Críticas

Nie 12 IX – Sacrum Profanum 2010

Jónsi

Jónsiemu udało się, zresztą tak jak udawało mu się na innych koncertach z grupą Sigur Rós, stworzyć niesamowite multimedialne show. Dzięki wizualizacjom i kostiumom doświadczenie jego muzyki rozłożyło się także na zmysł wzroku. Grzechem byłoby zamknięcie oczu aby delektować się tylko samą muzyką.
Miałem to szczęście, że udało mi się zdobyć miejsce w drugim rzędzie, praktycznie
po środku, także telebimy były mi zbędne, patrzyłem na to co chciałem...
Jónsi uraczył nas nowymi piosenkami, które mnie jednak rozczarowały. Koncepcja koncertu polegała na stopniowym budowaniu napięcia, dlatego też koncert rozpoczął się gitarową solówką Stars In Still Water. Pierwsze utwory niemiłosiernie się dłużyły, ale okraszone obrazem były całkiem znośne. Genialnie została natomiast zaprezentowana piosenka pt. Kolnidur (jedna z moich ulubionych z płyty) i Grow Till Tall, gdzie naprawdę udała mu się gradacja napięcia…

Nie 12 IX – Sacrum Profanum 2010

Pierwsza ważna rzecz: łatwo trafiłam pod bramę Kombinatu, nie było probelmu ze sprawdzaniem biletów, autobus podwiózł mnie pod halę ocynowi chemicznej - wszystko poszło sprawnie i bez zbędnych emocji (patrz moja notatka o Orange), co już na początek wprawiło mnie w dobry humor.
Rząd 11 miejsce 42 też okazało się szczęśliwe, świetnie było widać (oprócz chwil kiedy facet przede mną świecił komórką odpisując na sms-y), świetnie było słychać (oprócz chwil wypełnionych przez świergoczącą za mną w obcym języku grupkę ludzi).
A co do siedzenia, tak wolałabym stać zamiast siedzieć, bo akurat należę do tej grupy, która lubi wyrażać swoje koncertowe emocje klaskaniem, śpiewaniem i ruchem, w kulturalny sposób oczywiście (kultura koncertowa=temat numer 2 moich koncertowych notatek, temat numer 1 to muzyka :P ) ;) Jednak nie czuję się jakoś strasznie pokrzywdzona przez ten niepisany, krzesłowy nakaz siedzenia. Za bardzo byłam zachwycona tym co działo się na scenie, żeby o tym rozmyślać.
…

Múm

Piękne przeżycie. Strasznie się cieszę, że zrobili to wyjątkowo dla nas. Niesamowite otoczenie, które tak dobrze nadaje się do odzwierciedlenia mnogości barw muzyki islandzkiej. Naprawdę tego nie pojmuję, jak oni potrafią tak przekazać wszystkie emocje. Tak szeroko i głęboko.
Kontakt z publicznością przepiękny. Może to i dla niektórych wyglądało jak benefis, ale nie. Wierzę im na słowo, że to niesamowita frajda grać z przyjaciółmi, z którymi na co dzień nie jest dane spotkać się na scenie i wspólnie rozdawać dźwięki.
W pierwszej części Amiina. Chyba nadal nie ogarniam ich talentu. Nie w sensie, że nie doceniam, bo potrafią czarować. Po prostu jak wychodzi kobieta i zaczyna śmigać na pile, to doznałam lekkiego szoku. I zaczęłam się zastanwiać czy jest coś, na czym ludzie z Islandii nie potrafią grać? Wydaje mi się, że nie. Oni ze wszystkiego wydadzą dźwięk, nawet z kamieni ;) Następnym przyjacielem był L.U.C. Oczekiwałam totalnej katastrofy. Ale się nie rozbili. …