτή φράση του Proudhon, φημισμένου αναρχικού φιλόσοφου, αποτελεί και το σήμα κατατεθέν των Levellers. Την βλέπεις να είναι γραμμένη στα προϊόντα τους που πουλάνε, στη σελίδα τους στο ίντερνετ, αλλά κυρίως τη βλέπεις να είναι αποτυπωμένο το νόημα της στα τραγούδια τους. Τα τραγούδια τους λοιπόν όλα με καθαρό πολιτικό περιεχόμενο μας τα παρουσίασαν στον ανέλπιστα γεμάτο χώρο του Block 33. Ανέλπιστα γεμάτο μια και πληροφορίες λέγανε ότι μία μέρα πριν, στην Αθήνα παίξανε με το ένα τέταρτο του κόσμου. Περίεργο.
Με το μπήκαμε, ήδη οι δικοί μας Infidelity παίζανε το πρώτο τους τραγούδι. Είναι η τρίτη φορά που τους βλέπω, μετά από τη συναυλία τους μαζί με τους Closer πριν 3 χρόνια και την περσινή τους – παρουσίαση του τελευταίου τους δίσκου μαζί με τους 2L8 στην Αίγλη. Την πρώτη φορά είχαν κλέψει την παράσταση κατά τη γνώμη μου, κάτι που δεν το καταφέρανε στην Αίγλη λόγω κυρίως της κακής ακουστικής του χώρου για τέτοιου είδους live και γενικών προβλημάτων στον ήχο. Αυτή τη φορά παρουσιάστηκαν σαφώς βελτιωμένοι με ήχους όπου ήταν έντονη η αναφορά τους στην αγγλική σκηνή των 90ς. Δεμένη και καλοδουλεμένη μπάντα πλέον, με ευχάριστη παρουσίαση επί σκηνής με τον μπροστάρη τους να έχει έντονες σκηνικές αναφορές στους Jarvis Cocker-Brett Anderson και κυρίως Ian Curtis. Το ακορντεόν στα τελευταία τους τραγούδια έδωσε μια ιδιαίτερη folk νότα, που τους πάει κιόλας πάρα πολύ, δηλαδή ότι πρέπει πρόγευμα για τους Levellers
Οι οποίοι δεν άργησαν πολύ να ανεβούν. Ήμουν περίεργος για το πώς θα παρουσιαζόταν η μπάντα με τον κλασικό folk-rock-punk ήχο τους. Οι μέρες τις ακμής τους έχουν περάσει όταν ήταν headliners στο μεγαλύτερο μάλλον ροκ φεστιβάλ της Ευρώπης το Glastonbury το 1994. Ήταν λοιπόν μία μπάντα σε παρακμή η οποία πλέον γυρίζει δεξιά και αριστερά αναθυμούμενη τις παλιές ένδοξες μέρες; Όποιος έχει παρατηρήσει την πορεία τους καταλαβαίνει πως όχι. Οι Levellers εξ αρχής είχαν διαλέξει ένα δικό τους δρόμο, αντισυμβατικό και αντιεμπορικό συγχρόνως. Ποτέ δεν τα πήγαιναν καλά με τα ΜΜΕ μια και ούτε η δημοσιότητα, ούτε το κέρδος ήταν σκοπός τους. Το παραπάνω αφήνει ένα μεγάλο πεδίο για να δράσει η μουσική και οι στίχοι τους επί σκηνής. Και η μπάντα έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να το απολαύσουμε. Παρόλα τα περίσσια χρόνια πλέον που είναι εμφανώς χαραγμένα πάνω τους τα έδωσαν και την ψυχή τους κατά τη μία ώρα κ ένα τέταρτο που παίξανε. Η ενεργητικότητα και το πάθος που έδειξαν πραγματικά με ξάφνιασε ακόμα κ όταν έβλεπες ότι οι δυνάμεις τους είναι λίγες μπροστά σ’ αυτά που θέλανε να δώσουν. Δεν μπορώ να μην κάνω αναφορά στον “fiddler boy” Jon Sevink που με το βιολί του σβούριζε ακατάπαυστα, τους Simon Friend και Mark Chadwick, τους κιθαρίστες και φωνές που μας παρουσίασαν τα υπέροχα τραγούδια τους και κυρίως αεικίνητο σκηνικά μπασίστα τους Jez Cunningham. Από τις πιο εμβληματικές φιγούρες που έχω δει ποτέ μου ζωντανά. Κερασάκι στην τούρτα ήταν ο “ Monkey Stephen” όπου με το didgeridoo του (google it :P) σε δύο τραγούδια τους έδωσε μια τρελή και εντυπωσιακή εικόνα στη συναυλία.
Όσον αφορά τώρα το playlist ήταν πραγματικά υποδειγματικό και σύμφωνο με στα γούστα μου. Έπαιξαν κοντά στα 20 τραγούδια δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στα πρώτα χρόνια της δημιουργίας τους με έμφαση το Levelling the Land, όπου παίξανε σχεδόν όλο το δίσκο (7 στα 10 τραγούδια). Χορέψαμε με όλες τις επιτυχίες τους, από το Riverflow, Liberty Song, Boatman, Barrel of the Gun (δικό μου αγαπημένο) στο One Way (από τις καλύτερες στιγμές) και στο πρόσφατο The Cholera Well. Η ευχάριστη ωστόσο έκπληξη ήταν το Devil Went To Georgia των Charlie Daniels Band, όπου μας πρόσφεραν τον άτυπο διαγωνισμό του βιολιστή με τον διάβολο. Όπως είναι φυσικό σε τέτοιο επίπεδο ο βιολιστής είναι πάντα νικητής, όσο και να γελάει ο διάβολος.
Οι Levellers δεν προσφέρουν σύγχρονο, πρωτοποριακό ήχο. Ούτε πας να τους παρακολουθήσεις για τον μουσικό πλουραλισμό τους. Ωστόσο είναι από τις σπάνιες φορές που δεν σε νοιάζει καθόλου αυτό. Γιατί αυτό που έχουν να προσφέρουν είναι η πολιτική και άκρως μουσική άποψη τους για τη ζωή. Έχουν χαράξει το δικό τους δρόμο αγνοώντας το star system παλεύοντας μέσω της μουσικής τους για τα πιστεύω τους όχι μόνο σε επίπεδο στίχων αλλά και έργων. Κατά τη γνώμη μου αποτελούν από τις λίγες αυθεντικές φωνές που υπάρχουν. Θα είναι από τις συναυλίες όπου με καμάρι θα λέω ότι είδα.
Βαθμολογία: 8,5/10
υγ. Μια ιδέα από τη συναυλία τους στο Glastonbury 94. Αξίζει!
http://www.youtube.com/watch?v=0mVvMopn2os
"Whoever puts their hand upon me to govern me is a usurper, a tyrant, and I declare them my enemy."
Pierre-Joseph Proudhon, 1849
Η διάσημη αυτή φράση του Proudhon, φημισμένου αναρχικού φιλόσοφου, αποτελεί και το σήμα κατατεθέν των Levellers. Την βλέπεις να είναι γραμμένη στα προϊόντα τους που πουλάνε, στη σελίδα τους στο ίντερνετ, αλλά κυρίως τη βλέπεις να είναι αποτυπωμένο το νόημα της στα τραγούδια τους. Τα τραγούδια τους λοιπόν όλα με καθαρό πολιτικό περιεχόμενο μας τα παρουσίασαν στον ανέλπιστα γεμάτο χώρο του Block 33. Ανέλπιστα γεμάτο μια και πληροφορίες λέγανε ότι μία μέρα πριν, στην Αθήνα παίξανε με το ένα τέταρτο του κόσμου. Περίεργο.
Με το μπήκαμε, ήδη οι δικοί μας Infidelity παίζανε το πρώτο τους τραγούδι. Είναι η τρίτη φορά που τους βλέπω, μετά από τη συναυλία τους μαζί με τους Closer πριν 3 χρόνια και την περσινή τους – παρουσίαση του τελευταίου τους δίσκου μαζί με τους 2L8 στην Αίγλη. Την πρώτη φορά είχαν κλέψει την παράσταση κατά τη γνώμη μου, κάτι που δεν το καταφέρανε στην Αίγλη λόγω κυρίως της κακής ακουστικής του χώρου για τέτοιου είδους live και γενικών προβλημάτων στον ήχο. Αυτή τη φορά παρουσιάστηκαν σαφώς βελτιωμένοι με ήχους όπου ήταν έντονη η αναφορά τους στην αγγλική σκηνή των 90ς. Δεμένη και καλοδουλεμένη μπάντα πλέον, με ευχάριστη παρουσίαση επί σκηνής με τον μπροστάρη τους να έχει έντονες σκηνικές αναφορές στους Jarvis Cocker-Brett Anderson και κυρίως Ian Curtis. Το ακορντεόν στα τελευταία τους τραγούδια έδωσε μια ιδιαίτερη folk νότα, που τους πάει κιόλας πάρα πολύ, δηλαδή ότι πρέπει πρόγευμα για τους Levellers
Οι οποίοι δεν άργησαν πολύ να ανεβούν. Ήμουν περίεργος για το πώς θα παρουσιαζόταν η μπάντα με τον κλασικό folk-rock-punk ήχο τους. Οι μέρες τις ακμής τους έχουν περάσει όταν ήταν headliners στο μεγαλύτερο μάλλον ροκ φεστιβάλ της Ευρώπης το Glastonbury το 1994. Ήταν λοιπόν μία μπάντα σε παρακμή η οποία πλέον γυρίζει δεξιά και αριστερά αναθυμούμενη τις παλιές ένδοξες μέρες; Όποιος έχει παρατηρήσει την πορεία τους καταλαβαίνει πως όχι. Οι Levellers εξ αρχής είχαν διαλέξει ένα δικό τους δρόμο, αντισυμβατικό και αντιεμπορικό συγχρόνως. Ποτέ δεν τα πήγαιναν καλά με τα ΜΜΕ μια και ούτε η δημοσιότητα, ούτε το κέρδος ήταν σκοπός τους. Το παραπάνω αφήνει ένα μεγάλο πεδίο για να δράσει η μουσική και οι στίχοι τους επί σκηνής. Και η μπάντα έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να το απολαύσουμε. Παρόλα τα περίσσια χρόνια πλέον που είναι εμφανώς χαραγμένα πάνω τους τα έδωσαν και την ψυχή τους κατά τη μία ώρα κ ένα τέταρτο που παίξανε. Η ενεργητικότητα και το πάθος που έδειξαν πραγματικά με ξάφνιασε ακόμα κ όταν έβλεπες ότι οι δυνάμεις τους είναι λίγες μπροστά σ’ αυτά που θέλανε να δώσουν. Δεν μπορώ να μην κάνω αναφορά στον “fiddler boy” Jon Sevink που με το βιολί του σβούριζε ακατάπαυστα, τους Simon Friend και Mark Chadwick, τους κιθαρίστες και φωνές που μας παρουσίασαν τα υπέροχα τραγούδια τους και κυρίως αεικίνητο σκηνικά μπασίστα τους Jez Cunningham. Από τις πιο εμβληματικές φιγούρες που έχω δει ποτέ μου ζωντανά. Κερασάκι στην τούρτα ήταν ο “ Monkey Stephen” όπου με το didgeridoo του (google it :P) σε δύο τραγούδια τους έδωσε μια τρελή και εντυπωσιακή εικόνα στη συναυλία.
Όσον αφορά τώρα το playlist ήταν πραγματικά υποδειγματικό και σύμφωνο με στα γούστα μου. Έπαιξαν κοντά στα 20 τραγούδια δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στα πρώτα χρόνια της δημιουργίας τους με έμφαση το Levelling the Land, όπου παίξανε σχεδόν όλο το δίσκο (7 στα 10 τραγούδια). Χορέψαμε με όλες τις επιτυχίες τους, από το Riverflow, Liberty Song, Boatman, Barrel of the Gun (δικό μου αγαπημένο) στο One Way (από τις καλύτερες στιγμές) και στο πρόσφατο The Cholera Well. Η ευχάριστη ωστόσο έκπληξη ήταν το Devil Went To Georgia των Charlie Daniels Band, όπου μας πρόσφεραν τον άτυπο διαγωνισμό του βιολιστή με τον διάβολο. Όπως είναι φυσικό σε τέτοιο επίπεδο ο βιολιστής είναι πάντα νικητής, όσο και να γελάει ο διάβολος.
Οι Levellers δεν προσφέρουν σύγχρονο, πρωτοποριακό ήχο. Ούτε πας να τους παρακολουθήσεις για τον μουσικό πλουραλισμό τους. Ωστόσο είναι από τις σπάνιες φορές που δεν σε νοιάζει καθόλου αυτό. Γιατί αυτό που έχουν να προσφέρουν είναι η πολιτική και άκρως μουσική άποψη τους για τη ζωή. Έχουν χαράξει το δικό τους δρόμο αγνοώντας το star system παλεύοντας μέσω της μουσικής τους για τα πιστεύω τους όχι μόνο σε επίπεδο στίχων αλλά και έργων. Κατά τη γνώμη μου αποτελούν από τις λίγες αυθεντικές φωνές που υπάρχουν. Θα είναι από τις συναυλίες όπου με καμάρι θα λέω ότι είδα.
Βαθμολογία: 8,5/10
υγ. Μια ιδέα από τη συναυλία τους στο Glastonbury 94. Αξίζει!
http://www.youtube.com/watch?v=0mVvMopn2os
