Fri 31 Jul – Przystanek Woodstock 2009
Cześć, jestem Mariusz. Mam 25 lat i w tym roku po raz pierwszy byłem na Przystanku Woodstock :P Co mnie do tego skłoniło? Przede wszystkim Caliban, gdyby nie oni pewnie bym się nie zdecydował, ale przyznać muszę, że generalnie lineup był bardzo dobry. Miałem prowadzić dziennik, niestety wiadomo jak to jest, mimo chęci zakończyło się na notatkach z dnia pierwszego. Spróbuję jednak napisać wam kilka (set) słów o tegorocznym Woodstocku.
piątek
Jako że w piątkowy poranek (5:00) pojawiłem się jeszcze w pracy, wyruszyłem dopiero o 10:52 tegoż dnia. Musiałem jechać zwyczajnym pośpiechem, bilet niestety mam już normalny, stąd też koszt podróży dość wysoki. Gdybym wiedział jak będzie ona przebiegała to nie kupowałbym wcale, bo ticket mam nieskasowany. Nasze kochane PKP jak zwykle stanęło na wysokości zadania i na dość spora liczbę chętnych, do Kostrzyna podstawiono tylko 3 wagony... Początkowo podróż przebiegała w miarę przyjemnie, z Marcinem (poznanym wcześniej na last.fm) pogadaliśmy sobie o tym i owym, jednak po czterech godzinach zaczęło się robić niekomfortowo. Sami przyznacie, że duże ciśnienie w pęcherzu może zepsuć wszystko :] Ale to nie koniec, albowiem panujący ścisk podsunął co mniej inteligentnym jednostkom pomysł podróży w ubikacji, za zamkniętymi drzwiami. No i tu zaczyna robić się niewesoło, ale jak wiadomo potrzeba matką wynalazku. Tak oto wykonaliśmy projekt, makietę, a następnie finalną wersję przenośnej toalety. Dokonawszy amputacji szyjki od butelki wprowadziłem ją do nogawki spodenek i podłączyłem do spustu. Nie jestem w stanie opisać wam uczucia błogości którego doświadczyłem, tym bardziej że udało się trafić gdzie należy. Co prawda potrzeby nie udało się załatwić do końca, ale to 0,5 litra mniej w organizmie spełniło swoje zadanie. Uff. No to dojechaliśmy.
Pierwszym czego doświadczyłem wkraczając na pole był opad szczęki. Tylu ludzi na raz nie widziałem jeszcze nigdy. Szok to odpowiednie słowo :) Zdzwoniłem się z Marcinem (chłopakiem mojej siostry) i ruszyliśmy do namiotu (nawiasem mówiąc nagle okazało się, że mam miejsce w trzech namiotach do wyboru, a jeszcze dwa tygodnie wcześniej nie miałem żadnego:)). Po zapoznaniu się z ekipą przyszedł czas na kolejne kroki, pierwszym z nich było spotkanie z lastefemowcami z grupy Poland. Wraz z moim kolegą Łukaszem (z którym spędziłem większość czasu w ciągu kolejnych dni) wybraliśmy się więc z wizytą. Hmmm, w zasadzie mogę powiedzieć że poznałem tylko dwóch osobników, tj. Mateusza (-sin) i Piotrka (Kuge <3), z którymi spotykałem się również później pod sceną. Moja znajomość z pozostałymi ograniczyła się do podania ręki i niezapamiętania kto jest kim, ale to ich wina bo jakoś na koncertach ich nie widziałem ;) Anyway Sin i Kuge okazali się spoko ziomami i liczę na ponowne spotkanie gdzieśtam, kiedyśtam. Jeszcze długo później roztrząsaliśmy z Łukaszem dlaczego Kuge wydaje się taki znajomy, pewnie to kwestia swojskiej twarzy, tak jak np. u konia :D
Jeszcze tylko chwila na żarcie u kryszny (kuleczka pycha) i przyszedł czas na koncerty, czyli to po co przyjechałem. W piątek interesował mnie w zasadzie tylko Jelonek, no i oczywiście wspomniany już Caliban. Jeśli chodzi o Jelonka to koncert po prostu dobry, chyba jednak oczekiwałem nieco więcej. Fajnie wypada granie z efektem symulującym brzmienie gitary na skrzypcach, niefajnie niestety wokaliści. Instrumentalnie byłoby o wiele lepiej. Plus za Hendrixowskie Voodoo Child. Kolejne występy, aż do finałowego, miały posłużyć jako czas do integracji itd. Stało się jednak inaczej, gdyż Volbeat zmusił mnie do ponownego udania się w okolice sceny. Musze przyznać, że te mniej elvisowe kawałki wypadają na żywo naprawdę wyśmienicie. Niemal stonerowo, a to lubię. Futureheads sobie odpuściłem, Juliette Lewis widziałem końcówkę i strasznie mnie zmęczyła. No to jesteśmy na Calibanie. I w tym oto momencie mój gniew spada na głowę pana od dźwięku, bo jak ktoś jest przygłuchy to się do takiej roboty brać nie powinien. Gitary do połowy koncertu zupełnie schowane za stopą. Co więcej pan nie znał twórczości zespołu chyba bo drugi wokal był ustawiony jak backing, a przecież to powinno być słychać normalnie! Wybaczcie mi, ale jestem na kwestie brzmieniowe bardzo uczulony i się wkur... zdenerwowałem. Ale na szczęście i tak koncert był udany, w końcu chłopaki z Calibana nie wiedzieli jak są słyszalni i dawali z siebie wszystko :)
Czas na sen. Dobranoc Kostrzynie.
A i byłbym zapomniał. Tego dnia dokonałem też zakupu koszulki i skandalem jest aby już w piątek został tylko rozmiar XXL w wybranym przeze mnie wzorze. Dostaw nie przewidziano. Trudno, kupiłem za dużą :P Po dokładnym zbadaniu okazało się, że nadruki są krzywo. W związku z tym za rok kupuję koszulke przez internet, przynajmniej rozmiar będzie dobry.
Pierwszym czego doświadczyłem wkraczając na pole był opad szczęki. Tylu ludzi na raz nie widziałem jeszcze nigdy. Szok to odpowiednie słowo :) Zdzwoniłem się z Marcinem (chłopakiem mojej siostry) i ruszyliśmy do namiotu (nawiasem mówiąc nagle okazało się, że mam miejsce w trzech namiotach do wyboru, a jeszcze dwa tygodnie wcześniej nie miałem żadnego:)). Po zapoznaniu się z ekipą przyszedł czas na kolejne kroki, pierwszym z nich było spotkanie z lastefemowcami z grupy Poland. Wraz z moim kolegą Łukaszem (z którym spędziłem większość czasu w ciągu kolejnych dni) wybraliśmy się więc z wizytą. Hmmm, w zasadzie mogę powiedzieć że poznałem tylko dwóch osobników, tj. Mateusza (-sin) i Piotrka (Kuge <3), z którymi spotykałem się również później pod sceną. Moja znajomość z pozostałymi ograniczyła się do podania ręki i niezapamiętania kto jest kim, ale to ich wina bo jakoś na koncertach ich nie widziałem ;) Anyway Sin i Kuge okazali się spoko ziomami i liczę na ponowne spotkanie gdzieśtam, kiedyśtam. Jeszcze długo później roztrząsaliśmy z Łukaszem dlaczego Kuge wydaje się taki znajomy, pewnie to kwestia swojskiej twarzy, tak jak np. u konia :D
Jeszcze tylko chwila na żarcie u kryszny (kuleczka pycha) i przyszedł czas na koncerty, czyli to po co przyjechałem. W piątek interesował mnie w zasadzie tylko Jelonek, no i oczywiście wspomniany już Caliban. Jeśli chodzi o Jelonka to koncert po prostu dobry, chyba jednak oczekiwałem nieco więcej. Fajnie wypada granie z efektem symulującym brzmienie gitary na skrzypcach, niefajnie niestety wokaliści. Instrumentalnie byłoby o wiele lepiej. Plus za Hendrixowskie Voodoo Child. Kolejne występy, aż do finałowego, miały posłużyć jako czas do integracji itd. Stało się jednak inaczej, gdyż Volbeat zmusił mnie do ponownego udania się w okolice sceny. Musze przyznać, że te mniej elvisowe kawałki wypadają na żywo naprawdę wyśmienicie. Niemal stonerowo, a to lubię. Futureheads sobie odpuściłem, Juliette Lewis widziałem końcówkę i strasznie mnie zmęczyła. No to jesteśmy na Calibanie. I w tym oto momencie mój gniew spada na głowę pana od dźwięku, bo jak ktoś jest przygłuchy to się do takiej roboty brać nie powinien. Gitary do połowy koncertu zupełnie schowane za stopą. Co więcej pan nie znał twórczości zespołu chyba bo drugi wokal był ustawiony jak backing, a przecież to powinno być słychać normalnie! Wybaczcie mi, ale jestem na kwestie brzmieniowe bardzo uczulony i się wkur... zdenerwowałem. Ale na szczęście i tak koncert był udany, w końcu chłopaki z Calibana nie wiedzieli jak są słyszalni i dawali z siebie wszystko :)
Czas na sen. Dobranoc Kostrzynie.
A i byłbym zapomniał. Tego dnia dokonałem też zakupu koszulki i skandalem jest aby już w piątek został tylko rozmiar XXL w wybranym przeze mnie wzorze. Dostaw nie przewidziano. Trudno, kupiłem za dużą :P Po dokładnym zbadaniu okazało się, że nadruki są krzywo. W związku z tym za rok kupuję koszulke przez internet, przynajmniej rozmiar będzie dobry.
sobota
Wstawszy około 8.00 dokonałem obrzędu obmycia się i spożycia pół paczki orzechów w panierce zielona cebulka. Następnie wyruszyłem na Fort Sarbinowo, niestety na drodze doń prowadzącej pan strażnik urządził sobie grilla. Nie miałem niestety długich spodni aby przedzierać się przez las, tak więc tę eskapadę odkładam na za rok. Zamiast tego wybraliśmy się z Łukaszem do miasta, tak jak zresztą jakieś 90% woodstockowiczów :] Celem podstawowym było odprowadzenie brata Basi (wybranki Łukaszowego serca) na dworzec i odebranie jej z niego kilka godzin później. Czas ten spędziliśmy zalegając na trawie (co w zasadzie okazało się bardzo przyjemne), bądź też próbując się dostać do któregoś ze sklepów. Odebrawszy Barbarę udaliśmy się na kepap, a potem na pole.
Koncertowo sobota miała być dniem najsłabszym. Wcale jednak tak źle nie było. Jedyne co chciałem zobaczyć to Voo Voo i zgodnie z moimi oczekiwaniami spisali się. Mam tu jednak pewne pretensje, gdyż setlista została praktycznie w całości oparta o nowy album (Samo Voo Voo), co zdeterminowało odbiór koncertu jako rokendrolowy. Ja natomiast wolę zespół w odsłonie jazzujaco eksperymentalnej. Na szczęście Wagiel i spółka jak to zwykle live pokombinowali troszkę, porozciągali utwory, posolówkowali się. Ogólnie pozytywnie. Jako następny przewidziano koncert jubileuszowy - 40 lat Woodstock. Mimo moich obaw było całkiem nieźle. Zobaczyliśmy m.in. Kasie Kowalską, Ewelinę Flintę i Adama Nowaka, a mówiąc zobaczyliśmy mam tu na myśli moją radiową koleżankę Anię, którą bardzo serdecznie pozdrawiam :) Później odprowadziłem ją do namiotu i obejrzałem sobie jeszcze występ Kroke. I tu się zaskoczyłem, bo bardzo fajny folczak, muszę jakąś płytę zdobyć. Tyłów dali za to The Subways, kazali na siebie czekać pół godziny i na scenę weszli z zapowiedzią Jurka, że już nigdy więcej tu nie zagrają. Po dwóch kawałkach, mimo że gitarzystka fajnie zamiatała włosami udałem się do namiotu w celu regeneracji przed intensywna muzycznie niedzielą.
Koncertowo sobota miała być dniem najsłabszym. Wcale jednak tak źle nie było. Jedyne co chciałem zobaczyć to Voo Voo i zgodnie z moimi oczekiwaniami spisali się. Mam tu jednak pewne pretensje, gdyż setlista została praktycznie w całości oparta o nowy album (Samo Voo Voo), co zdeterminowało odbiór koncertu jako rokendrolowy. Ja natomiast wolę zespół w odsłonie jazzujaco eksperymentalnej. Na szczęście Wagiel i spółka jak to zwykle live pokombinowali troszkę, porozciągali utwory, posolówkowali się. Ogólnie pozytywnie. Jako następny przewidziano koncert jubileuszowy - 40 lat Woodstock. Mimo moich obaw było całkiem nieźle. Zobaczyliśmy m.in. Kasie Kowalską, Ewelinę Flintę i Adama Nowaka, a mówiąc zobaczyliśmy mam tu na myśli moją radiową koleżankę Anię, którą bardzo serdecznie pozdrawiam :) Później odprowadziłem ją do namiotu i obejrzałem sobie jeszcze występ Kroke. I tu się zaskoczyłem, bo bardzo fajny folczak, muszę jakąś płytę zdobyć. Tyłów dali za to The Subways, kazali na siebie czekać pół godziny i na scenę weszli z zapowiedzią Jurka, że już nigdy więcej tu nie zagrają. Po dwóch kawałkach, mimo że gitarzystka fajnie zamiatała włosami udałem się do namiotu w celu regeneracji przed intensywna muzycznie niedzielą.
niedziela
Ten dzień zaczął się tak jak poprzedni czyli myciem i jedzeniem. Pierwsze koncerty przewidziano na okolice godziny 16, zatem do tego czasu postanowiliśmy pozwiedzać stare miasto, względnie najeść się. Cel został osiągnięty mimo obezwładniającego trzydziestostopniowego upału. Jeśli ktoś z was nie miał okazji być w starym Kostrzynie to polecam, niewiele tam zostało śladów ludzkiej działalności, a przyroda już zabrała co jej się należało. Jest klimatycznie.
Wracając już z daleka słyszeliśmy, że ktoś się ładnie metalizuje na scenie. Okazało się, że to grupa Infernalia. Stąd też nauka na przyszłość, iż nie należy skreślać nikogo z fabryki zespołów. Ja błędnie przyjąłem, że nie będzie to nic ciekawego. Tymczasem najpierw zostałem uraczony niezłym melodic death metalem, a następnie jeszcze lepszym metalcorem pod postacią CHiCO. Kolejną gwiazdą dużej sceny był Dub FX, człowiek znaleziony na youtube, beatboxer, który za pomocą swojego głosu i zestawu efektów tworzy całe struktury piosenkowe. Przyznam, że czekałem na niego bardzo i wnioskuje o złotego bączka dla tego pana. Coś niesamowitego. Jedyny koncert na Woodstocku, na którym wyrwałem się do przodu pod samiutka scenę. Jedyny, na którym bujałem się i tańczyłem (!!!). Zwyczajnie odpływałem. A jak już jesteśmy przy odpływaniu to okrutny upał który panował w niedzielę, pod scena był jeszcze gorszy, no i mogło się to źle skończyć bo gdzieś w połowie koncertu zacząłem trochę tracić kontakt ze światem. Na szczęście wytrzymałem do końca, dałem się ochłodzić z wozu strażackiego i przez następną godzinę dochodziłem do siebie. Na ten czas wypadał akurat występ Budzyńskiego, z którego wiele nie pamiętam (a w zasadzie nic), ale już nadrobiłem wczoraj na Armii, więc Tomek na pewno mi wybaczył :] Po jako takim ogarnięciu się wyruszyłem na Dżem. Wielu obecnym ich koncert bardzo się podobał, mnie tak sobie. W końcu widziałem ten zespół już chyba po raz dziesiąty. Niczym nie są w stanie mnie zaskoczyć, a nowej płyty jak nie było tak nie ma. Z drugiej strony dobrze ich zobaczyć w końcu w pełnym składzie, bo dwa ostatnie razy były bez Adama.
Przyszedł czas na składanie namiotu, tym samym przepadł występ Clawfinger. Nie wiem czy powinienem żałować, ale nie kocham ich więc nie będę się nad tym niepotrzebnie zastanawiał. Powrót pod scenę na Możdżer Danielsson Fresco. Ich muzyka nijak pasuje do dużej festiwalowej sceny, ale jakoś paradoksalnie sprawdzili się. Ludzie też reagowali raczej pozytywnie, co prawda niektórzy piszą że były jakieś nieprzyjemne incydenty, aczkolwiek ja nie doświadczyłem. Największą gwiazdą tegorocznego Woodstocku był zespół Guano Apes. Tak przynajmniej należałoby wnioskować z ilości publiczności i ścisku jaki zapanował pod sceną. Koncert ze wszech miar udany, widać było że muzycy doskonale się bawili, dobrze zatem że doszło do reunion. Królowała oczywiście Sandra, kamerzyści nie mogli się od niej odkleić, nic w tym zresztą dziwnego :) Usłyszeliśmy stały zestaw hitów, oraz nowy utwór, będzie więc nowy album!
Już na Możdżerze troszke pokropiło, ale na bisach Guano Apes wylało na całego. Owsiak zapowiadał wcześniej że będzie deszczyć, ale patrząc na niebo ciężko było uwierzyć. O drugiej w nocy wiara była zbędna, ulewa stała się faktem. I tak już przemokliśmy, wiec nie było sensu stać, udaliśmy się na dworzec gdzie po kilku godzinach koczowania władowaliśmy się do pociągu. Kierunek Gorzów, potem autobus do Drezdenka. Mycie, spanie, żarcie, spanie i można wracać do Bydgoszczy :)
Wracając już z daleka słyszeliśmy, że ktoś się ładnie metalizuje na scenie. Okazało się, że to grupa Infernalia. Stąd też nauka na przyszłość, iż nie należy skreślać nikogo z fabryki zespołów. Ja błędnie przyjąłem, że nie będzie to nic ciekawego. Tymczasem najpierw zostałem uraczony niezłym melodic death metalem, a następnie jeszcze lepszym metalcorem pod postacią CHiCO. Kolejną gwiazdą dużej sceny był Dub FX, człowiek znaleziony na youtube, beatboxer, który za pomocą swojego głosu i zestawu efektów tworzy całe struktury piosenkowe. Przyznam, że czekałem na niego bardzo i wnioskuje o złotego bączka dla tego pana. Coś niesamowitego. Jedyny koncert na Woodstocku, na którym wyrwałem się do przodu pod samiutka scenę. Jedyny, na którym bujałem się i tańczyłem (!!!). Zwyczajnie odpływałem. A jak już jesteśmy przy odpływaniu to okrutny upał który panował w niedzielę, pod scena był jeszcze gorszy, no i mogło się to źle skończyć bo gdzieś w połowie koncertu zacząłem trochę tracić kontakt ze światem. Na szczęście wytrzymałem do końca, dałem się ochłodzić z wozu strażackiego i przez następną godzinę dochodziłem do siebie. Na ten czas wypadał akurat występ Budzyńskiego, z którego wiele nie pamiętam (a w zasadzie nic), ale już nadrobiłem wczoraj na Armii, więc Tomek na pewno mi wybaczył :] Po jako takim ogarnięciu się wyruszyłem na Dżem. Wielu obecnym ich koncert bardzo się podobał, mnie tak sobie. W końcu widziałem ten zespół już chyba po raz dziesiąty. Niczym nie są w stanie mnie zaskoczyć, a nowej płyty jak nie było tak nie ma. Z drugiej strony dobrze ich zobaczyć w końcu w pełnym składzie, bo dwa ostatnie razy były bez Adama.
Przyszedł czas na składanie namiotu, tym samym przepadł występ Clawfinger. Nie wiem czy powinienem żałować, ale nie kocham ich więc nie będę się nad tym niepotrzebnie zastanawiał. Powrót pod scenę na Możdżer Danielsson Fresco. Ich muzyka nijak pasuje do dużej festiwalowej sceny, ale jakoś paradoksalnie sprawdzili się. Ludzie też reagowali raczej pozytywnie, co prawda niektórzy piszą że były jakieś nieprzyjemne incydenty, aczkolwiek ja nie doświadczyłem. Największą gwiazdą tegorocznego Woodstocku był zespół Guano Apes. Tak przynajmniej należałoby wnioskować z ilości publiczności i ścisku jaki zapanował pod sceną. Koncert ze wszech miar udany, widać było że muzycy doskonale się bawili, dobrze zatem że doszło do reunion. Królowała oczywiście Sandra, kamerzyści nie mogli się od niej odkleić, nic w tym zresztą dziwnego :) Usłyszeliśmy stały zestaw hitów, oraz nowy utwór, będzie więc nowy album!
Już na Możdżerze troszke pokropiło, ale na bisach Guano Apes wylało na całego. Owsiak zapowiadał wcześniej że będzie deszczyć, ale patrząc na niebo ciężko było uwierzyć. O drugiej w nocy wiara była zbędna, ulewa stała się faktem. I tak już przemokliśmy, wiec nie było sensu stać, udaliśmy się na dworzec gdzie po kilku godzinach koczowania władowaliśmy się do pociągu. Kierunek Gorzów, potem autobus do Drezdenka. Mycie, spanie, żarcie, spanie i można wracać do Bydgoszczy :)
Przystanek Woodstock 2009 był imprezą bardzo udaną i już teraz mogę w ciemno powiedzieć, że jadę za rok. Najlepiej z tą samą ekipą. Myślisz, że Woodstock to syf i brud? Cóż, to zależy tylko od Ciebie, możliwość umycia się jest, toitoiów pełno i są często opróżniane. Dla facetów są też specjalne odlewnie. Generalnie z higiena nie ma większych problemów. Jeśli chodzi o kradzieże to ja nie doświadczyłem, z tego co wiem to zdarzały się przede wszystkim na głównym polu, my byliśmy poza nim i żadnych incydentów nie było. Po prostu najcenniejsze rzeczy trzeba nosić przy sobie i zabierać ze sobą jak najmniej. Jeśli zaś chodzi o ludzi to każdy na pewno znajdzie sobie ekipę, która będzie mu odpowiadała, niezależnie od tego czy jest kulturalnym młodym człowiekiem, czy też fanem nawalenia się i przespania wszystkich koncertów ;) Ceny przyzwoite, muzyka fantastyczna, czego chcieć więcej?
Na koniec taka mała dygresja. Mnóstwo ludzi jedzie na woodstock aby poczuć się wolnymi. I faktycznie to się czuje, bo przez te 3 dni po prostu nic nie trzeba robić. Aż szkoda wracać :) Tym niemniej niektórzy maja spaczone pojęcie wolności, bo wolność jest dopiero wtedy kiedy nie zakłócamy jej innym. Pankole rozpieprzeni na całym chodniku tak że przejść nie można to nie jest już wolność, to zwykłe chamstwo i prostactwo. Podobnie rzecz ma się z kradzieżami i aktami wandalizmu, fajnie że wam się wydaje "możemy wszystko", pamiętajcie jednak o tym aby ktoś inny nie musiał ponosić tego kosztów.
Na koniec taka mała dygresja. Mnóstwo ludzi jedzie na woodstock aby poczuć się wolnymi. I faktycznie to się czuje, bo przez te 3 dni po prostu nic nie trzeba robić. Aż szkoda wracać :) Tym niemniej niektórzy maja spaczone pojęcie wolności, bo wolność jest dopiero wtedy kiedy nie zakłócamy jej innym. Pankole rozpieprzeni na całym chodniku tak że przejść nie można to nie jest już wolność, to zwykłe chamstwo i prostactwo. Podobnie rzecz ma się z kradzieżami i aktami wandalizmu, fajnie że wam się wydaje "możemy wszystko", pamiętajcie jednak o tym aby ktoś inny nie musiał ponosić tego kosztów.
