Críticas

Efes Pilsen One Love Festival 8

Evet, Klaxons'u canlı kanlı gördük (elini bile sıktık :D). Fakat oralara gelmeden önce kronolojik sıraya göre hareket edelim.

Alana 4 gibi vardığımızda Ayça Şen i dinlememek için çeşitli etkinliklerde takılırken bir de baktım ki 5-6 metre uzağımda aynı Tricky'ye benzeyen bir zenci dolanıyor. Sonra adamın garip ve muhtemelen sadece kendinde olan saç stilinden, adamın gerçektende Tricky olduğunu anladım. Ben zaten çok sallamadığım için gidip konuşmadım ama Tricky sanki millet üstüne atlamasını bekler ve ister gibi, 10 dakka kadar aynı noktada durup yanındaki adamlarla konuştu. Ama görmeliydiniz gerçekten sanki birileri onu tanısın die etrafa bakar gibiydi, kimse sallamadı, ilginçti.

Bu anektod dan sonra Bora'ya gelelim. Bora Uzer gerçekten muhteşem bir sanatçı. Albümüde tek kelimeyle şahane. Sahnede oldukça sempatik, ölesiye enerjik, hoplasada zıplasada takla atsada sahneyi baştan başa deparla dolansada sesinden ve nefesinden hiç bir şey kaybetmeyen bir haldeydi. 4 4 lük bir performansın literatürdeki anlamını yeniden tanımladı, kalbimdeki yerinide büyüttü. İnanılmazda bir beatbox çuymuş gerçekten :). Türkiye'nin tarihindeki en yetenekli isimlerden biri, her türlü övgüyü hak ediyor.

M83 ün en büyük hayranı olmasamda müzisyen olarak çok saygı duyduğum bir sanatçı. Performansı da gayet iyidi, hiç bir aksaklık yoktu herşey mükemmeldi. Ancak bir M83 konserine giden biri hiç bir hareket, şov beklememeli. Sahnede seyirciye yan durmasından dolayı adam seyircilerle yüz yüze bile gelmedi, şarkılardan sonra kafasını da çevirmedi, ve hiçbir şekilde seyircilerle konuşmadı. Ha en sonda "thank you" dedi sahneden gitmeden önce o var. Yani güzel performans, ancak tamamen bir görev gibi, geldi, çaldı, ve gitti. Yinede güzeldi.

M83 sahneden indikten sonra kendimi kulis girişinin yanındaki çimenlere (o zaman kulisin o tarafta olduunu fark etmemiştim) attım. Ve yılın olayı gerçekleşti. Hala inanamıyorum, bir anda önümde adeta "maçtan önce sahayı kontrol eder" bir halde yürüyen Jamie Reynolds, Simon Taylor-Davis, ve James Righton'ı gördüm. Onların yanına nasıl uçtuğumu hatırlamıyorum, bir saniye sonra James'in elini sıkıodum. Jamie biraz, azıcık, kazma bi tip olsada, Klaxons gerçekten çok sempatik bir grup. Özellikle James, adama onları çok sevdiğimi falan söyledikten sonra sanki askerde aynı ranzayı paylaşmışız gibi bir edayla bana Türk kızlarını çok beğendiğini söyledi. Orda gerçekten koptum. Klaxons'la tanışmanın sürrealizmi içinde ne yapıcağınızı çok da bilemiyorsunuz, o yüzden çok da bişey konuşamadık açıkçası, ancak artık elimde bu tarihi fotoğraf var:



Hala inanamıyorum, bu fotoğraf en azından bu anıların gerçek olduğuna dair bir hatırlatma oluyor benim için, ve aslında adamları yakalamışken niye daha mantıklı şeyler konuşmadım diye de yanıorum. Ama James dışında adamlarda çok konuşmak ister gibi deildi zaten. İlginç olan, Tricky gibi, Klaxons'da millet tarafından takılmadı, biz fotoğraf çektirdikten sonra kimse sallamadı, hatta fotoğrafı çeken adam bile çekmeden önce "kim bunlar" dedi. "Saha" daki turunu tamamladıktan sonra kulise dönerken adamlarla yine karşılaştık. James yine oldukça sıcak bir tavırla "ah yine mi sen" tarzı bi laf attı. Bende bu sefer adamlara Tricky'nin de nasıl ortalığa çıkıp yukarda anlattıım gibi aynı noktada durup bakındıını anlattım. Onada baya güldüler. Klaxons'la kanka mı olmuştuk ne :). Komikti cidden. Yaklaşık 20 dakika sonra baterist Stefan Halperin de önümüzden geçti ama onunla o an konuşmadım nedense, şimdi keşke diorum.

Tricky'nin performansına gelirsek, çok bişey diyemiyeceğim çünkü sadece son iki şarkıyı izledim. İzlediğim kadarıyla o da gayet kaliteliydi. Fakat sanki kafası iyiydi, hareketleri falan normal değildi yani.

Ve Klaxons'a gelelim. Sahne önüne pogo yapmak ve için gelmiş arkadaşlar her ne kadar konseri izlememezi zorlaştılarsada beni bunaltamadılar, kafama gözüme sırtıma gelen dirsek, kafalara falan rağmen. Ama burdan da onlara kardeşim Klaxons konserinde de böylesine pogo yapılır mı demek istiyorum. Neyse. Klaxons tam anlamıyla şov yaptı, kıyafetlerinden, sahnedeki hareketlerine kadar. Sanırım Magick i çalarken, şarkının o duran yerinde böyle heykel gibi kaldılar falan, süperdi. Klaxons'un canlı performans ının daha önce eleştirildiğini okumuştum, bence dün ellerinden gelenin en iyisini ortaya koydular. Fakat bazı parçalarda - özellikle It's Not Over Yet te- James'in klavyesinin sesi kısık kaldı, yani genelde en az onu duyduk.

Bence Klaxons İstanbul'da, çoğu Avrupa ve İngiltere performanslarında karşılaşmadığı bir coşku ile karşılandı. Neredeyse tüm şarkıları birlikte söyledik, adamların söylememiz için bıraktıkları yerleri onlara duyurabildik -bazı konserlerde bu bir facia olabilir bknz: Franz Ferdinand- ve bağırdık zıpladık coştuk ara sıra pogo bile yaptık. Son şarkı Four Horsemen of 2012 de millet artık uçmuştu. Konser esnasında zıplamaktan falan konser başındaki yerim de sonunda 2-3 metre kaymıştı, tabi o sıkışık ortamda insanlar da benimle kaymış siz düşünün artık. Klaxons sahnede de oldukça sempatikti. Artık zaten favori Klaksonum olan James oldukça klas, Simon ise gönderdiği öpücüklerle kızları fethetti, Jamie de şarkı aralarında seyirciye hitab etmekten kaçınmadı. Bu arada festival alanında fink atarken sallanmayan Klaxons'un, sahne önüne gelince bu kadar seveni olduğunu görünce şaşırmadım desem yalan olur.

Bir önceki blog umda Klaxons'un 1.5 saat çalmasını beklediğimi yazmıştım. Evet, bu biraz abartıydı. Ancak 1 saat te gerçekten çok kısaydı. Ben 3-4 yeni şarkı beklerken, Klaxons sadece iki tane -Hello 23 ve Echoes (sonradan setlisti kapmış arkadaşlardan birinden gördüğümüz kadarıyla isimler böyleydi)- çaldı. Yeni şarkılar, özellikle ilkini çok sevdim, 2. albümün dahada başarılı olucağını düşünüyorum, ama 2010 u beklicek olmamız gerçekten çok acı :). Forgotten Works dışında tüm albümü çaldılar, ancak onu neden çalmadılar anlamadım, yani onuda çalsan konser topu topuna 4 dakika daha uzıcak, bu Klaxons'a aç topluluğa 4 dakikayı neden fazla gördüler çözemedim, açıkçası bu da konserin tek eksi yanı olarak kaldı. Sonuçta Klaxons 11 şarkılık bir tek albümü bulunan bir grup. Ben sadece daha fazla yeni şarkı olur die düşünmüştüm. Genel atmosfer olarak, Klaxons ilk çıktıkları zamanlardaki "new rave" havalarına nazaran daha bi "rock" havasındaydı, genel atmosferden kastımda gerçekten çok genel faktörler, girmiyorum. Bu arada konseri The Bouncer ile açmalarına şaşırdım ve çok sevindim :). İşte setlist:



çok okunmuyor o yüzden sıralarsak:

01. The Bouncer
02. Atlantis To Interzone
03. Totem On The Timeline -kesinlikle gecenin en iyi performansıydı-
04. Golden Skans
05. Hello 23 (yeni)
06. As Above, So Below
07. Two Receivers
08. Magick
09. Echoes (yeni)
10. Gravity's Rainbow
11. Isle Of Her
12. It's Not Over Yet
13. Four Horsemen Of 2012

Klaxons hayranları için unutulmaz bir gece oldu. En sevdiğim gruplardan biri olan Klaxons la tanışma fırsatını yakalamış olduğuma ise hala inanamıyorum. Çok klas, orijinal sanatçılar gerçekten. Her ne kadar Jamie "yakında döneceğiz" dediysede, bu bir yalan. Manic Street Preachers'ı da 2007 de "yakında döneceğiz" demişti, sene oldu 2009. Ha belki müzik camiasında 2 sene fazla yakın sayılıodur.

Festival hakkında da birşeyler sölemek gerekirse, aslında organizasyon, mekan, etkinlikler falan açısından baktığımda bana Rockn Coke tan falan daha sıcak bir festival ortamı gibi geldi. Sanatçılar da çok değerliydi, festivalinde eleştirilecek bir noktasını bulamıyorum :), herşey çok güzeldi teşekkürler, Pozitif ve Efes Pilsen.