Pon 19 X – UNSOUND Festival 2009
Sunn O))),
Soap&Skin,
Eagle Twin,
Ben Frost,
Nico Muhly,
Valgeir Sigurðsson,
Sam Amidon
Fajnie, że jest taki festiwal, na który można przyjść i po prostu słuchać, do tego podziwiając scenerię. Unsound zdecydowanie takim festiwalem jest. I po zeszłorocznej wpadce z fuck buttons, który nieobejrzenia żałuje po dziś dzień, w tym roku musiałem się zjawić. Sobotni wieczór w Muzeum Inżynierii miała rozpocząć wschodząca gwiazda cmentarnego fortepianiu - Anja Plaschg. O dziwo biletów na bramce już nie było, a bylo kilka osób - w tym barwna pani - które potrzebowały. Swoje potrzeby potrafiła ona wyrazić chyba we wszystkich językach europejskich, ale widać opłacało się, bo dostała się do środka. Środka który był wielkim magazynem, albo dawną zajezdnią autobusową, lub czymś na kształt.
Na środku sceny stał fortepian, lekka mgiełka i przygaszone światła wprowadzały w nastrój tego co miało za chwilę się stać. Anja weszła i zaczynając od instrumentalnego Turbine Womb, zagrała mieszając utwory chyba cała, świetną, debiutancką płytę. A jest to jeden z ciekawszych albumów w tym roku imho:)). W jednym utworze zniknęła gdzieś na chwilę by pojawić się i wić wokół lewego głośnika. Wyglądała na lekko oniesmieloną, ale gdy zaczynała grać jej prawdziwe oblicze wychodziło - była agresywna i wulgarna, grała ciężko, praktycznie bez kontaku z publicznością, która była w transie. Zaszczepionym właśnie przez jej ruchy, śpiew i muzykę. Coś fantastycznego, pełna profeska. Pod koniec tylko spotęgowała te odczucia grając coś mi nieznanego, ale apokaliptycznego. Czerwone światła i jej przeraźliwy krzyk powodowały ciarki i momentami nawet strach. Na koniec zaserwowała nam jeszcze recytacje na baczność podejrzewam, że jakiegoś wiersza, albo pieśni wojennej, nie wiem - może ktoś to znał ?:))
Jej głos na żywo, jak i wszystkie utwóry na koncercie brzmią lata świetlne lepiej, niż na wyśmienitej wydawałoby sie płycie. Warto być tego świadkiem.
Piorunujący koncert. Przerwany tylko na chwilę przez dzwonek 'neverending story', który grał chwilę i nawet ona spojrzała się w kierunku właściciela i przestała grać, aż go wyłączy. To jedyny humorystyczny akcent tego koncertu.
Za to następny, w takie fragmenty wręcz obfitował. A jego autorami był kolektyw pod nazwą WhaleWatch - znany wszystkim Ben Frost + koledzy z wytwórni. Trzy laptopy, fortepian, gitara, bas i banjo. Przyznam, ze nie znalem ich tworczosci i momentami strasznie, ale to strasznie przynudzali, grajac jakies chaotyczne wytwory ich chorej wyobrazni. Najciekawiej wypadł w dwóch kawałkach Valgeir, a najbardziej na nerwy działał mi Sam, nie mogłem go słuchać. Generalnie cała koncepcja tego występu polegała na tym, że nie chcieli zanudzać słuchaczy swoją solową twórczościa, więc połaczyli siły na scenie i grali naprzemiennie autorskie kawałki w jeszcze bardziej odjechanych kompozycjach. Dobrze, że mieli świetny kontakt z publiką, bo już byłem bliski wyjścia. Nico bardzo ładnie kontrastował ze swoją poprzedniczką. Jej brutalny styl grania był zupełnie inny od jego lekkości. Tam fortepian gładził zmysły, a u niego przy wysokich dźwiękach czuć było jakby szpilki wbijane w uszy. A już ostatnich ich utwór, to była totalna kakofonia. Dysharmonia, o której najbardziej połamani mathrockowcy mogą tylko pomarzyć :)) Ludziom się jednak podobało, ja mogę jak cezar dać kciuka do góry=)
Na niedzielę szykowała się totalna apokalipsa. Zatyczki do uszu przy bramce, spartański lokal zwany nie od parady Łaźnią, w którym pisuary i łazienki wyglądały jak w stajni, a szatnia była samoobsługowa. No i Sunn O))). Wcześniej smak hałasu zaprezentował w sposób bardzo przyzwoity Eagle Twin. Dobre parę minut zajęło moim uszom przyzwyczajenie się do takiej ściany dźwięku. Przy której koncert Motorhead był tylko mrzonką. Oczywiście masochistycznie bez zatyczek. Ale nie byłem osamotniony. Współczuć można było tylko wszystkim niewiastom, które chyba nie podejrzewały, że będzie aż tak głośno i potem w popłochu opuszczały sale, albo zatykały uszy czym się da. Na Sunn O))) było jeszcze głośniej. Gęsta mgła spowiła cała sale, ledwo dalo się dostrzec co stało na scenie, było cmentarnie. Pierwszy przyszedł wyglądający trochę po rosyjskiem akustyk. Takiego potwora trzeba ogarnąć. Parę chwil później mignęli w wejściu i ryknęły gitary. MOC x666. Pełne misterium. Wszystko drżało, podłoga, ubranie, włosy, nawet konsoleta akustyka wyglądała jakby miała wbudowany wibrator. Czegoś tak piekielnego nigdy nie widziałem. Po paru minutach do zakapturzonych mnichów dołączył Attila, jego spektrum wokalne nie ma chyba granic. Głosem potrafi wszystko i idealnie komponuje się z resztą. Stał przez większość czasu widoczny, jako jedyny na scenie. Spod niego buchały salwy dymu, wyglądał jakby płonął. Brak mi nawet słów, żeby to opisać. Przeprowadzał przez cały koncert swoje rytuały kapłańskie by pod koniec zamienić się w człowieka-drzewo. Bezcennym jest ujrzeć to z bliska. Całość trwała około 1h20minut. Jeśli jakakolwiek muzyka pobrzmiewa w piekle, to jest to SUNN O))).
Kurwa, chciałbym jeszcze raz to przeżyć.
Brawa dla organizatorów za tak świetny festiwal muzycznie i organizacyjnie. Busy powrotne linii nr 666, to tez strzal w dziesiatkę ;)))
Sick Desire - Dead Aim is taken from our latest album Fragments Of An Incomplete Puzzle ( 2009 Maintain Records )
Hidden Shoal Recordings have announced the digital pre-release of the debut album by Australian dream-pop duo City of Satellites.
666th track: (20 Dec 2008)
1000th track: (29 Dec 2008)
2000th track: (14 Feb 2009)
3000th track: (02 Mar 2009)
4000th track: (13 Mar 2009)
6000th track: (18 Apr 2009)
7000th track: (27 Apr 2009)
11000th track: (02 Jun 2009)
14000th track: (10 Jul 2009)
16000th track: (14 Aug 2009)
17000th track: (27 Aug 2009)
18000th track: (14 Sep 2009)
19000th track: (26 Sep 2009)
20000th track: (10 Oct 2009)
21000th track: (31 Oct 2009)
22000th track: (10 Nov 2009)
Generated on 10 Nov 2009
This group will be the biggest and best group EVER, and will and up RULING THE…