Blog

W dzisiejszym (nieco spóźnionym) odcinku miało być zdecydowanie krócej niż zwykle.. Coś na kształt Druha Sławka. Oczywiście znowu się nie udało, więc na lekturę zapraszam tylko zainteresowanych danym tytułem,

lub po prostu odważnych. Zacznijmy więc..


Madlib
Beat Conductor (Double 7 Inch)

W moim osobistym rankingu jest to najlepsze wydawnictwo jakie wypuścił na światło dzienne Madlib. Owszem, zachwyca mnie większość jego projektów (nade wszystko Shades Of Blue i Madvillainy), ale to co usłyszeć można na Bit Konduktorze nieco różni się od wszystkiego innego co Otis wydał. Jakby nie patrzeć - album wydany został grubo przed przeróżnymi Beat Konductami (vol. 1-6), które były już tylko kontynuacją zamierzonego konceptu, (imho) zjadającego wszystko razem co pojawiło się później.
Przejdźmy jednak do rzeczy.. Wydawnictwo składa się z jedynie 13. krótkich bitów. Całość nie do końca jest spójna, ale mimo to wszystko skłania się ku jednemu (coś jak Donuts Jaya Dee). Wszystko jest tu maksymalnie dopracowane, utwory brzmią bardzo ciepło i lekkostrawnie. Czysty hip-hop w wykonaniu "starego" Madliba, którego tak wszyscy doszukują się w jego nowych produkcjach. Jedynym minusem jest długość kawałków, a raczej jej brak. Ale od czego jest opcja repeat? :)


Gil Scott-Heron & Brian Jackson
[album artist=Gil Scott-Heron & Brian Jackson]Bridges

Z góry zaznaczam, że póki co mój zakres wiedzy, jeśli chodzi o wszelaki soul i funk lat 70-tych, jest znikomy. Artystów znam po łebkach, jednak po tym co usłyszałem na "Bridges" mam zamiar w najbliższym czasie zaprzyjaźnić się lepiej z gatunkiem. :) Nie miałem także okazji bliżej poznać postaci Briana Jacksona, bynajmniej, żeby sobie wstydu nie narobić ;), sam Gil Scott-Heron do końca obcą osobą mi nie jest. Krótko mówiąc jest to niezwykle charyzmatyczny człowiek. Zaangażowany politycznie (działał w Czarnych
Panterach) poeta i przede wszystkim znakomity muzyk. Wracając jednak do płyty, przyznać muszę, że obaj panowie stworzyli niepowtarzalny duet. Ciężko jest nawet rozróżnić kto w danym momencie udziela się na wokalu, a kto mu przygrywa. :) Album przepełniony jest (znowu?) ciepłym, zahaczającym o jazz, brzmieniem. Lirycznie również nie ma czego się przyczepić, kiedy teksty brzmią naprawdę iście poetycko.
Na zachętę podrzucam mojego faworyta - "We Almost Lost Detroit".



Tumi and the Volume
Tumi And The Volume

Korzystając z okazji, jako bym był w nieco bardziej egzotycznych klimatach, wspomnieć muszę o drugiej płycie ekipy grającej...afrykański rap z domieszką jazzu. Brzmi ciekawie, co? Wprawdzie dopiero co zapoznaję się z tą ekipą, ale pewne jest jedno - gdyby tylko chłopaki mieli lepszą promocję, zdecydowanie mieliby ogromne szanse na rynku ogólnoświatowym. Tumiego z kolegami można było usłyszeć już wcześniej w jednej z części gry FIFA w soundtracku z utworem "Afrique". Zespół przypomina mi nieco the Roots. Całość oparta jest na żywych instrumentach, na koncertach również radzą sobie wyśmienicie, a i bariery językowej raczej w tym wypadku brak (Tumi rapuje po angielsku). Chciałbym napisać o albumie nieco więcej, ale przyznam, że za mało jeszcze przesłuchałem całości, żeby móc się wypowiadać. Bynajmniej pominięcie longpleja przez fanów mieszanki jazzu z rapem jest w tym wypadku karygodnym grzechem.
Podchwyciłem pomysł z poprzedniego opisu i dodam coś co zdecydowanie to płyty powinno zachęcić:



Peanut Butter Wolf
Jukebox 45's

Po raz kolejny czas wspomnieć o tak często wychwalanej przeze mnie wytwórni, jaką oczywiście jest Stones Throw. :)
Chris Manak (PB Wolf) pierwszą styczność z siedmiocalowymi singlami odbył w wieku zaledwie dziewięciu lat. Wszystkie drobne oszczędności wydawał swego czasu na winyle grup grających głównie funk, soul oraz r&b (Cameo, The Bar Kays, The Whispers itd..). Pewnego dnia przysiągł sobie, że kiedy dorośnie, kupi sobie własną szafę grającą (tytułowy jukebox), w której znajdować będą się jedynie hip-hopowe single.
Po części zrealizował swoje marzenie. Zgromadził niemal każdy hip-hopowy 7. calowy signiel...jedynym problemem było to, że całkowicie zabrakło mu w domu miejsca na własną szafę grającą. :)
Tak w dużej mierze przedstawia się główna myśl tej składanki. Trzeba przyznać, że zamysł jest naprawdę ciekawy, ale jak to wykorzystano miesząc wszystkie te single na zaledwie jedną płytę CD? Wolf przełożył całą koncepcję zarówno dosłownie, jak i w przenośni na wytwórnię Stones Throw (której, dla przypomienia, jest właścielem). Na płycie znajdziemy więc, przede wszystkim, dużą porcję klasycznych hip-hopowych nagrań (Madlib, Quasimoto, Medaphoar, Charizma & PB Wolf i Lootpack). Do tego dochodzi jeszcze funkowe i soulowe brzmienie (Dudley Perkins, Ernie & the Top Notes, Captain Funkaho, Stark Reality, Breakestra, Fabulous Souls itd..). Jakby tego było mało, co jakiś czas na płycie przewija się kilkukrotnie Madlib ze swoim nieistniejącym kwintetem (Yesterdays New Quintet). Naprawdę jest czego słuchać. Dobór kawałków, jak ich jakość, jest oczywiście idealny. Krótko mówiąc - album prowadzi nas przez "korzenie" (mam na myśli raczej styl i klimat utworów) poszczególnych gatunków, na których, przede wszystkim, opiera się Stones Throw.
Dodam jeszcze, że dostępna jest także edycja z drugą bonusową płytą "the Fan Club 45's", na której znajdują się utwory pochodzące z serii winyli wydawanych w ST, o tej samej nazwie. Szczególnie warto sprawdzić ten bonus dla utworu Beat Conducta - "Galt Suite #7" (rekomendacją samą w sobie jest fakt, że moim zdaniem to najlepszy utwór Madliba, jaki kiedykolwiek powstał :) ).