Blog

Terry Sullivan, the former drummer for the group Renaissance released an album in 2005 with guest John Tout, also former member of Renaissance. To get this album and more information about Terry you can go here:

http://www.tsullivan.net


Annie Haslam has also released some albums, and she also has done some art work over the years. Her website is also at the following:

http://www.anniehaslam.com

Though you can't get Annie in Wonderland or other older albums, she does have a few for sale on her site starting with her christmass album in, I think, 2001.

I don't consider myself a vocally-oriented listener, nor a particularly ambitious singer myself, although I seem to get more comments on my (Nell James) voice than anything else. I was listening to Rilo Kiley the other day, and was remembering how Jenny Lewis is the only vocalist who I and other people have agreed I sound a tiny little bit like. I'm not sure who else. I've gotten a couple comparisons to Suzanne Vega, but I don't quite hear it. Hmm.

One of my favorite vocalists is Roye Albrighton from Nektar, and I think he has influenced me (particularly in his use of vibratto) but maybe not in a way noticeable to anyone except myself.

Almost all of my favorite vocalists are male. I'm not innately closed off to female voices, I think it's just that my favorite kinds of music (and music in general!) are male-dominated. I do like Harriet Wheeler from The Sundays, though I can't claim much similarity to her, as well as Elizabeth Fraser from Cocteau Twins. I cannot deny that Annie Haslam from Renaissance is very pleasant to listen to, though perhaps a bit too-perfect and technical.

Another male voice that I really enjoy listening to is Phil Shulman from Gentle Giant. He sings on just a few of their early songs, but I like his voice the best of their three lead singers.

Then, of course, there is Elvis Costello!

Mellow Candle - Swaddling Songs (1972)

I've mentioned this band in other reviews (Might Of Coincidence, Chimera), but just realized I haven't actually covered them on their own. This is another one of those bands whose name I'd been seeing around for quite a while without having heard them. Now I know what I was missing.

This is a really excellent album, kind of a progressive folk rock that combines the best elements of Steeleye Span and Renaissance. Lots of keyboards, most notably piano and harpsichord, acoustic guitars, some electric guitars, bass and drums. Lovely female vocals, reminiscent of Maddy Prior and Annie Haslam in fairly equal proportions. If there's a weak point at all, it's the fact that some of the lyrics are a little silly (something about unicorns...?).

I suppose Mellow Candle is not as obscure as some of the things I've written about here, but they don't deserve any degree of obscurity. Top quality stuff here. 13/15.

Octopus - The Boat of Thoughts (1976)

This German band is most often compared to Ruphus, Frumpy, Joy Unlimited, and Earth & Fire. Unfortunately, I'm not familiar with any of those (yet), so I can't speak to the similarities. It's a fairly heavy 70s rock band with some progressive elements and a female lead singer. The guitar is the dominant instrument, with solid support from keyboards. Singer Jennifer Hensel is a real belter, not your mannered Classical-style singer like Annie Haslam of Renaissance, not jazzy or breathy either. It's pretty decent stuff, though it really sounds like it should be from 1972 more than 1976. 10/15.

Apoteosi - Apoteosi (1975)

Cheap shot: Annie Haslam of Renaissance singing with Premiata Forneria Marconi. That's casting the widest possible net just to see what swims in.

This Italian band only released this one album, and it's a pretty fine one. Not up there with PFM and Banco del Mutuo Soccorso maybe, but quite a commendable effort. With so few of the classic Italian (or English for that matter) bands featuring female singers (or on any other instruments for that matter), Apoteosi makes for an interesting contrast. But they have more than that novelty going for them, with both guitar and keyboards giving solid showings.

After a short instrumental introductory piece, they kick right into a long composition with many sections. Solo piano starts things off, soon joined by dramatic hits from the band, then a nice bit of lead from the flute. When the band gets going, the drums are on the busy side, reminding me a little of Bill Bruford around The Yes Album. Then they drop down for a quiet vocal/flute section backed mostly by piano. Sylvana Idà's voice starts out soft and soothing, but builds to a fairly powerful climax at times. Then comes a short section where electric guitar leads over a nice riff on piano and bass, followed by a part for flute backed first by acoustic guitar then piano. The melodic material in these varying sections is closely related, almost taking the form of themes and variations. One part I particularly like introduces a crazy synthesizer that reminds me a little of Osanna. Anyway, more sections follow, resulting in a lovely suite that is a great addition to the genre.

The rest of the album consists of another, shorter, suite plus a couple of shorter individual songs. The recording quality is surprisingly good for a more or less independent production of its era. All in all, a very nice album, and a good addition to the collection of anyone who's already investigated the big names. 12/15.

Some info in English can be found at the wonderful Italian prog site, though note that it uses the word brother instead of sister for vocalist Sylvana Idà.

1 Renaissance 150
2 Mortician 141
3 Ihsahn 121
4 Fairport Convention 110
5 Accept 108
6 Spyro Gyra 72
7 Trader Horne 67
8 Crematory 53
9 Arcturus 38
10 Íî÷íûå Ñíàéïåðû

ოჰო! გამაოგნა საკუთარმა ეკლექტიზმმა. პირველ ხუთეულზე ვიტყვი 1-2 სიტყვას. რენესანსი ამ მომენტისთვის ალბათ ჩემი ყველაზე საყვარელი ქალვოკალისტკიანი ბენდია. მოკლედ ამ ჯგუფის პირველი სასტავი წამოვიდა იარდბერდსიდან, მაგრამ მათ დიდი არაფერი უქნიათ, სანამ არ მოვიდა ცხრაოქტავიანი ვოკალისტი ქალბატონი Annie Haslam. ენისთან ერთად ჩაწერილი ალბომები კი მართლაც სიმფონიური პროგის შედევრებია, რად ღირს მარტო ტრილოგია [album]Ashes Are Burning[/album], Turn of the Cards და Scheherazade and Other Stories. ალბომების პირველი კომპოზიციები მაოგნებენ პომპეზურობით და საოცარი მელოდიზმით. მასთერპისის მეტი ეპითეტი არ მომდის თავში! თუმცა არც მიყვარს ეპითეტებით გაჭედილი ფსევდო-რეცენზიები, როგორადაც სუბიექტური მხრიდან ეს ჩემი ნაჯღაბნიც გამოჩნდეს. რამდენიმე თვიანი მივიწყების შემდეგ ეს ჯგუფი ისევ ლიდერობს ჩემს ლისტში, ძალიანაც კარგი. თუმცა კი წინა კვირას ძალიან ბევრი ახალი ალბომი მოვისმინე, რომელთაგან 99% დაილექება ჩემი ქვეცნობიერის კიდეებზე, ისე როგორც სხვა მილიონი ამ წლების განმავლობაში. სიახლეებიდან მინდა გამოვყო ინსანის პროექტი. ოჰო, ჩემო ჯურნალო, სწორად გამოიცან! სწორედ ის დიდი ინსანია არანაკლებ დიდი იმპერატორიდან. ძალიან კარგი პროგრესული ალბომი გამოუვიდა ინსანს. მე როცა რაიმეს პროგრესულს ვუწოდებ ეს არ გულისხმობს, რომ ეს აუცილებლად პროგრესიულია. ნერვს მიშლის "პროგრესივად" წოდებული ჯგუფების არმია, სადაც პროგრესის ნატამალიც არაა; მუსიკალური მასტურბაცია; ამ ფსევდოპროგრესივების აღფრთოვანებული ორთოდოქსი მსმენელების ჯოგი. ჯანდაბა, მაინც ზოგადსაკაცობრიო თემებზე გადავედი. ჰო, იმას ვამბობდი, რომ ინსანი ძალიან ნიჭიერი ყმაწვილია. მეუღლესთან (ihriel) ერთად გაკეთებული პროექტის პეკატუმის ემოციებიდანაც გამომგინარე თუნდაც, ეს კაცი არაა ჩაციკლული ერთ რაღაც კონკრეტულზე არც მუსიკალურად და არც თემატურად. ამ იონზე (თუ ჯონზე?) დისექშენიდან. ტიპი საერთოდ რაღაც ბლექის ნატამალს აღარ უკრავს და არ ჩაიციკლა, კაცო, ამ სატანებზე და ბაბაჯანებზე?! არაა მე პირადად, დიდად გამიცრუა იმედები ამ კაცმა... გინდ გამოსულა ციხიდან და გინდ არა. იმედია მეორე პატიმარიც იგივეს არ იზამს.

არა და მორტიშენს რა უნდა მეორე ადგილზე? არა და გადასარევი გორგრაინდია (დედა, რა სახელია) შტატებიდან. მოკლედ საიდან სადაო და სიმფო პროგიდან გორგრაინდამდე სულ ერთი ნაბიჯია, რისი ნათელი მაგალითიც ვარ მე! ეს ხალხი თითქმის ყველა ვეშში იყენებს სემპლებს უჟასწიკებიდან, რასაც მოჰყვება ტიპიური ვოკალი ამოსული უნიტაზის შორეული სიღრმეებიდან. ფერტორტ ქონვენშენი მოხვდა სენდი დენის გადამეტებული სმენის გამო. ექსეპტი საიდან შემომეპარა აზრზე არ ვარ. სულ რაღაც ორიოდე კვირის წინ გავმაზე U.D.O.-ს ლაივი კახეთის ცენტრში. ახლა კიდევ დი(რ)კები და შნაიდერები მასმენინეთ, უფ! არა და მეტალ ჰარტზე რიტმულად მიქნევია თავი რამდენჯერმე შორეულ წარსულში. 5,6 გასაგებია. ფოლკის გარეშე არ შემიძლია. არქტურუსის 2005 წლის საუკეთესო რელიზია საერთოდ მუსიკაში. ხოლო ბოლო აზრზე არ ვარ ვინაა და რა უნდა.