BauhausSat 7 Nov – Peter Murphy, minor mine
Ήταν μια περίεργη συναυλία για πολλούς λόγους η χθεσινή του Peter Murphy.
Περίεργη γιατί έβλεπα έναν μεγάλο performer με καταπληκτική ακόμα και τώρα φωνή να αποδίδει μόνο από το ειδικό βάρος του ταλέντου του και της ιστορίας του. Να μην φτάνει στο 100% της απόδοσης του και συνάμα να μας χαρίζει μερικές πολύ όμορφες στιγμές.
Περίεργη επειδή ήταν ξεκάθαρο ότι δεν ήθελε να παίξει Bauhaus (τουλάχιστον τους πρώτους δίσκους τους), ενώ κουβαλάει ίσως πλέον δυσβάστακτα, την κληρονομιά του πρώην συγκροτήματος του. Γιατί νομίζω ότι πλέον δεν τον πρεσβεύουν. Διασκέδαζε παραπάνω στα δικά του τραγούδια (ή ακόμα και με το Too Much 21st Century από την τελευταία δουλειά των Bauhaus) παρά στο She’s In Parties και στο Bela Lugosi’s Dead που ούτως ή άλλως μας το έδωσε αποσπασματικά μαζί με το δικό του Strange Kind of Love. Δεν είναι τυχαίο ότι και τα παραπάνω τραγούδια ήταν νομίζω τα μοναδικά που ερμήνευσε από τους Bauhaus. Κατά τη γνώμη μου έπρεπε να δώσει βαρύτητα σ’ αυτό που πραγματικά θέλει να παρουσιάζει παρά σ’ αυτό πρέπει. Το κάνουν οι Tuxedomoon και κανείς δεν τους λέει τίποτα. Θα προτιμούσα να ακούσω 20 δικά του τραγούδια ερμηνευμένα με κέφι, παρά 3 άκεφα από Bauhaus. Το τελευταίο συνδέεται και με την επόμενη διαπίστωση μου.
Περίεργη επίσης ήταν η συναυλία λόγω της διάθεσης του. Ή μάλλον της έλλειψης που είχε. Οι λόγοι δεν με ενδιαφέρουν, μπορεί να ήταν κουρασμένος, ξενερωμένος, βαρεμένος, αλλά αυτό φαινόταν στη σκηνή. Οι κινήσεις του βγαίνανε επειδή έπρεπε να βγουν και όχι επειδή τις ένοιωθε. Το «Γέρασες!» που ακούστηκε από την αγενή κοπελιά, κατά τη διάρκεια της παράστασης δεν θέλω να το πιστέψω. Απλά δεν είχε όρεξη κατά τη γνώμη μου και είναι κρίμα.
Το κοινό ήταν περίεργο. Η μεγάλη πλειοψηφία πήγε για να ακούσει Bauhaus. Ζήτημα να ξέρανε 10 τραγούδια από τις προσωπικές δουλειές του. Έβλεπες αρκετά γκοθάκια να περιμένουν και να αγωνιούν μάταια να γίνει η συναυλία πιο σκοτεινή. Μάταια. Έβλεπες αρκετούς μαλάκες να φωνάζουν τραγούδια, ακόμα και όταν ξέρανε το setlist!! Άλλα περιμένανε οι περισσότεροι και άλλα είδαν επί σκηνής.
Περίεργες θα μπορούσαν να θεωρηθούν και οι αντιδράσεις του κοινού στο setlist. Ότι γλέντι έγινε, έγινε σε τραγούδια άλλων. Είτε αυτά ήταν των Bauhaus, είτε ήταν διασκευές. Με το
Transmission από Joy Division και το Ziggy Stardust από David Bowie τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Περίεργος ήταν ο προγραμματισμός με τα support. Από τη μια είχες τους δικούς μας minor mine που για ακόμα μια φορά ήταν απολαυστικοί και από την άλλη είχες τη Lettie, τη μουσικό που έφερε ο Peter Murphy, που ήταν κυριολεκτικά αστεία. Από τη μία μας ζέσταναν οι Minor Mine από την άλλη το κορίτσι ήταν αλλού. Δεν ήταν άσχημη, ίσως σε κάποιο άλλο μέρος, κάποια άλλη στιγμή να γούσταρα, αλλά τώρα ήταν κανονικά άκαιρη.
Με όλα τα περίεργα που είπα πιο πάνω δεν αμφιβάλω ότι επίσης περίεργος είμαι και εγώ!
Αναλογιζόμενος την πορεία του Peter Murphy, από τη στιγμή που αυτός και η παρέα του (Bauhaus) μπουκάρανε στα στούντιο του BBC πριν 30 χρόνια με το demo του Bela Lugosi’s Dead και υποχρεώσανε τον παραγωγό να το παίξει, μέχρι το παρών όπου συνεχίζει να γράφει και να περιοδεύει μόνος του πλέον, αδικείται από τη χθεσινή συναυλία. Μπορούσε να μας δώσει παραπάνω πράματα. Και δεν αναφέρομαι στις δουλειές του με τους Bauhaus, το λέω για τη διάθεση του να προσφέρει. Εν τέλει μου φάνηκε κορεσμένος. Αυτό πάντως δεν είναι κάτι που ακυρώνει της αναμφισβήτητη αξία του και ταλέντο που έχει. Το είδαμε στο Strange Kind of Love, στο Deep Ocean Vast Sea και στο δικό μου χθεσινό αγαπημένοIn Every Dream Home A Heartache (όπου κ αυτό δεν είναι δικό του, αλλά του Bryan Ferry και των Roxy Music), που για μένα όμως δεν ήταν αρκετά.
Βαθμολογία: 7/10
Ήταν μια περίεργη συναυλία για πολλούς λόγους η χθεσινή του Peter Murphy.
Περίεργη γιατί έβλεπα έναν μεγάλο performer με καταπληκτική ακόμα και τώρα φωνή να αποδίδει μόνο από το ειδικό βάρος του ταλέντου του και της ιστορίας του. Να μην φτάνει στο 100% της απόδοσης του και συνάμα να μας χαρίζει μερικές πολύ όμορφες στιγμές.
Περίεργη επειδή ήταν ξεκάθαρο ότι δεν ήθελε να παίξει Bauhaus (τουλάχιστον τους πρώτους δίσκους τους), ενώ κουβαλάει ίσως πλέον δυσβάστακτα, την κληρονομιά του πρώην συγκροτήματος του. Γιατί νομίζω ότι πλέον δεν τον πρεσβεύουν. Διασκέδαζε παραπάνω στα δικά του τραγούδια (ή ακόμα και με το Too Much 21st Century από την τελευταία δουλειά των Bauhaus) παρά στο She’s In Parties και στο Bela Lugosi’s Dead που ούτως ή άλλως μας το έδωσε αποσπασματικά μαζί με το δικό του Strange Kind of Love. Δεν είναι τυχαίο ότι και τα παραπάνω τραγούδια ήταν νομίζω τα μοναδικά που ερμήνευσε από τους Bauhaus. Κατά τη γνώμη μου έπρεπε να δώσει βαρύτητα σ’ αυτό που πραγματικά θέλει να παρουσιάζει παρά σ’ αυτό πρέπει. Το κάνουν οι Tuxedomoon και κανείς δεν τους λέει τίποτα. Θα προτιμούσα να ακούσω 20 δικά του τραγούδια ερμηνευμένα με κέφι, παρά 3 άκεφα από Bauhaus. Το τελευταίο συνδέεται και με την επόμενη διαπίστωση μου.
Περίεργη επίσης ήταν η συναυλία λόγω της διάθεσης του. Ή μάλλον της έλλειψης που είχε. Οι λόγοι δεν με ενδιαφέρουν, μπορεί να ήταν κουρασμένος, ξενερωμένος, βαρεμένος, αλλά αυτό φαινόταν στη σκηνή. Οι κινήσεις του βγαίνανε επειδή έπρεπε να βγουν και όχι επειδή τις ένοιωθε. Το «Γέρασες!» που ακούστηκε από την αγενή κοπελιά, κατά τη διάρκεια της παράστασης δεν θέλω να το πιστέψω. Απλά δεν είχε όρεξη κατά τη γνώμη μου και είναι κρίμα.
Το κοινό ήταν περίεργο. Η μεγάλη πλειοψηφία πήγε για να ακούσει Bauhaus. Ζήτημα να ξέρανε 10 τραγούδια από τις προσωπικές δουλειές του. Έβλεπες αρκετά γκοθάκια να περιμένουν και να αγωνιούν μάταια να γίνει η συναυλία πιο σκοτεινή. Μάταια. Έβλεπες αρκετούς μαλάκες να φωνάζουν τραγούδια, ακόμα και όταν ξέρανε το setlist!! Άλλα περιμένανε οι περισσότεροι και άλλα είδαν επί σκηνής.
Περίεργες θα μπορούσαν να θεωρηθούν και οι αντιδράσεις του κοινού στο setlist. Ότι γλέντι έγινε, έγινε σε τραγούδια άλλων. Είτε αυτά ήταν των Bauhaus, είτε ήταν διασκευές. Με το
Transmission από Joy Division και το Ziggy Stardust από David Bowie τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Περίεργος ήταν ο προγραμματισμός με τα support. Από τη μια είχες τους δικούς μας minor mine που για ακόμα μια φορά ήταν απολαυστικοί και από την άλλη είχες τη Lettie, τη μουσικό που έφερε ο Peter Murphy, που ήταν κυριολεκτικά αστεία. Από τη μία μας ζέσταναν οι Minor Mine από την άλλη το κορίτσι ήταν αλλού. Δεν ήταν άσχημη, ίσως σε κάποιο άλλο μέρος, κάποια άλλη στιγμή να γούσταρα, αλλά τώρα ήταν κανονικά άκαιρη.
Με όλα τα περίεργα που είπα πιο πάνω δεν αμφιβάλω ότι επίσης περίεργος είμαι και εγώ!
Αναλογιζόμενος την πορεία του Peter Murphy, από τη στιγμή που αυτός και η παρέα του (Bauhaus) μπουκάρανε στα στούντιο του BBC πριν 30 χρόνια με το demo του Bela Lugosi’s Dead και υποχρεώσανε τον παραγωγό να το παίξει, μέχρι το παρών όπου συνεχίζει να γράφει και να περιοδεύει μόνος του πλέον, αδικείται από τη χθεσινή συναυλία. Μπορούσε να μας δώσει παραπάνω πράματα. Και δεν αναφέρομαι στις δουλειές του με τους Bauhaus, το λέω για τη διάθεση του να προσφέρει. Εν τέλει μου φάνηκε κορεσμένος. Αυτό πάντως δεν είναι κάτι που ακυρώνει της αναμφισβήτητη αξία του και ταλέντο που έχει. Το είδαμε στο Strange Kind of Love, στο Deep Ocean Vast Sea και στο δικό μου χθεσινό αγαπημένο
In Every Dream Home A Heartache (όπου κ αυτό δεν είναι δικό του, αλλά του Bryan Ferry και των Roxy Music), που για μένα όμως δεν ήταν αρκετά. Βαθμολογία: 7/10
