Críticas

Pukkelpop 2009
#Dag 1 – 20/08
Pukkelpop 2009, hoera! De heenreis was nogal hectisch, vanwege de bij benadering 60.000 andere festivalgangers die die ochtend richting Kiewit trokken. Bagage auto in, auto uit, trein op, trein af, bus in, bus uit en meezeulen naar het festivalterrein waar we eerst om een polsbandje gingen alvorens onze entree te maken op de camping. Daarna zetten we de tent op, dumpten de bagage en begaven ons weer richting het festivalterrein. Terwijl we consumptiebonnetjes kochten, zagen we Ghinzu de spits afbijten op de Main Stage. Klonk zeker degelijk.

Paolo Nutini [Main Stage]
Deze singer-songwriter met Italiaanse roots die er toch verdacht high uitzag voor zo vroeg op de middag hebben we van op een afstandje gadegeslagen. Niet helemaal mijn ding, op de catchy meezinger Jenny Don’t Be Hasty na.

Bon Iver [Marquee]
Hiervoor zijn we richting Marquee getrokken. Justin Vernon had het publiek helemaal in z'n zak met zijn emotionele indie-folk. Hoewel het live toch dat beetje meer miste dat je op de studioversie wel krijgt.

Dizzee Rascal [Marquee]
De gutsende regen was de enige reden om op dat moment in de Marquee te vertoeven – die overigens stampvol zat, wat waarschijnlijk te wijten is aan de hype rond Bonkers. Buiten het feit dat de muziek niet echt mijn ding is, heb ik mijn bedenkingen bij het commerciële gedoe –hij maakte tijdens de show reclame voor zijn nieuwe album –en het feit dat hij in zijn songs zijn eigen naam gebruikt –een tikje egocentrisch als je het mij vraagt. Maar al bij al was er toch ambiance in de Marquee. Make some noise!

Razorlight [Main Stage]
De regenbui was maar van korte duur, en het was weer droog tegen dat Razorlight opkwam. Best leuk om op de schermen te volgen.

Tussen Razorlight en Deftones een kleine break: tijd voor een versnapering en om even uit te rusten.

Deftones [Main Stage]
Enigszins hoge verwachtingen werden niet ingevuld: live was het een hoop geschreeuw, de melodie was volledig zoek. Snel mijn oordopjes bovengehaald: het was ontzettend luid, met een hoogtepunt van 148 dB.

Surprise Act: Them Crooked Vultures [Marquee]
Hier is heel wat om te doen geweest: er werd natuurlijk al enige tijd geroepen dat het de supergroep van Dave Grohl, Josh Homme en John Paul Jones ging zijn, maar zelf leek me dat iets te hoog gemikt en durfde ik hooguit te hopen op de Jeugd van Tegenwoordig (ft. Tom Barman?) of iets dergelijks. We waren in ieder geval goed op tijd in een stampvolle Marquee en hadden behoorlijke plaatsen. De spanning was te snijden. Minuten werden afgeteld… totdat plots Josh Homme het podium opstapte, Dave Grohl plaatsnam achter de drums en Jones samen met nog een gezel de gitaren ter hand nam. Ze schudden een handvol oerdegelijke stonerrock nummers uit hun mouw, en Dave Grohl zien drummen was het einde. De Marquee was te klein.

The Offspring [Main Stage]
Nog nazinderend haastten we ons naar de Main voor Dexter Holland & co. Hits als Come Out and Play, Self-Esteem en Pretty Fly (For A White Guy) ontbraken niet op de setlist. Bij het inzetten van dit laatste nummer ontplofte de weide voor de Main Stage en werd de ambiance ten top gedreven. Bij wijze van contrast nam Holland na dit nummer plaats achter de piano voor een solo-ballade. Lucifers, aanstekers en kaarsjes werden bovengehaald: de sfeer zat helemaal goed.

Hierna nog even langs de Dance Hall gegaan voor Booka Shade, klonk wel oké. Tot mijn spijt Opeth net gemist in The Shelter. Terug naar de Main Stage dan maar, voor Faith No More!

Faith No More [Main Stage]
Tijd voor het magistrale Faith No More, dé headliner van die dag. Mike Patton zong, liep rond op het podium, produceerde vreemde, bijna angstaanjagende geluiden… en Epic klonk beter dan ooit. Alles leek op wieltjes te lopen, totdat iemand het tijdens Midlife Crisis in zijn hoofd kreeg te stagediven, en crashte tegen de grond, waardoor Mike Patton alles even stillegde en niet zonder moeite van het podium klom om te zien hoe het gesteld was. Daarna werd de draad op originele wijze weer opgepikt, en raasde het concert verder. Faith No More is weer helemaal terug van weggeweest.


#Dag 2 – 21/08
We besloten goed op tijd naar de festivalweide te gaan vanwege Alex Agnew die om tien voor één optrad in de Wablief?!. Daarvoor was er ook nog Xander de Rycke, waar we ook naartoe zouden gaan –kwestie van goede plaatsen te hebben. Zo gezegd, zo gedaan: tegen kwart na 10 namen we plaats aan de ingang van de weide die om half 11 open zou gaan. Toen de poorten opengingen, bleek echter dat wij niet de enigen waren die Alex Agnew graag wilden zien –een grote menigte stormde alvast naar de Wablief?!, dus veranderden we de plannen lichtjes, aangezien het geen zin had om een uur te kamperen aan de Wablief?! om waarschijnlijk toch nog rotplaatsen te hebben. Dus besloten we om eerst onze bonnetjes aan te vullen, en te zien wat Das Pop te bieden had. Daarna snel weer richting Wablief?!, waar ik uiteindelijk als enige van ons drie ben binnengeraakt. Xander De Rycke was in ieder geval geen slecht begin: best grappig, veel interactie met het publiek, hij kreeg dan ook luid applaus toen hij van het podium afstapte. Next in line: Alex Agnew! De nieuwe show, More Human Than Human, kan vast en zeker tippen aan de twee voorgangers. Hoewel het aantal onderwerpen duidelijk niet onuitputbaar is, weet hij desondanks steeds weer een nieuwe invalshoek te vinden. In ieder geval, de ochtend was goed ingezet en de stemming zat erin.

New Found Glory [Main Stage]
Weer richting Main Stage, waar de soundcheck voor New Found Glory aan de gang was –tegen half 3 begon het spel, helemaal niet mijn ding in ieder geval. Die power-pop-punk-shizzle hoeft voor mij niet.

Eagles of Death Metal [Main Stage]
Lichtere muziek dan hun naam suggereert: vrolijke rock en absoluut geen Death Metal. Zeker leuk om even naar te gaan kijken.

Air Traffic [Main Stage]
Hun nieuwe plaat kende ik nog niet, maar live klonk het alvast goed! Naast nummers van het nieuwe album ontbraken Charlotte, Shooting Star en Time Goes By niet, en Chris Wall stak zijn hart en zien in de vocals.

Snow Patrol [Main Stage]
Ongeveer een uur voor aanvang van Snow Patrol namen we plaats zoveel mogelijk vanvoor aan het podium. Dat bleek geen overbodige luxe te zijn, want het volk bleef maar toestromen. Toen ze uiteindelijk het podium opkwamen was de stemming meteen gezet: een sterk begin met enkele nummers van hun laatste album, gevolgd door Shut Your Eyes –waarbij Gary Lightbody opmerkelijk veel contact zocht met het publiek, en er uiteindelijk zelfs in slaagde een slordige tienduizend man te laten meezingen. Tijdens Chasing Cars werden de lichtjes weer collectief bovengehaald en werd er weer massaal meegezongen. Enige minpuntje van de hele gig is dat Run ontbrak op de set, maar laat dat een extra motivatie zijn om ze live nog eens op te zoeken. Sterk!

Placebo [Main Stage]
Placebo, één van dé redenen waarom ik dit jaar richting Kiewit ben getrokken! Ik probeerde nog wat naar voor te schuiven, maar helaas bewoog de massa die had plaatsgevat voor Snow Patrol geen millimeter. Jammer, maar uiteindelijk stond ik toch al maar op enkele meters van het podium. Toen Brian Molko met in kielzog bassist Stefan Olsdal en de nieuwe drummer, Steve Forrest, het podium opstapte, werden de Londenaren vergast op een hartelijk applaus. We are Placebo from London, and we come in peace! Aldus Brian Molko, en iets gelijkaardigs viel te lezen op Steve's drumstel. Nadat Brian nog even van schoenen wisselde, staken ze van wal met Kitty Litter, gevolgd door Ashtray Heart, titelsong Battle For The Sun en For What It’s Worth (de enige single); respectievelijk het eerste, tweede, derde en vierde nummer van het nieuwe album. Kitty Litter was een sterk begin, Ashtray Heart werd massaal meegezongen, Battle For The Sun was verbazingwekkend overtuigend, en met For What It’s Worth zat de stemming er helemaal in. Hierna was het de beurt aan een paar oudere nummers: Sleeping With Ghosts, Special Needs, Meds, Song to Say Goodbye, Special K, Taste in Men en Every You And Me passeerden. Stuk voor stuk prachtige nummers, en prachtig gebracht live. Brian Molko zong de sterren van de hemel, Steve Forrest drumde enorm energiek en ook Stefan Olsdal stal op ietwat excentrieke wijze de show. Toen ze het podium verlieten bleef het applaus aanzwellen en kwamen ze uiteindelijk weer het podium op met enkele bisnummers waaronder Infra-Red en The Bitter End. Prachtig –misschien wel het hoogtepunt van Pukkelpop 2009.

Blood Red Shoes [Club]
Geen tijd om na te genieten van Placebo: wegwezen en snel richting de Club! Blood Red Shoes zette hun set meteen in met It’s Getting Boring By The Sea, een van hun beste nummers. Na nog enkele nummers volgde ook I Wish I Was Someone Better, de andere single van hun laatste album, Box of Secrets. Hierna verlieten we de Club om nog wat van dEUS mee te pikken in de Marquee.

dEUS [Marquee]
Wie stond daar mee op het podium toen we daar aankwamen? Als dat niet de Jeugd was! Een mix van Suds & Soda en Hollereer, lachwekkend doch geslaagd. Wat we gemist hadden, zo bleek later, was Gary Lightbody (ja, die van Snow Patrol –hij had zich overigens nog als fan geuit tijdens zijn eigen optreden) die ook mee op het podium was gekomen en mee de vocals had verzorgd tijdens Hotellounge. Verder Instant Street en nog enkele nummers van Pocket Revolution horen voorbij gaan. Maar goed, een volledige dEUS-show stond op het programma voor zaterdag.

Kraftwerk [Main Stage]
Toen we daar aankwamen stonden ze er al: strak in het pak, achter hun laptops. The Man-Machine! Leuk om te zien, maar het kon toch niet tot op ’t einde boeien dus gingen we maar eens terug naar de camping.


#Dag 3 – 22/08
Diablo Blvd. [The Shelter]
De eerste groep die vandaag op het programma stond: Diablo Blvd., de hardrockgroep rond Alex Agnew. Tijdens het optreden zat de sfeer zeker goed (enkele circle- en moshpits plaatsgevonden). De nummers waren sterk, maar ook niet super.

The Rifles [Main Stage]
The Rifles mochten de laatste dag openen op de Main Stage. Een leuk nieuw indierockbandje, en een zweem van herkenning bij nummers als Science in Violence en She’s Got Standards.

Absynthe Minded [Main Stage]
Absynthe Minded, de Gentse helden van My Heroics, Part One die in België al behoorlijk waren doorgebroken. Reken daarbij hun recent uitgebrachte nieuwe plaat, en dat resulteert in een spetterend optreden en verrassend veel leven in de keet voor op dat uur. Mijn enige bedenkingen heb ik bij het feit dat zoveel frontman Bert Ostyn als de cellist tijdens het concert een sigaret opstaken, maar misschien was dat gewoon een artistieke knipoog naar de lyrics van Smoke Gets In Your Eyes.

Dinosaur Jr. [Main Stage]
Om twintig voor zes was het de beurt aan Dinosaur Jr., die hun plaat Farm kwamen voorstellen. Leuk om naar te kijken, maar toch ook niet de moeite om je helemaal naar voren te wringen.

50 Cent [Main Stage]
Bijna choquerend hoeveel volk hierop afkwam. Alles tussen de Marquee en de Main Stage zat vast, zelfs van achter de bomenrij die de wei voor de Main scheidt van de Club was het moeilijk om de schermen te volgen. Niemand die daarom rouwde –ik alleszins niet. Snel weer naar de Marquee dan maar om goede plaatsen te hebben voor de Klaxons en dEUS.

Klaxons [Marquee]
Erg vernieuwende groep die zelfs al een nieuw genre definiëerde: de zogenaamde New Rave. De set klonk er goed in de oren en de ambiance zat er goed in.

dEUS [Marquee]
Alweer een schitterende live-performance (doch geen gastoptredens deze keer) en een geweldige sfeer, natuurlijk een groot voordeel van de Marquee. De set bestond uit een gezonde mix tussen hun 'greatest hits' en enkele nieuwere nummers afkomstig van Vantage Point (Smokers Reflect, Is A Robot, Eternal Woman). Overigens de beste versie van Instant Street ooit gehoord. Een geslaagde afsluiter, alleen jammer dat we een kwartiertje vroeger moesten vertrekken om degelijke plaatsen te hebben voor de Monkeys. Chapeau!

Arctic Monkeys [Main Stage]
De afsluiter van editie 2009! De setlist werd bekogeld met kritiek vanwege het talrijk vertegenwoordigde Humbug, hun nieuwe en derde plaat met een misschien iets minder toegankelijke en volwassenere sound. Nu vind ik het zelf ook wel jammer dat When The Sun Goes Down ontbrak, maar uiteindelijk hebben ze toch I Bet You Look Good On The Dancefloor, 505, Fluorescent Adolescent… gespeeld. Nog een minpuntje, maar dat was ook allang bekend, is dat Alex Turner nogal weinig contact opzocht met het publiek. Al bij al zat de sfeer er toch goed in, met een hoogtepunt toen de intro van I Bet You Look Good On The Dancefloor door de speakers knalde en de lichten als gekken flitsten.

Bij afloop was er nog een show van acrobaten aan een hijskraan, en vuurwerk. Tevreden dropen we af naar de Boiler Room om nog even te feesten alvorens onder de wol te kruipen.

Absoluut een geslaagde editie. See you at Pukkelpop 2010!

Thu 20 Aug – Pukkelpop 2009

Nitebytes was té geniaal gewoon...zowel de gewone als de acoustische!

Thu 20 Aug – Pukkelpop 2009

Pukkelpop 2009-verslagje:


Donderdag:

The Subs: Slechts half gezien, had ik al eens in Het Depot en recenter nog op Feest in het Park gezien. 4/5. (zoals op Feest in het Park)

Bon Iver: Ik stond te ver en de muziek te stil. Verder wel echte mooie luisterliedjes, maar wist me toch niet helemaal aan te grijpen zoals op plaat. 2,5/5.

Dizzee Rascal: Coole kerel met coole negermuziek, die ook uit andere muzikale vaatjes tapt. Dik feest natuurlijk, en de man heeft veel meer in zijn mars dan alleen Bonkers. Bij dat nummer echter, ging de Marquee pas echt total loss. Nummers als Flex en Hardcore zijn ook heel leuk en stoer. Nog wat anders dan MoFo 50cent. Alleen dat continue gezeur om “make some noise” hoeft eigenlijk niet. 3,5/5.

(La Roux: domste moment van Pukkelpop 2009: Ward stond aan het verkeerde podium. Waar Zombie Nation, godbetert, wilde spelen. En in de Club zat het tegen de tijd dat ik er aan kwam al veel te vol.)

Them Crooked Vultures: Hoewel het half publiek er duidelijk stond om te schuilen voor de regen, speelde Dave Grohl, Josh Homme, Alain Johannes en John Paul Jones de Marquee toch maar mooi plat met nieuwe songs die nog niemand gehoord had. Eén nummer, aangekondigd als Warsaw, maakte meteen een erg diepe impact. Ja, ook door mij werd deze (toch wel) QOTSA meets Led Zeppelinjams-sound erg gesmaakt. 4,5/5 en een voorlopig hoogtepunt van Pukkelpop.

Beirut: Totaal anders als op plaat, maar zeker even sfeervol. De wereldmuziekinvloeden zijn hoorbaar groter en Zach Condons stem betovert nog steeds, maar net dat tikkeltje anders. Nantes, Elephant Gun, Sunday Smile, My Night With The Prostitute From Marseille: wereldsongs. 4/5.


Vrijdag:

Buraka Som Sistema: Voor deze Portugezen kwam zelfs Chokri in hoogsteigen persoon even afgezakt. Hij: goedkeurend knikkend vanuit de backstage. Wij: goedkeurend springend in de frontstage. Zelfs hun foute cover van Rhythm is a Dancer werd goed ontvangen. Shake that Kuduro! 3/5, omdat ze in Het Depot nog een stuk beter waren.

Vampire Weekend: Oh what joy, for every girl and boy! Definitely de vrolijkste groep van Pukkelpop 09, en dat zonder jolig te worden. Al vanaf de opener Mansard Roof zat het goed, de nieuwe nummers tussenin waren zeker even sterk als meezingers van het debuut A-Punk, Cape Cod Kwassa Kwassa en Oxford Comma. 4,5/5.

Fever Ray: Van de vrolijkste groep naar de donkerste, bezwerendste en bevreemdendste groep van de laatste jaren, en dat in dezelfde tent: only at Pukkelpop. Toch stond ik mooi op post vooraan, de vrienden gelaten voor wat ze zijn (domme mensen zonder muzieksmaak die niet op de eerste rij hoefden te staan om dit muziek én lichtspektakel wilden te zien). En wat was Karin weer fenomenaal. En eigenlijk verdient, zeker live, haar band evenveel credit. Wie werd er niet helemaal meegezogen? 4,5/5. Dat halfje te weinig schuilt hem in het feit dat het net dezelfde set was als op Polsslag, enkele maanden terug.

Blood Red Shoes: Ook hier de domme mensen zonder muzieksmaak maar gelaten voor wat zijn en in de Club postgevat voor de meezingrock van Blood Red Shoes. Muzikaal wat ik ervan verwachtte, qua podiumperformance wat magertjes, zeker de vrouwelijke helft van dit duo leek wat verveeld. 3/5.

Kraftwerk: Not my cup of tea, zeg maar. Weinig (lees: niks) live, natuurlijk. Halfuurtje erbij gezeten en dan maar gaan verbroederen met Walen op de camping. Dat leverde gezangen op, zoals er op de festivalweide op die volle 3 dagen nergens te horen waren. 2/5 voor Kraftwerk op de Main Stage, 5/5 voor de Nieuw Vlaams-Waalse Alliantie op de camping.


Zaterdag:

Yo Majesty: Gegaan voor het ene nummer dat ik van hen ken, Booty Klap, zoals de naam al zegt best “bootylicious”. Alleszins op papier. Twee lesbische mevrouwen (eentje met afstotelijk lelijke melkklieren die veel te zichtbaar waren) en weinig talent tot entertainen. One-hit wonder. Zijn het na enkele liedjes afgestapt. 0,5/5.

Peaches: Hier had ik best naar uitgekeken, maar het optreden viel best wat tegen. De vrees dat 's vrouws platen erg geproduced zijn en dat dit geluid live niet altijd even goed tot zijn recht zou komen, was gegrond. Het klonk meer als rock – en dit soort rock hebben we toch al vaker gehad. De nummers werden wat zoutloos gebarcht, maar haar pakjes waren dan weer wel écht spannend. Letterlijk. 2,5/5, en dit best hoge cijfer krijgt ze voor Lose You en 2 andere songs, waarvan me de namen even ontglippen.

Klaxons: Strakker optreden dan op Werchter in 2007. Muzikaal zonder twijfel beter. Alleen dat jeugdige enthousiasme verloren onderweg? Goed, Golden Skans, Gravity's Rainbow, Atlantis to Interzone en Eurodance-cover It's Not Over Yet zijn geweldige nummers die uitnodigen tot (overmatig) handgeklap. Maar echt opwindend werd het pas echt bij de nieuwe nummers. Ze speelden die namelijk duidelijk met meer overgave. Een moeilijke tweede plaat zit er niet aan te komen. Bring it on, dat ding! 4/5.

Arctic Monkeys: “Is dit een afsluiter voor Pukkelpop?” was een citaat dat meermaals te horen was bij de (vaak al iets oudere) festivalganger. Zij hoopten op een Daft Punk of een Metallica. Ik zeg: geef de mannen een kans. Het kan alleen maar meevallen. Wij werkten ons met het nodige duw-en-trek naar voren, en zagen daar een Engels bandje dat groot werd, zonder kapsones, dat zeker 2 uur had kunnen vullen met geweldig materiaal. De nieuwe plaat klinkt op het eerste gehoor rustiger, zeg maar volwassener. 505, de eveneens eerder ingetogen afsluiter, is deze jongens favoriete Arctic Monkeys nummer, en dit is blijkbaar de richting die de band uit wilt. Mij hoort u niet klagen. Van maturiteit getuigde ook de Nick Cave-cover (ondergetekende werd wild) Red Right Hand, die de Monkeys helemaal naar hun hand zetten. 5/5 voor deze ronduit magistrale band. Jongens, ik ben erbij op 3 november in de Lotto Arena!

Jue 20 Ago – Pukkelpop 2009

Alright, this was my second year at Pukkelpop and first of all I have to admit that the line-up didn't satisfy my tastes as much as it did last year, but still it's a great festival with a great atmosphere, so I decided to give it a go.

This time me and my friends drove all the way from Spain instead of getting there by plane and train. This way we could bring all types of shit to the campsite including chairs, umbrellas, getthoblaster, food and a huge load of beer.

We got there at about 2PM on Wednesday and the festival surroundings was already way too crowded. A huge thumbs down for organization this year, as it took us more than 2 hours to make it through the queue, which was not more than 20 meters long. I mean, if we already have the printed tickets, how comes it takes so long to put a damn wristband? At least we didn't had to wait for an hour under the rain to enter the campsite area, as we had to last year.

Well, we set up everything and chilled, listen to music, had a bunch of beers, some food and a few smokes. After that, we went for the welcome party at the Boiler, where I had quite some bonkers dancing as it was not as terribly crowded as any other night.


DAY ONE: THURSDAY 20th

The Subs

Actually, I wanted to see The Ghost of a Thousand first, but I was running late so I went directly to see this belgian electro wankers. I only knew them for their mad remix of Torque Of The Devil and their track Fuck That Shit, but it seemed right to check'em out. I was really surprised here, live singer, live guitar blended with electro beats, classic covers... they had all the necessary to throw one hell of a party, the Dance Hall was completely crowded and the people was off the hook! Really cool guys and a great way to start the festival. I would absolutely would go to one of their shows again if I have the chance!

Rival Schools

I had really high expectations on them, as it was one of my favourite bands back in 2001 but never got the chance to see them as they soon entered a very long period of inactivity. It seemed so cool they reunited that I had to check them out no matter what. A little bit of dissapointment here. The Shelter was not much crowded at all, and even if their performance was flawless they never seemed to feel connected to either the audience or even with other band members. Remarkable moments came when they played classic stuff like Good Things, High Acetate, Travel by Telephone and the anthemic Used For Glue as their set-ending song. Bottom line is that maybe its a band better enjoyed in a small venue, it felt like they were not completely confortable playing.


Dizzee Rascal

Well, I think absolutely everyone knows the hit single Bonkers and as I heard about this guy some time ago, I thought it could be nice to see what the hype is all about. Have to say, this performance was ace! The Marquee was totally packed so I had to watch this from the screen outside. We had lots of audience participation numbers, great tracks, good rapping, old school beats, electro beats, and a DJ that could hardly talk but threw some scratching to make the whole thing even funnier. UK reprazent!

La Roux

Ok, so I went to the tent, had a couple of beers on the way and I was kinda late to see her, I'm not a big fan but I could be on time for the hits Bulletproof and In For The Kill had to watch it from the outside of the Club stage but it sounded like a proper performance to me.

Deftones


The sky was slowly being covered by clouds over a setting sun when the guys from Sacramento appeared on stage. As they ignited the show, soon the sky turned dark because of the clouds and no more sunlight. Lightning and thunders were clearly taking over Pukkelpop when they played the ominous Beware The Water. Perfect song to warn the audience the storm about to come. Chino was so in shape and vital as he was seven years ago, he jumped around like a crazy motherfucker as the band delivered tunes like Hexagram, My Own Summer and Nosebleed. The epic ending came when rain started to fall and soaked the whole audience during the last few songs. Hands in the air we had a perfect eargasm listening to the emotive Change (In the House of Flies) and the beautiful youth anthem Back to School (Mini Maggit) which is a rare song to be performed live. This has to be the most brilliant performance I saw at the whole fest. Period.

Them Crooked Vultures

Well, this was the suprise act. I was cold and soaked and really wanted to go look for a poncho and have some food. Well, I finally stayed for a bit as Dave Grohl ladies and gentlemen was there playing the drums with his terrific skills. Really not special for me except for Dave showing up.


The Offspring

This is a band I really loved when I was a teenager and still remember how it felt when I saw them live back in 2001. Unfortunatelly, their career has gone in the wrong direction since then and seems like there's no return. Take a look at other grown-up punk bands like Bad Religion or NOFX for instance. They've managed not to sold out while they keep on making records and mantain their fanbase from the 90's. One could say that the guys from Orange County still rock live and perform the great songs that made them a respectable punk-rock band, but that's not the case here. The setlist was terrible, mainly consisting on the sissiest stuff from Americana, Conspiracy of One, Splinter and their latest album which I didn't bother to give a listen once I saw the promo video for Kristy, Are You Doing Okay?. Dexter's aging and lack of energy is showing pretty much, with him not playing the guitar on songs he used to, not reaching the higher tones with his voice and even the use and abuse of pre-recorded backing vocals. One of the few interesting moments where Come Out and Play and Staring at the Sun but never came close to the feelings they show when I first saw them so many years ago. The only real moments of bringing back good old memories where The Kids Aren't Alright (Damn, ten years after its release and the crowd still can't do the sing alongs properly, what's with you people?) and of course the all-time favourite Self Esteem which never fails to satisfy old-school fans and, funny thing, due to life experiencies I can now understand its meaning much more precisely than I could when was seventeen.


I really wanted to stay longer and watch Faith No More and Zero 7 but again, as I was still cold and wet because of the rain. I dind't want to get sick or anything so I finally decided to call it a day and go to the tent to change my clothes and have some rest. I will continue the review on parts 2 covering the second day. Cheers everyone.

Do., 20. Aug. – Pukkelpop 2009

My Highlights:

Special-Highlight for best art- and once-in-a-lifetimeperformance (have waited 15 years for this) - but a few db less had also been made it ;):

My Bloody Valentine



For best Concertexperience:

1. Telepathe (have seen them the third time - this time was best)







2.Fever Ray (...also seen them the third time - not so fascinating as the first time but still perfect)



3.Ebony Bones (wow!)



4.Soap&Skin (scary!)



5.Blood Red Shoes (Great Indie-Rock-Live-Band)



6. Faith No More (weird crazy Patton)



7.Gang Gang Dance (not as good as in Amsterdam - but all their equipment and samples had been burned down there).



8. Kraftwerk

9. HEALTH



10. Edward Sharpe and the Magnetic Zeros (in Haldern the Hippie-Bomb, here more relaxed - because of playing the London Koko the night before - on Pukkelpop they played at "High Noon")



11. Big Pink



Best Outdoor Performance:

Thu 20 Aug – Pukkelpop 2009

Met op de achtergrond een hijskraan vol Cirque du Soleil-achtige acrobatiek en vuurwerk, loopt men voor de laatste keer de snelweg over naar de camping waar het feest nog een paar uur doorgaat. Rond de illegale kampvuurtjes tussen de tenten verbroederen Belgen, Britten en (zeker dit jaar) veel Hollanders met de laatste biertjes van het weekend. Met 60.000 mensen per dag op de wei zijn de grenzen aan de groei wellicht bereikt. Maar wie de drukte buiten beschouwing laat, heeft in elk genre genoeg positieve uitschieters kunnen meemaken om van een geslaagd weekend te spreken.

Lees verder de over de
- donderdag, met o.a. Maxïmo Park, Rival Schools, Soap & Skin, Them Crooked Vultures, The Offspring, Faith No More en Cavalera Conspiracy

- vrijdag, met o.a. And So I Watch You from Afar, A Place To Bury Strangers, New Found Glory, Buraka Som Sistema, The Living End, Patrick Wolf, Drive Like Maria, Snow Patrol, Health, Placebo en Kraftwerk.

- zaterdag, met o.a. Diablo Blvd., The Blackout, Yo Majesty, 50 Cent, N.E.R.D., Hayseed Dixie,Life of Agony, dEUS en Moderat.

Thu 20 Aug – Pukkelpop 2009

Time flies when you’re having fun, zullen we maar zeggen. De laatste dag van Pukkelpop 2009 is aangebroken. Wederom is het vandaag warm, maar door de wolken is het toch aangenaam. Ook blijkt het vandaag de drukste dag te zijn van deze editie. Met 61.000 bezoekers op de festivalweide te Hasselt- Kiewit komt de teller na vandaag op 180.000 festivalgangers.

In de Shelter kunnen we lekker wakker worden met wat Belgische metal. Om te beginnen horen we Diablo Blvd. hun metal presenteren. Metal in de stijl van Avenged Sevenfold knalt er lekker door heen zo ’s morgens vroeg. Ook de volgepakte tent schijnt het te waarderen. De handjes gaan bij elk meeklap-moment de lucht in en wanneer de band de bühne verlaat, kunnen ze op een uitgebreid applaus rekenen. Iets wat niet anders is dan bij Spoil Engine. Ondergebracht bij het grote Roadrunner Records, komen zij vandaag hun nieuwe cd Antimatter presenteren. Overtuigend gebracht en strak gespeeld. Zeker een metalband om in de gaten te houden.

Lees het complete verslag + foto's op ROARezine.com!

Pukkelpop 2009

Een festival. Een massa mensen luisterend naar muzikaal gejengel terwijl ze ongestoord drinken, roken en in de modder ploeteren. En dat zorgt dan voor sfeer. Op Pukkelpop niets anders. Hier een klein verslag.

Dag 1: Een dag van ups & downs.

De eerste band die ik aan het werk zag, was The Twang. Eén van de vele indie bands die het maar niet lukt een eigen sound te creëren. Hun optreden bleef niet hangen en de sfeer bleef uit. Gelukkig scheen de zon.
Vervolgens was het de beurt aan The Subs om me te bekoren. Maar ik verwachtte niets anders van het electro-duo. De Dance Hall ontplofte en alle remmen gingen los. Verwachtingen moeiteloos ingevuld. Bravo!
Net te laat voor de eerste twee songs van Paolo Nutini, maar achteraf bekeken vond ik dat niet zo erg. Voor mij persoonlijk, viel hij tegen. Prachtige cd's, maar live klonk zijn stem er niet naar. Jammer.
De volgende band stond voor een moeilijke opdracht. De teleurstelling van voordien weg te werken. En niets was minder waar. Maxïmo Park deed wat ze moesten doen. Leuk optreden, maar ook niet meer dan dat.
Dizzee Rascal, de overgehypte 'bonker' uit Londen, was live niet overtuigend. Hij bracht een optreden met pieken, met name zijn door de radio uitgemolken singles. Niet goed, niet slecht.
Door de massa wurmend trok ik richting main stage voor Razorlight. En ik moet zeggen, dat ik van hun optreden genoten heb. Hun set was gebaseerd op hun talloze hits (America, In The Morning en vele andere). En dat was waar ik op gehoopt had. Het publiek zong mee, de sfeer zat goed. Meer van dat!
Meer van dat kreeg ik niet te zien/horen bij La Roux. Het was veel te druk in de tent en ze zong vals. Al zong het muziek met alle plezier uit volle borst mee op haar singles. Of deden ze dat om haar vals gezang te verdoezelen?
Na het avondeten op de camping was ik net op tijd terug voor de suprise act die geen suprise act meer was. Them Crooked Vultures. Eén van de vele superbands van de laatste jaren (Monsters of Folk, de talloze nevenprojecten van Jack White en dergelijke meer). En al die groepen worden gesticht met dezelfde bedoeling. Geld, creativiteit en verveling. Maar of ze live goed waren? Ja, toch wel, maar ook niet uniek als superband Cream. Nu afwachten wat dat op cd gaat geven.
Met Beirut op de affiche, lok je wel eens volk. En de marquee liep moeiteloos vol. Zach Condon had dan wel een kleine verkoudheid van de vele optredens die ze al gaven deze zomer, maar zijn stem klonk nog steeds evengoed. Prachtig optreden, leuke sfeer. Ik kreeg spontaan een 'A Sunday Smile' op mijn gezicht, ook al was het donderdag. Chapeau.
Afsluiten deed ik met de helden van Faith No More. Eén van de hoogtepunten van mijn Pukkelpop. Krachtig, zelfverzekerd en prettig gestoord maakten ze er moeiteloos een feest van. Even werd de show onderbroken door een uit het niets verschenen crowdsurfer, maar ook dat probleem bleken ze moeiteloos op te lossen. Voor de rest brachten ze een strakke set. Er werd aan hun headliner-zijn getwijfeld, onterecht, bewezen ze. Prachtige afsluiter van dag één.

Dag 2: 'Main Stagen'

Bent Van Looy met zijn Das Pop opende de tweede dag. En dat deden ze helemaal niet slecht in vergelijking met hun optreden eerder deze maand op de Lokerse Feesten. Een leuke opwarmer. Niet meer dan dat.
Metric is in België helemaal niet bekend en de opkomst was dan ook niet massaal. Maar dat weerhield ze niet om al hun registers open te trekken, in tegendeel. Leuk, mooi tot zelfs goed. O en Emily Haines krijgt van mij de prijs voor best geklede artiest.
De voor mij nobele onbekenden van New Found Glory waren als volgende geprogrammeerd om het publiek op te zwepen. En dat lukte behoorlijk met hun catchy pop punk of is het nu punk rock? Verder niets te zeggen over deze band.
De jonge rakkers van Air Traffic bracht het eerste grote meezing-moment van de tweede dag. Wat wil je als je singles als Shooting Star en No More Running Away op je palmares hebt staan? Het klonk niet altijd even goed, maar de sfeer zat goed. Een middenmoter.
Zet hun cd op shuffle en je hebt het optreden The Ting Tings live in je huiskamer. Met nieuw materiaal werden we niet beloond, maar slecht waren ze zeker niet. Ze konden men oren plezieren en niet alleen die van mij, want het publiek ging bijna door het dolle heen.
Het Ierse Snow Patrol, ondertussen uitgegroeid tot een band die moeiteloos een stadion laat ontploffen, bracht voor mij het optreden van dag twee. Met een onvergetelijke versie van Shut Your Eyes en meezingers à la Chasing Cars beleefden, niet alleen het publiek, maar ook de band een uurtje puur genot.
Placebo stond voor een loodzware opdracht. Het publiek even enthousiast krijgen als bij Snow Patrol. En dat lukte niet. Technisch perfect optreden, maar niet meer dan dat. Teleurstellend optreden, maar ik genoot toch van Meds, Infra-red en dergelijke kwalitatief hoogstaande nummers.
Afsluiten deed ik deze keer met de ouwe 'ballen' van Kraftwerk. Het blijft me nog steeds een raadsel hoe vier mannen statisch achter hun laptop staand zoveel ambiance teweeg brengen. Al weet ik het antwoord ook wel. Nostalgisch hoogstaande muziek en een lichtshow. Heerlijk optreden.

Dag 3: De laatste loodjes wegen het zwaarst.

Half slapend strompelde ik de weide op voor Absynthe Minded. Ik legde me ergens in het gras en genoot van hun optreden. Leuke opwarmer al had ik eerder afkoeling nodig met zulke hete temperaturen.
Punk is een genre dat me nu echt niet kan boeien. Dus ook Anti-Flag niet. Gevlucht uit de gecreëerde moshpit aanschouwde ik verder het optreden aan de zijkant. Niet mijn ding, dus ik spreek me niet uit over de kwaliteit van dit optreden.
Ooit stonden ze samen geprogrammeerd met Nirvana en The Pogues en ook deze editie waren ze er weer bij. Ik spreek hier over de mannen van Dinosaur Jr. Met hun loeiharde rock werd ik 'spontaan' wakker. Dank daarvoor.
Als ik aan een vrouw met ballen denk, denk ik aan Peaches. En met alle plezier zakte ik af richting Dance Hall voor een klein feestje te bouwen. Het publiek deed niet volledig mee, ze zong niet altijd een juist, maar ik amuseerde me. En dat is het enige wat telt.
Wie het in zijn hoofd haalde om 50 Cent te programmeren op een alternatief festival als Pukkelpop blijft me een vraagteken. Al liep de wei probleemloos vol (wat wil je als je tegelijkertijd geen andere topbands laat spelen?). Met alle respect voor de halve euro, maar hij boeide me niet.
Omdat ik vroeger vertrok tijdens het optreden van de hip hop-sensatie bemachtigde ik een leuke stek om volledig los te gaan op de muziek van new ravers Klaxons. Beestig goed optreden. 'Magick'
Na een kort bezoek aan de camping mistte ik een klein deel van N*E*R*D, maar het deel dat ik zag, zag er meer dan goed uit. Het publiek ging total loss.
Geen total loss publiek voor Arctic Monkeys. Een slechte setlist (wat wil je als je je optreden begint met vier nieuwe nummers en een Nick Cave-cover?) en weinig communicatie met het publiek zorgde voor een teleurstellende afsluiter. Technisch perfect, maar niet meer dan dat. De teleurstelling was groot.

Pukkelpop was voor het grootste deel puur amusement en ik zou nu men ticket al willen boeken voor volgend jaar, want een slechte affiche samenstellen staat niet in het woordenboek van de organisatie. Tot volgend jaar!