Críticas

Thu 6 Aug – Brutal Assault XIV 2009

Môj ôsmy Brutal Assault. Z toho tretí na ktorom som bol pod dozorom a mal aj iné povinnosti než piť pivo a sledovať koncerty. Tentokrát začal celkom nevinne, akurát od Žiliny po Olomouc sme si užili jedno spestrenie v podaní extrémne ukecanej osoby, po tom čo sa dialo na ceste na festival minulý rok to ani nestojí za zmienku :)

Hneď po príchode sa mi podarilo zmeškať prvé dve kapely a tak môžem komentovať až WAR FROM A HARLOTH MOUTH. Prirovnal by som to k takým jemnejším Dillinger Escape Plan. Zrejme by som to ocenil viac keby som ich mal viac napočúvaných, ale bolo to slušné privítanie. Za nimi nasledoval Darkane, mix metalu a hc ktorý ma hlavne v melodických pasážach celkom bavil. Keďže sa zázraky nedejú, muselo prísť niečo čo by mi až tak nesedelo – a to niečo sa volalo Carnifex. Rýchla nuda, pretrpel som si to len preto lebo som čakal nasledujúci Sadus, známu to kapelu bývalého basgitaristu z Death. Ale ani Sadus nebola hudba pre mňa, ich thrash pôsobil staro, vokály mi niekedy liezli na nervy, nemôžem povedať že by som bol sklamaný, ale čakal som niečo iné.

Konečne prišla jedna z kapiel na ktorú som sa tešil, grécky melodický blackmetalový Rotting Christ. Až na známu a zrejme fanúšikmi obľúbenú In Domine Sathana, ktorá mi pripadala monotónna a príliš naťahovaná, to bolo bol super koncert, vyhradený čas ubehol ako nič. Výborné

Pri pódiu som rovno zostal a tak z boku sledoval vystúpenie Madball. Hc skákačka ma ničím zvláštnym nezaujala, ale spríjemnilo to čakanie na mojich obľúbených Orphaned Land. Izraelcov som predtým už videl dvakrát a tak som vedel čo môžem čakať. Nesklamali, akurát spevák si na svoje ramená zobral trochu viac ako sa naživo dalo stihnúť, napriek tomu že časť vokálov ktoré sa cez seba vrstvili išla z playbacku nestačilo to a párkrát sa stalo že v porovnaní s cd trochu nestíhal. Ale to bola len malá chyba krásy. Hrali sa aj staršie veci, aj novinky z pripravovaného albumu ktorému som už na poličke vedľa geniálneho Maboolu urobil miesto a netrpezlivo čakám na jeho zaplnenie.

Hneď po Orphaned Land som si z prírodnej tribúny pozrel Pain, nebola to zlá diskotéka a na rozdiel od koncertov ktoré som videl v minulosti Peter menej škriekal a viac spieval čo skladbám dosť pomohlo. Zatiaľ najlepší koncert čo som od nich videl, či už naživo alebo na dvd.

Nasledujúci Biohazard a Brutal Truth som vypustil, dúfal som že stihnem aspoň po jednej skladbe od každej z kapiel ale nepodarilo sa, vrátil som sa až počas setu Turisas. Výborná vikingská tancovačka s husličkami a niekedy aj ťahacou harmonikou. Zahrali aj nejakú rusky znejúcu ľudovku čo stále zrýchľovala, po nej veselý a zrýchlený cover Rasputin od Boney M a na záver zrejme nejakú hitovku Battle Metal, ktorou zjavne urobili veľa ľuďom veľkú radosť. Na záver romantická melódia pri ktorej sa rozlúčili a bol koniec. Turisas som nikdy predtým nepočul, ale po tomto dúfam že ich ešte na nejakom tom koncerte zažijem.

Mithras, pre mňa úplne neznáme meno, prekvapil. Atmosferické intro, škrek, gitary, bicie a je z toho death metal ktorý mi na začiatku znel ako mix švédskeho s trochu brutal klepačkami. To čo ma dorazilo boli inštrumentálne časti a gitarové sóla. Veľmi silno zefektovaná gitara v nich znela ako keby ich hralo aspoň 10 a robilo to výbornú atmosféru. Teraz to trylkovanie nie a nie vyhnať z uší. Neviem čo viac dodať, jediné čo ľutujem je že bol som po dlhej ceste a skorom rannom vstávaní unavený tak že som miestami zaspával postojačky, dúfam že na Mithras narazím niekedy keď nebudem úplný zombi.

Na koniec Cynic, s hanbou priznávam že som to dlho nevydržal a išiel som sa vyspať. Našťastie som ich videl o pár týždňov skôr v Košiciach a tak ani veľmi neľutujem. Alebo sa o tom aspoň snažím sám seba presvedčiť...

Druhý deň prišiel príliš skoro a tak som napriek snahe a budíku mierne zaspal a tak-tak stihol koniec Casketgarden. Škoda, naživo ich mám rád, aj keď tentokrát som si všimol že pod pódiom to nevrelo až tak ako zvykne na ich klubových koncertoch. Napriek tomu ma švédsky death metal v maďarskom podaní príjemne naštartoval na náročný deň plný kapiel čo musím vidieť

Forgotten Silence je hneď prvá z nich. Hrali nejaké nové skladby ktoré som nepoznal a dosť mi z nich padala sánka. Také rúbanice som od Forgottenov naozaj nečakal. Zase raz vypomohol bývalý člen Jirka známy z Animé, ktorý sa postaral aj o väčšinu sól. A prekvapujúco za mikrofónom stál Bruno ex-Krabathor ex-Hypnos. Som zvedavý či táto spolupráca vydrží dlhšie, dúfam že áno, toto čo sa valilo z pódia hocikto nedokáže. Škoda len že sa Forgotteni nedostali medzi headlinerov, 11:05 nie je práve dôstojný čas pre kapelu takých kvalít. Bravó.

Rýchly presun vľavo a už to do nás hrnie Obscura. Výborný technický deathmetal v ktorom vynikala bezpražcová basgitara. Aj vďaka nej mi hudba trochu pripomínala najsilnejšie momenty Death, ale nešlo o žiadnu kópiu. Možno by som miestami mohol prirovnať aj k Necrophagist, ale fakt len miestami.

Zase raz nie je čas na vydýchanie, vpravo už zvučia Depresy. Tých som nevidel veľmi dávno a tak som sa dosť tešil na to čo z trenčínčanov (;-)) vylezie. No, zo začiatku nic moc, Kopáky všetko prehlušovali, jedna gitara vôbec nehrala, po pódiu behali technici a menili káble a aparáty, vyzeralo a hlavne znelo to dosť biedne... Ale problémy sa podarilo vyriešiť a zvyšok koncertu už prebehol na veľmi slušnej úrovni.

Psycroptic som už párkrát počul z cd a celkom ma to bavilo. Naživo mi ich death-grind nesadol, až ku koncu som si na to ako tak trochu zvykol. Škoda, ale aspoň bol čas na občerstvenie pred rumunským blackmetalom Negura Bunget. Výborný zvuk v ktorom bolo počuť všetky ich folkové nástroje a klepátka, výborná atmosféra, pre mňa jeden z vrcholov Brutal Assault č. 14. Na ich predošlé vystúpenia čo som videl môžem v kľude zabudnúť. Dodatočne som zistil že v kapele už nie je nikto z pôvodných členov a nová zostava nemá veľké sympatie medzi pôvodnými fans. No, dúfam že to vydržia, bola by škoda prísť o také niečo

Vomitory a Gadget padli za obeť hladu, zhodnotiť môžem až poslednú skladbu Grave ktorá znela dosť dobre. Chytľavý deathmetal hrá táto švédska legenda, celkom ľutujem že som sa do areálu nevrátil skôr, no čo snáď nabudúce.

Dagoba cestou na assault havarovala a tak nasledovala dlhá pauza kým sa pripravil Atheist. Na rovinu, pred pár rokmi na Hellfeste ma bavili viac. Technicko-deathmetalová legenda sa na začiatku asi nedohodla čím že to začne a tak prvá skladba zakončila príliš skoro a trochu rozpačito. Alebo to bola len skúška? Potom to už šlo bez problémov. Hralo sa zo všetkých cd, osobne mám najradšej Elements a z neho zaznel Mineral a Air. Na Water, čo je moja srdcovka, zase raz nedošlo. Trochu rušivo pôsobil spevák, medzi skladbami veľa kecal, mohol si to odpustiť, aj tak väčšina z toho bolo iba fuckovanie o ničom.

Beneath the Massacre – death grind ktorý má všetko čo má mať, aj rýchle aj valivé pasáže, všetko v správnom pomere a aj tak ma to ničím nechytilo. Zdá sa mi že čím som starší tým menej ma všetky tie cory bavia....

Unudenosť zo mňa odpadla pri Vreid, ich vojnou inšpirovaný pomalší a melodický blackmetal nie je nič svetoborné , ale aj zvoľniť niekedy treba. Jediné čo mi nesedelo bol melodický spev, chcelo by to alebo silovejší prejav, alebo speváka z lepším hlasom... Ale ako spestrenie to účel splnilo a výsledný dojem z koncertu bol dobrý

Novembers Doom ma sklamal :( Melodický spev mi dosť pripomínal My Dying Bride, viac ako z cd, a celkovo to vyznelo tvrdšie a agresívnejšie než som čakal. To je síce pri živých koncertoch normálne, ale v prípade týchto američanov ich doommetal veľmi stratil na atmosfére. Z CD sa mi ich hudba páči oveľa viac.

Z Pestilence som časť vymeškal, ale to čo som videl splnilo očakávania, výborný technický death metal, nepoznám ich až tak dobre ale budem to musieť napraviť

Nasleduje Brujeria, tých som už tiež raz zažil, vtedy to bol šok a neuveriteľná zábava. Repríza nedopadla až tak dobre, asi preto že odpadol ten faktor prekvapenia. Napriek tomu výborné odreagovanie, dlho som potom ešte chodil so širokým úsmevom a nebol som sám.

Opeth som prestal sledovať po Damnation a Deliverance, geniálne to albumy, preto som bol zvedavý čo predvedú naživo. Podľa očakávaní ma nové skladby ktorými začali vôbec nebavili, ťažko povedať či to je ich kvalitou, alebo tým že som ich počul prvýkrát. Keď sa vrátili k starším albumom tak už nemôžem koncertu nič vytknúť. Ale napriek tomu čo píšem sa mi zdalo že hrajú príliš dlho, možno som na nich len nemal náladu, neviem, bol som trochu sklamaný

Nasleduje Testament, pre mňa veľká neznáma, aj keď samozrejme viem že je to veľká thrashová legenda zo San Francisca odkiaľ pochádza aj oveľa známejšia Metallica. A naozaj, štýl je podobný, akurát Testament zneje menej, povedzme že komerčne, aj keď to nie je práve najlepší výraz na to čo myslím. Vcelku kvalitná hudba pre ľudí čo na tom vyrastali, mne to veľa nehovorilo, ale vydržal som do konca a ani som veľmi netrpel.

Čo nemôžem povedať o Ulver. Toto nórske avantgardné zoskupenie je veľmi obľúbené medzi hudobnými kritikmi, hudobníkmi a podobnými znalcami, ale napriek veľa pokusom sa mi do ich tvorby nikdy nepodarilo vniknúť, či už ide o blackmetalové začiatky alebo atmosferickú súčasnosť. Priznávam že som to naozaj skúšal vstrebať, ale keď mi už žena zaspávala na ramene vzdal som to aj ja .

Prechádzka ma prebrala dostatočne na to aby som si užil Dark Funeral. Boli výborní, akurát mali nejaký divný zvuk, slabučký, vedľa na pódiu zvučiaca kapela ich celkom bežne prehlušovala. Black metal tak ako má byť, rýchly a pritom melodický a chytľavý, presne tak si tento štýl predstavujem

a na záver dňa Evergreen Terrace, veľká neznáma z ktorej sa vykľul typicky americký pop/core. Sem tam krik, sem tam melodický spev, sem tam sekačky. Tie melódie boli naozaj podarené. Znelo to ako vystrihnuté zo soundtracku k novým hrám zo série Need for Speed. Mám pocit že takýchto kapiel sú stovky, ale vôbec neurazili a bol to naozaj záver taký ako má byť

Tretí deň som sa tak tešil na FDK až som stihol iba ich poslednú skladbu, výborné post-hc, niečo ako extrémne melodický Neurosis. Za nimi Agathodaimon – výborný melodický blackmetal z Nemecka, aj keď niektoré skladby sú spievané po rumunsky. Poznám od nich len pár skladieb z prvého albumu, ale tie zazneli všetky. Naviac mne neznáme skladby o nič nezaostávali, v niektorých bol použitý aj veľmi dobrý melodický spev. Výborný koncert, musím na nich myslieť keď budem dopĺňať nové cd do zbierky. Bol som ďalej od pódia tak si nie som istý, ale zdá sa mi že si tiež pomáhali playbackom – aspoň som nikde nevidel nikoho hrať na klávesy. Ak som slepý moja chyba, ale tak skoro ráno... :)

Nasleduje thrashový gamabomb, ničím nezaujali, nemám čo písať, aspoň nebolo ticho kým som čakal na Ashes You Leave. Od týchto doometalistov z Chorvátska poznám len prvý album, ktorý medzi perly mojej zbierky rozhodne nepatrí. Lenže deň pred festivalom som si náhodou vypočul aj novšiu skladbu a tá ma dosť posadila na zadok. A tento koncert len potvrdil, že je chyba lámať palicu hneď po prvom albume. Výborný doom s husličkami a dominantným ženským spevom ktorý naozaj stál za to. Sem tam do mikrofónu zaručal aj gitarista, ktorého musím pochváliť aj za jeho sóla – nie že by bol nejaký virtuóz, ale používal efekty ktoré sa v doome zase veľmi často nevyskytujú a znelo to naozaj dobre. Jeden z najlepších zážitkov tohtoročného assaultu trochu schladilo sklamanie že nikde sa nedalo zohnať žiadne ich cd, dokonca ani kapela nemala nič so sebou. A vo všetkých distrách čo som našiel nemajú alebo nič, alebo len ten nešťastný prvý album. Veľká škoda že je to tak nedostupné....

Hc v podaní The Red Chord znelo tak sucho že som si počas nich radšej vybavil nákupy v distrách, Cripple Bastards vsadili na grind ale tiež taký čo mi veľa nehovorí a tak som zase raz vypadol na obed. Obed sa nejak pretiahol, aj som si pospal a tak ma pri návrate privítalo klávesové outro Hate Eternal a naplno som si mohol pozrieť až nasledujúcich Raunchy. Niečo ako včerajší Evergreen Terrace, ale melodickejšie, bez hc vplyvov, bez skákačiek, nepočúvalo sa to zle. Zaznel aj cover nejakej mne neznámej ale asi populárnej pesničky, kto vie o čo išlo môže napísať do komentára, znelo to fajn.

Za nimi Misery Index, celkom fajn death grind, dosť chytľavé, ocenili to aj ľudia pod pódiom. Ja som ale čakal na Anaal Nathrakh, ktorých som objavil síce len nedávno, ale o to viac som si ich extrémy obľúbil. Vraj black/grind (podľa programu) bol síce väčšinou veľmi rýchly a brutálny, ale došlo aj na spomalenia, melódie, čistý spev... skrátka aké dobré, také pestré. Odozva bola výborná a škoda že nemali viac času... zvládol by som aj viac než tú necelú hodinu.

Nasledujúci Atrox tiež hodnotím kladne, dobrý spev, dobrá hudba, gitarista zaujal aj vizuálne, vyzeral ako vystrihnutý z nejakej hardrockovej kapely 70tych rokov. Ale po nakladačke od Anaal Nathrakh som sa nevedel prepnúť na ich vlnu tak ako by si zaslúžili, na samostatnom koncerte by som Atrox určite ocenil viac. Dúfam že ešte niekedy zavítajú niekde blízko a budem mať šancu dať im druhý pokus.

Suffocation som preskočil, povedzme že z rodinných dôvodov, do areálu som sa vrátil až keď už začínal Immortal. Ich vystúpenie utrpelo svojou dĺžkou, nórska legenda mala najviac času na celom festivale, celú hodinu a pol a nezaslúžili si to. Prvá polovica koncertu bola ešte fajn, ale s pribúdajúcim časom to začalo byť monotónne a nudné. Od najhoršieho to zachránili pyrotechnikou a ohňami, ale aj tak, ten čas naviac si nezaslúžili. To som ešte nevedel čo ma čaká...

Walls of Jericho z USA. Ak sa pokúsim brať to objektívne išlo o nabúchaný metalcore, ľudia sa bavili, asi sa im páčilo. Z môjho pohľadu to bola najväčšia hovadina tohtoročného assaultu, ktorú zo všetkého najviac kazila vrieskajúca speváčka. Táto teta bola celkovo kapitola sama o sebe, viac ako spevu sa venovala hecovaniu publika, čo by ešte bolo fajn, keby nepatrila k tomu typu čo nedokáže povedať 2 slová bez toho aby aspoň jedno z nich nebolo fuck. Proste fuckovala skoro bez prestávky, znesiem toho dosť, ale liezla mi na nervy skôr ako skončila druhá skladba. Hudobne to až taký prúser nebol, ale zase nebolo to ani nič čo by stálo za viac ako jedno vypočutie. Skrátka katastrofa, tejto skupine sa odteraz budem vyhýbať ako len budem môcť.

Marduk som už raz videl a bol som pevne rozhodnutý že sa počas ich setu budem držať niekde ďaleko. Nakoniec to nebolo až tak zlé, od toho nepodareného koncertu čo som videl vymenili speváka a teraz to už aspoň znelo ako blackmetal. Nemôžem povedať že by som z nich mal veľkú radosť, ale po Walls of Jericho je všetko dobré...a aspoň som si trochu vyliečil uši pred nasledujúcou lahôdkou

Skepticism. Funeral doom vo vrcholnej forme. Organové melódie, ťažké gitary, záhrobný spev, pomalé bicie, geniálna atmosféra. Pódiový prejav stopercentne ladil s hudbou, až mi bolo ľúto že sa dav v porovnaní s predošlými kapelami tak zmenšil. Fantázia a jeden z najlepších doomových koncertov aké som kedy zažil. Mám strach si predstaviť ako by mohol znieť Skepticism v klube. S minuloročným Esotericom sa to vôbec nedá porovnávať, Skepticism vyhral na plnej čiare

Podľa mňa by toto bol najgeniálnejší možný koniec festivalu, ale Shindy a spol. rozhodli inak a poslednou kapelou je až melodický metal v podaní Eternal Deformity. Po Skepticism som sa na to ladil trochu dlhšie, ale nakoniec si ma získali okrem iného aj výbornou prekopávkou Little 15 od Depeche Mode. Aj ich vlastné skladby zneli dobre, niektoré zneli skoro atmosferický blackmetal, niektoré pasáže mi veľmi pripomínali ďalšiu poľskú kapelu Cemetary of Scream. Nakoniec som bol spokojný.

Týmto brutal assault skončil. V porovnaní s minulými rokmi musím organizátorov pochváliť, skoro všetko čo mi v minulosti vadilo bolo tohto roku zvládnuté na... no, povedzme na dvojku, stále je čo zlepšovať, že... najviac ma potešili vylepšená prírodná tribúna, miesta na sedenie pri stánkoch s jedlom, nealko pivo, geniálny nápad bol aj tie štítky s programom na krk. Tiež ma potešilo že toho roku nebolo až tak veľa ľudí a dokonca ani nerobili až taký bordel ako minule. Prekvapilo ma že nebolo počuť toľko poľštiny, tentokrát sa mi zdá že vyhrávala slovenčina , potom čeština a kopa cudzích, mne neidentifikovateľných jazykov. Vyzerá to že Brutal Assault už má vo svete naozaj meno. A zaslúži si ho. Teším sa na 15ku

Czw 6 VIII – Brutal Assault XIV 2009

Good evening, ladies and motherfuckers! Relacja ta zostala napisana dla pewnego forum, tutaj w wersji okrojonej, aczkolwiek rownie niepozbieranej i chaotycznej. Pisalam w Wordzie, ktory czasem poprawia na polskie, a czasem nie, stad taki miszmasz.

I
Sadus – pierwszy koncert, który obejrzałam. Bardzo zdenerwowala mnie długość ich setu (35 minut dla pierwszoligowego zespolu thrash/death to chyba jakis niesmaczny zart), ale gdy wyszli i na powitanie zajebali „Sadus Attack”, z miejsca się o tym zapomnialo. Wokal Darrena jak zawsze pelen jadu i wściekłości, Steve wymiatal na bezprogowcu, niezle brzmienie, no rewelacja. Z tego co pamiętam zagrali lacznie 7 kawalkow, w tym „Certain Death” i ze dwa z nowej plyty. Swietne rozpoczęcie udanej imprezy.

Biohazard – kompletnie nie moje rejony muzyczne, ale jak już czekałam na Brutal Truth… Coz, widac profesjonalizm i wieloletnie doświadczenie, ale rutyna nie zabila ich pasji do grania. Jeśli dobrze pamiętam, ostatni walek był coverem Cypress Hill. Calkiem przyjemnie spedzone kilkadziesiąt minut.

Brutal Truth – jedna wielka sciana dźwięku. Przepuściłam koncert we Wrocławiu, wiec nie mam porównania do warunkow klubowych. Tak czy tak, zarzadzili konkretnie.

II

Negură Bunget – pora koncertu zdecydowanie nie na taki rodzaj muzyki. Skwar był tak meczacy, ze po 3-4 kawalkach musiałam się ratowac pojsciem pod namiot z piwem.

Vomitory – zespol ten zawsze plasowal sie w kategorii rzemieślników i nie porywaja mnie zbytnio ich dokonania. Zaplusowali jednak bardzo dobrym wystepem – niezle, geste brzmienie, żywiołowość, do tego bardzo dobre przyjecie publiki. Coz, czolowka Swedeath to to nie jest, lecz chętnie obejrze ich jeszcze raz przed Malevolent Creation we wrzesniu.

Gadget – oglądałam czekając pod scena na Grave. Nie ma się co rozpisywac – ot, po raz trzeci ich widze i po raz trzeci jest OK.

Grave – obrazona mina Oli Lindgrena podczas strojenia wiosla zwiastowala zagranie na odwal sie, na szczescie nic z tych rzeczy. Zaczynamy od jakiejs trasy z ostatniej plyty, jeszcze jeden walek („Turning Black”?), a pozniej już same hiciory: „Extremely Rotten Flesh”, „Into the Grave”, „You’ll Never See”, „Morbid Way to Die”, „Christi(ns)anity”, „Soulless”… Dla mnie bomba.

Atheist – ich set zostal niestety obciety o około kwadrans z powodu opóźnienia wywolanego usterkami technicznymi. W koncu wyszli i zaczeli od „Unquestionable Presence”. Reszta setlisty, kolejności nie pamietam: „On They Slay”, „Retribution” „Air”, „Unholy War”, „Mineral” i „Piece of Time” na koniec. Bodajże przed „Air” Kelly zapytal: „Are there any pot smokers in the Czech Republic? Are there any hash smokers in the Czech Republic?” I jakby poweselal po wyczuciu wszechobecnego zapachu „sweet leaf”. Tony Choy w zielonych spodniach dresowych popisuje się, strzelając przy tym mistrzowskie miny. Bardzo dobry wystep, nawet mimo kulejącego brzmienia; wielu ponoc rozczarowalo sie, ja absolutnie.

Vreid – nie znam ich muzyki z plyt, w pobliżu sceny zatrzymala mnie obecność członków Windir w tej kapeli. Nie pamiętam zbyt wiele, ale podobalo mi się.

Pestilence – mamy przekrojowy secik. Najwięcej chyba z mojego ulubionego „Consuming Impulse”, „Out of the Body” na koniec i pogadane. Tony Choy tym razem już w kompletnym dresie, Mameli bardzo stara się być Van Drunenem. Nie mam się za bardzo do czego przyczepic, prawde mówiąc nie spodziewałam się tak dobrego koncertu.

Brujeria – Hoy Brujerismo pa tí satanismo! Oglądało się z bananem na twarzy. Energicznie i bardzo zabawowo. Oczywiscie nie obylo sie bez covera “Macareny”.

Opeth – nie chcialo mi sie nigdzie ruszac po Brujerii, wiec od niechcenia obejrzałam te miernote. Opeth to taka swinka morska – ani swinka, ani morska. Ot, zwykly produkt marketingowy, padaka laczaca najgorsze elementy metalu z najgorszymi elementami „progresji” (tej gimnazjalnej spod znaku przetłuszczonych włosów, wyciągniętych swetrow i naszywek Dream Theater, Tool i Porcupine Tree). Fanom może się podobalo, moim zdaniem Akerfeldt ma calkiem niezły growl, ale to wszystko. No i te gadki z dupy…

Testament– trzeba bylo sobie zajac dobra miejscowke na Ulver, wiec tylko obserwowałam z dala telebim i kawalek sceny, czego troche zalowalam, bo rozpierdol był jak się masz Wiktor. Dziela wybrane z setlisty: „Over the Wall”, „Into the Pit”, „Practice What You Preach”, “Burnt Offerings”, “The New Order”, „D.N.R.” i kilka innych, a wszystko to okraszone porzadnym brzmieniem. Podobno ze strony bramborow polecialo pare kurew, gdy Testament wzial nasza flage – było nie stac jak kolki, widac od razu, kto lepsza publika.

Ulver – Długo zastanawiałam się, jak ujac w slowa ten koncert, ale gdybym napisala po prostu WHOA, zmienilaby się tylko forma. Nie ma sensu glowic się nad wyrafinowanym opisem. To nie jeden z tych koncertow, o których mowi się „trzeba było być” – tam naprawde TRZEBA było być i klipy z YT nic nie dadza. Szkoda, ze na samym początku nie obylo się bez dowodow na zjebana mentalnosc fanow Ulver. Zamiast przymknąć jape i patrzec, glupia cipa glosno komentuje spodnie Garma i inne sprawy wagi panstwowej, jakis „znawca” woła łamanym angielskim miedzy kawałkami i takie tam – oczywiście Polacy, bo jakzeby inaczej. Oh well. Do rzeczy: nie wiem, jak ten spektakl odebraly osoby stojace dalej i w sumie jebie mnie to, dla mnie wokale były wystarczająco glosne.Wszystko było dopiete na ostatni guzik, wizualizacje – same w sobie bardzo interesujące – idealnie współgrały z muzyka, ogolnie bardziej przypominalo to przedstawienie teatralne niż koncert, a całość była rownie hipnotyzujaca i transowa co Neurosis rok temu. Rzadko zdarza mi się otworzyc szeroko usta z wrazenia podczas występu - wtedy pozostalam w takim stanie do samego konca. Jeden z koncertow zycia. Setlista: http://img195.imageshack.us/img195/4874/10082009209.jpg

III
Gdy padla bateria w komorce i można było zapomniec o umowieniu się na poranne tankowanie, ze zrezygnowaniem podreptałam na pole festiwalu, nie spodziewając się niczego interesującego az do występu Cripple Bastards. Tam jednak czekala na mnie bardzo mila niespodzianka w postaci…

Gama Bomb– jestem uprzedzona co do nowej fali thrashu, bo kojarzy mi się glownie z tasmowa produkcja pośledniej jakości zespołów oraz „fanami”-trendzikami z gora rocznym stazem, (których pelno zwłaszcza na jednym forum tematycznym, no nie o tym teraz). Irlandczycy kupili mnie jednak bezpośredniością i ogromnymi pokladami energii, poza tym wydaja się być troche mniej wykalkulowani niż reszta im podobnych. Dobra robota, na pewno zakręcę się za jakas plytka.

Cripple Bastards – chyba bardziej podobal mi sie koncert na ostatnim Mosh It Up, lecz absolutnie nie wypadli zle.

Evile – jeden z wielu nudnych i do bolu wtornych mlodych thrashowych zespolikow. Może i na fali trendu podpisali kontrakcik i przezywaja teraz swoje piec minut, ale większość osob, z którymi rozmawiałam zgodzila się, ze przy Gama Bomb ci goscie sa malutcy.

Hate Eternal – z biegiem czasu czuje coraz wieksza antypatie do death metalu dla muzykow. Po dwóch kawałkach tej zblastowaniej masturbacji poszlam, bo dłużej się nie dalo.

Misery Index – a to taka moja “guilty pleasure”, bo normalnie nie cierpie „silowego” grania i jumpdafuckup w death metalu. Chyba bylam wtedy już dosc powaznie zamroczona alkoholem, na moje jednakze zagrali bardzo przyzwoicie.

Anaal Nathrakh – jebana dzicz i szalenstwo, kolega wyszedl z tego koncertu z kamieniami w zebach. Czyste wokale na żywo wychodza nadzwyczaj dobrze. Ze brzmienie nie bardzo? Niech będzie, lecz nie mam pojecia, skad tylu malkontentow. Na nastepny raz serdecznie polecam produkty http://www.naida.phonak.com/pl/
Setlista: http://www.setlist.fm/setlist/anaal-nathrakh/2009/brutal-assault-festival-jaromer-czech-republic-3bd7b4cc.html

Suffocation – bez niespodzianek dla każdego, kto wczesniej widział ich choc raz – pierwsza klasa. Pojawila sie m.in. „Catatonia”, do tego ze cztery kawałki z debiutu jak również kilka nowych (najwyższy czas, by zapoznac się z „Blood Oath”). Publika szalala, ciezko bylo czasem złapać oddech w tumanach wzbijającego się pylu.

Immortal – Plucie ogniem, fajerwerki, dym i wiatr, miny i kocie ruchy Abbatha (NAGRAL KTOS TE PRZYSIADY?), konferansjerka z podjebanym przeze mnie na wstepie „ladies and motherfuckers” na czele, do tego swietne naglosnienie – wszystko, czego można by oczekiwac od Immortal. Brakowalo chyba tylko gor w tle i armatek śnieżnych. Mimo tego, co niektórzy moga tam sobie pod nosem pierdolic, Norwedzy udowodnili, iż znacznie bliżej im do Motörhead niż emo blackmetalowcow z żyletkami w piorniku. Aha, w pewnym momencie na telebimie można było zobaczyc zbliżenie pluszowej pandy, która ktos trzymal w gorze. :f PS. Przegral zycie ten, kto bierze na serio Immortal i Manowar, myślałam, ze to oczywiste, lecz inne relacje pokazuja, ze jednak nie. Ale w sumie, czego ja oczekuje od siersciuchow... Setlista: http://www.setlist.fm/setlist/immortal/2009/brutal-assault-festival-jaromer-czech-republic-7bd7b658.html

Walls of Jericho – jedyna rzecza wyrozniajaca te kapele sa imponujące bicepsy wokalistki.

Marduk – jak każdy widziałam z milion razy, pomimo ze nie przepadam. Jedyne, co mnie tu interesuje to wokal, a ten wyjatkowo nie brzmiał zle (przynajmniej w porównaniu do zeszłorocznych polskich koncertow, które obejrzałam przy okazji). Ogolnie obleci, ciekawe, kiedy Ariochowi znudzi się oblewanie keczupem.

Skepticism – o ile na plytach mnie nudza, to było jak cios obuchem w leb. Cztery kawałki przez 50 minut, brzmienie takie, ze mrowki przechodzily po calym ciele (a nie było nawet basu!), grobowy wokal, posepny parapet, klimat jak z pogrzebu w bad tripie. Po Ulver zdecydowanie najlepszy wystep. A rano ylko pobudka i powrot przy szlagierach Angelcorpse, Witchmaster i Dohtor Mióda.

Inne:
Mithras – jedyny zespol, który chciałam zobaczyc, a nie udalo mi się przez to zamieszanie ze zmianami w rozpisce. Bede wdzieczna za sprawozdanie z tego występu (nie jednolinijkowca, ze było fajnie, a oni to chyba bardzo lubia Morbid Angel).
Cynic – widziałam raz, wokale z tasmy wystarczająco mnie wtedy zniesmaczyly i na powtórkę z tej farsy nie miałam ochoty. Na dzien dzisiejszy jest to granie dla nauczycieli ze szkoly muzycznej. Biorac wiec pod uwage, ze ponoc były tylko 2 kawalki z „Focus” (tez straszna wies, ale ma swoj urok), absolutnie nie zaluje, ze poszlam się wtedy zajac czyms ciekawszym.
Reszta - jadac na festiwal wiem co obejrzec musze, co moge, a na czym pic. Z wazniejszych rzeczy nic nie zostalo pominiete, dlatego tez w tej relacji poza Biohazard nie ma zadnych core'ow, nie ma tez wyjacych "gotyckich" cip, dziekuje za uwage.

Teraz troche na temat strony pozamuzycznej. Co się zmienilo od zeszłego roku:
- wreszcie zmodernizowano zejście na teren festiwalu – przydałyby się jednak również schody z tej bardziej problematycznej strony
- zamiast broszurki i plyty dostajemy bardzo poreczny zestaw zakładek na smyczy, a tam mapka, rozklad jazdy, godziny otwarcia stoisk i numery kontaktowe
- nie trzeba tyrac pod prysznice przez cale pole festiwalu, bo przenieśli je za namiot Gambrinusa na polu namiotowym (za to w dalszym ciagu większość kranow bardzo szybko przestaje działać)
- JESZCZE wiecej Polakow – to już prawie polski festiwal na czeskiej ziemi, co widac nawet w shoutboksie BA na last.fm; szkoda, ze również coraz wiecej buractwa i Czesi palaja do nas coraz wieksza niechecia

Co do stoisk z plytami, standardowo. Dwa zaslugiwały na szczegolna uwage – pierwsze można było opuścić z nareczem swietnych tytułów za 50 koron od sztuki, na drugim wsrod horrendalnie drogich mainstreamowych pozycji kryly się takie perełki jak Purtenance – Member of Immortal Damnation, voidd – Desperate Truth czy Decollation – Cursed Lands za 350-400 koron. Polska reprezentacja mniej wiecej ta sama co zawsze – Selfmadegod, Bad Taste, Crude, Mad Lion, Mystic, Redrum, EveryDayHate, chyba Lifestage.

Polska i Czechy niestety roznia się podejściem do bardzo istotnej sprawy. Do przewidzenia było, ze na festiwal przybędą tlumy wymalowanych nastolatkow skubiących jeżozwierze, by wyglądać jak Abbath – to raz. Wiadomo, ze lwia czesc metalowcow rozumem nie grzeszy i raczej nie będzie ich obchodzic, ze w trakcie wesołego plasania przy Blashyrkh te kilkunastocentymetrowe gwoździe mogą wbic się komus w cialo. Dlaczego wiec po raz kolejny nic się z tym nie robi i nie odbiera im się tych gratow przy wejsciu?

Podsumowując, to nie najlepsza z 4 edycji festiwalu, na których bylam, niemniej jednak nie zaluje wydanych pieniędzy nawet przy tak wysokim kursie korony. W przyszłym roku zycze sobie mniej deathcore’ow, metalcore’ow i innych tego typu syfow, a wiecej grindu tudziez death i thrash metalu starej szkoly.Tyle ode mnie. Dzieki i pozdrowienia dla wszystkich, z którymi pilam i gadalam. Do zobaczenia w przyszłym roku, o ile sklad dopisze.

Czw 6 VIII – Brutal Assault XIV 2009


Jeśli nie przeraża cię 5 stron w Wordzie, nadmiar dupereli i przeinaczanie faktów – czytaj.

Dojazd, środa.

Hello, ladies and motherfuckers!

Dojazd do Poznania to była istna mordęga. Przewidziałem 148 sytuacji losowych, z atakiem kosmitów włącznie, ale za cholerę do głowy by mi nie przyszło że pociąg nocny może się opóźnić o godzinę, budzik może następnego dnia nie zadzwonić, a kluczyki od auta mogą zaginąć w akcji. Ostatecznie dotarłem jakoś do Jarocina i Pozen, by koło 10:00 wyruszyć w dziesięciogodzinną podróż do Kudowy. Źle nie było, ¾ drogi przespałem, resztę przegadałem z ludźmi z przedziału. Gdzieś podczas ostatniego postoju poznałem ekipę, której co prawda nie spotkałem już więcej, ale której jestem (zwłaszcza Traktorowi) wdzięczny za umożliwienie mi dotarcia busem do Jaromera. Na pole zawitałem koło 20, polskich flag było od groma, więc z łatwością znalazłem sobie miejsce. Krótka walka z namiotem, piwo w rękę i integracja. Pochodziłem trochę, spotkałem K0stka, Vouka, Futera, errorę i parę innych osób, potem dostałem opaskę i sru, badać teren festiwalu.

Po nastu minutach wróciłem na pole i integrowałem się dalej. Dosiadłszy się do kręgu rodaków gadałem przez dłuższy czas z moim sąsiadem z lewej, potem przewinął się jeszcze Dave z Araiserem, poznałem mojego kompana od późniejszych wariacji – Wiatraka, a w końcu wleciał Mortis z żołądkową i się zaczęło. Nie pamiętam wszystkiego, wiem że skakałem, rzygałem, piłem za dużo, jadłem smażony ser i gadałem chyba z pół godziny z jakimś Szwajcarem o Wacken i Hellfeście. Poznałem też absolutną gwiazdę tej edycji, sympatycznego jak cholera blondyna - Irlandczyka o imieniu (nie jestem pewien, choć chyba z 5 razy mi się przedstawiał) Nathan, który przez całe 4 dni szalał pod namiotami, skakał, śpiewał, tańczył, darł ryja i fikołkował na stołach. Nieziemski facet, drugiego tak pozytywnie pojebanego człowieka chyba już nie spotkam.

Dzień pierwszy, czwartek.

CZARNE ZASTĘPY!

Jak dotarłem do namiotu nie wiem, ale obudziłem się koło 10. Jakieś 15 minut później w moim schronieniu rozwalił się samoistnie stelaż, przez co kolejne 3 noce spałem w czymś a’la wigwam. Ale chuj, zapoznałem się z moimi sąsiadami - trójką Czechów – Barneyem, którego zachowania i odśpiewywanych przez niego tekstów Kata nie zapomnę przez dłuuuugi, dłuuuugi czas, Azim i Leną, a także ekipą z Rzeszowa/Stalowej Góry – Killerem, Kopezem, bratem Jozuego i nim samym, Pacześniakiem oraz kimś jeszcze, kto miał 20. urodziny trzeciego dnia festiwalu :P Jedzenie, piwo, pokaz crashtestów wózków sklepowych i poszliśmy grupką gdzieś do knajpy. Gadugadu, pitupitu, dosiadło się dwóch sympatycznych Czechów, pitupitu, gadugadu, absynt, pitugadu, wybija 15:00, gadupitu. W końcu około 16:30 znaleźliśmy się na polu, by po kilkunastu minutach odpoczynku wybrać się na teren. Tam, w oczekiwaniu na Sadusa, wizytowaliśmy w namiocie piwnym z przygrywającym w tle Carnifexem. Amerykanie pocinali równo, z przytupem. Słyszałem też, że War From a Harlots Mouth rozpierdolili publikę bardzo energetycznym występem. Trudno, żałuję.

W końcu nadszedł ten moment, pierwsza wizyta pod sceną. Ostatnia piosenka Carnifexu, kilka minut oczekiwania i thrashowcy wyszli na scenę. Sadus zmiażdżył, od początku narzucili ostre tempo i tak trzymali aż do ostatnich akordów. Był dym, był młyn, groźne miny ze sceny, machanie banią i napierdalanie do przodu. Nie znałem idealnie ich twórczości, ale parę znajomych riffów wychwyciłem. Darren dobrze radził sobie na pozycji śpiewak/solówkarz, miał też zapas chyba 30 kostek, których sukcesywnie się pozbywał, by na końcu wyrzucić kilkanaście jednocześnie. No cholera, musiałem jedną zdobyć :D Amerykanie skończyli, pięć minut przerwy i znalazłem sobie poprawną miejscówkę na Rotting Christ. Grecy zagrali konkretnie, usłyszałem Athanati Este, In Domine Sathana czy Enuma Elish, więc powodów do radości było sporo, choć klęknąłbym, gdyby dowalili jeszcze Non Serviam. Ogólnie bez zastrzeżeń, lecz nagłośnienie z lekka dało dupy - bas (czy bębny) miażdżyły mi żołądek i jelita, domagając się zwrócenia żarcia. A, no i któryś z gitarzystów łysieje :p

Wysłuchałem chyba jedną piosenkę Madballa, przez resztę czasu hardkory umilały mi jedzenie i zwiedzanie dalszych zakątków twierdzy. Wróciłem na Orphaned Land, które oglądałem mniej więcej w całości, z okolic budki dźwiękowców. Koncert poprawny, lecz panowie momentami zamulali i mieli znacznie mniej energii niż w studiu. Były Ocean Land i (chyba) Kiss of Babylon, na którym wy-nananana-nowałem się za cały dzień, więc ogółem pozytywnie. Po orientalnych dźwiękach nadeszła pora na balety w wykonaniu Pain. O nich mógłbym napisać, że grają techno i są gejowi, ale na Same Old Song czy bisowanym i wyczekiwanym Shut Your Mouth wariowali chyba wszyscy pod sceną. Koncert jak najbardziej udany, jeden z lepszych dnia pierwszego. Biohazard spędziłem na polu, wróciłem na Brutal Truth mniej więcej w połowie i miałem możliwość obejrzenia nieco groteskowego szoł, kiedy to kaleki fan grindkorowców zaczął ‘tańczyć’ na scenie. Muzycznie bez zarzutu, napierdalanka pełną parą.

Zaczął Turisas. Lubię folk, ale spodziewałem się czegoś lepszego. Piosenki przynudzały, choć dla babki od akordeonu mógłbym ich słuchać jeszcze godzinę. Był Rasputin, a w końcu hit sezonu, Battle Metal, czyli najlepsza ichnia piosenka. Na scenie folkowe wariacje, muzycy umalowani na czarno-czerwono, niezły skrzypek. Nagłośnieniowiec znów się nie popisał, przez co bas kolejny raz nakłaniał moje wnętrzności do pozbycia się smażonych ziemniaków i piwa. Po Finach przyszła pora na trójkę zupełnie mi obcych gości – Mithras. Gdy w końcu rozlokowali się na scenie, to patrząc na nich myślałem, że zacznie się słodziutkie indirokowe pierdolenie, a tu zonk. Gitarzysta posuwał na wiośle jak błyskawica, z bananem na mordzie i bez wysiłku serwując kolejne, coraz bardziej skomplikowane solówki. Przez pierwszych kilkanaście minut stałem oszołomiony, ale potem wszystko zaczęło nudzić. Owszem, chłopaki mają umiejętności jak 150, ale dobrych riffów solówkami się nie da zastąpić. Drugiego wioślarza też mogliby zatrudnić, by ubarwić swoje utwory i atakować listy przebojów, bo pomimo sporego potencjału (i 10 lat działalności) właściwie nigdzie o nich nie słyszałem. Ostatecznie ruszyłem dupę 50 metrów dalej jakoś na 15 minut przed końcem ich koncertu, by poszukać dobrego miejsca przed występem kolejnej gwiazdy – Cynic. Amerykanie kazali na siebie długo czekać, nastawiając swoje wymyślne gitarki, samplery i mikrofony, ale gdy w końcu poleciały pierwsze dźwięki zrobiło się magicznie. Gra, klimat, wokaliza, koncert był wprost genialny. Zagrali Adam’s Marmur, Evolutionary Sleeper i Veil of Maya. Zamiana godzin z Brutal Truth była świetnym pomysłem, dzięki czemu nikt Paula z ekipą nie ograniczał czasowo. Gdy skończyli publika zaczęła owacyjnie nakłaniać chłopaków do powrotu, czego nie spodziewał ani zespół, ani ekipa dźwiękowa, która zaczęła rozmontowywać sprzęty. Ostatecznie po 5 minutach oklasków Amerykanie wrócili na scenę, dziękując gestami i słowami za ciepłe przyjęcie. Dowalili na koniec How Could I i muzycznie pierwszy dzień festiwalu dobiegł końca. Po koncercie wizyta w domku piwnym, nieugięta Irlandia, trochę śpiewów, masa śmiechu i około 4 powrót do namiotu.

Dzień drugi, piątek.

BANIAAAAAAAA!

Mój wigwam dawał radę, choć rosa wkurwiała niemiłosiernie. Słońce ujrzałem przed 8:00, chwilę się ogarnąłem, poszedłem się umyć, najeść, blablabla, by w końcu ruszyć dupę do marketu. Wróciłem na pole, zawitałem do pobliskiej altanki w poszukiwaniu cienia i otwieracza do piwa i spotkałem Mortisa, jego delirkę poalkoholową oraz Wiatraka, z którymi po dwóch piwach udałem się na festiwal obczaić Obscurę. Na drugiej scenie naparzali goście z Forgotten Silence, których nie ocenię, bo nie pamiętam za dobrze. Tak czy siak, Obscura mnie zawiodła - ściana dźwięku, gra bez wyrazu i kiepska wokaliza, więc jakoś przed końcem wróciliśmy na pole, by tu przeczekać, przepić (brzoskwiniówka i absynt były w pytę) i przegadać kilka najbliższych godzin. Mieliśmy iść na Negurę, ale zamiast tego była bania, która towarzyszyła nam aż do końca festiwalu. Jakoś zebraliśmy dupy, by w końcu coś zobaczyć, toteż pod sceną zameldowaliśmy się w bólach na Grave.

Cholera, nie pamiętam ich koncertu. Niby słyszałem to łojenie, ale tego, co działo się na scenie nie kojarzę. Nie wiem też, czy Szwedzi naparzali godzinę (bo mająca grać po nich Dagoba nie dotarła), czy nie, ale niezależnie od sytuacji i tak przespałem gdzieś koło kranów pół Atheista, choć ludzie obok mówili, że mnie obudzą :P Z koncertu kojarzę Air z ‘Breathe!’ i chyba Mother Man. Żałuję, ale liczę też że ściągną ich np. na przyszłoroczny KnockOut. Chwila relaksu, skok na żarcie i powrót na Vreida. Z boku słyszałem ostatnie utwory Beneath the Massacre – nawet, nawet, ale mam za duże luki w pamięci, żeby o nich coś więcej opowiedzieć. Podobnie Vreid – granie mi się podobało, ale szczegółów nie pamiętam. Nieco lepiej ogarniam Novembers Doom. Na panów liczyłem, nie zawiedli, choć coś zmusiło mnie do zmycia się z ostatnich paru minut. Mają tylko minusa za brak Voice of Faliure w setliście. Pestilence nie widziałem, tragedia #2. Oby plotki o wizytacji naszego kraju przez nich i Sadusa się sprawdziły, bo będę miał doła z powodu absencji na występie Holendrów. Pod scenę wróciliśmy na pół Brujerii. Panowie skosili, HOY BRUJERIZMO PA TI SATANISMO! Koncert był mega, Shane zacinał na wiośle, Jeff mu wtórował na bejsie. Na koniec makarena w rytmach marychy i grzać miejsce na występ headlinera tego dnia, Opeth.

Panie Akerfeldt, klękam przed tobą. Za twoje gadki, grę, rozmowy z publiką, pokazy ruchów scenicznych i masę innych elementów. Teraz dopiero, po zobaczeniu tego, co Szwedzi prezentują na żywo, żałuję, że opuściłem ich koncert w Wawie, bo godzina z Opeth, przy dźwiękach m.in. Deliverance, Ghost of Perdition i The Leper Affinity minęła zdecydowanie za szybko. Nie wiem też, do kogo mam wznosić jeszcze modły, bym doczekał chwili, gdy zagrają na żywo znów coś z Orchid. Po Szwedach na sąsiedniej scenie zaczęli grać Amerykanie z Testamentu. Usłyszałem New Word Order, co nastroiło mnie pozytywnie do ich występu, ale po kolejnej piosence już wiedziałem, że tego brzmienia nie zniosę długo. Nie wiem, czy łeb mnie bolał, czy brzuch mnie wołał, czy miałem okres, bo w domu panów słucham z radością, a tu ¾ koncertu spędziliśmy za rogiem, podpierdalając Turkom mięso do kebabów :D Zdarłem tylko gardło na Into the Pit, potem gotowaliśmy się na Ulvera.

Jestem pewien jednego – takiego widowiska prawdopodobnie już nigdy nie doświadczę. Genialny klimat, hipnotyzująca muzyka, połączona z sugestywnymi wizualizacjami na telebimie robiła piorunujące wrażenie. Nie potrzeba blastów i dwóch gitar, żeby zadowolić spory (choć nie tak wielki jak na innych występach) tłum słuchaczy, więc koncert był świetnym czilałtem po całodziennej dawce ostrego grania. A choć nie dotrwałem do końca wpatrzony w scenę, to na długo zapamiętam ten występ jako jeden z najbardziej nastrojowych.

Pod koniec Ulvera nadszedł czas na operację ‘podpierdol pizzę’, co Wiatrakowi wyszło bezbłędnie. Spotkaliśmy Mortisa, wypiliśmy piwo, zebraliśmy siły i ruszyliśmy na spotkanie ze szwedzkimi szatanami – Dark Funeral. Występ mnie nie powalił, zagrali niby poprawnie, ale czegoś brakowało. Wrażenie zrobiły kostiumy muzyków, miłym akcentem było też zionięcie ogniem przez wokalistę, ale mówiąc szczerze – dwóm gościom, którzy zabawiali publikę przez pierwsze 10 minut koncertu wychodziło to znacznie lepiej pomimo, że obaj zdawali się mieć już kilka promili :D Występ się skończył, na Evergreen Terrace nikt z nas nie czekał, więc ruszyliśmy na pole, pod namiot piwny. Tam była Irlandia, zabawa w najlepsze, masa piw, krzyków, śpiewów, gadania z rodakami i obcokrajowcami. O którejś poszliśmy z Wiatrakiem pod altankę, gdzie przez kolejnych parędziesiąt minut umilaliśmy czas (i sen) Mortisowi oraz sąsiadom, wyśpiewując całą dyskografię Blind Guardian, przeplataną Queen’em i Depeszami. Do namiotu jakoś dotarłem.

Dzień trzeci, sobota.

Prawdziwi fani Immortala umieją chodzić po górach!

Wyjazd z namiotu około 8:30, porządki, jedzenie, piwo, nieudana próba ataku na prysznic (bo woda się skończyła), mycie w rytmach FDK, kilka luk w pamięci i około 11:30 meldunek pod samymi barierkami na występie irlandzkich thrasherów – Gama Bomb. Przygrywającego z boku Depresy nie pamiętam, zresztą chuj z nimi, bo młodziaki z wysp zniszczyli system! IT’S TIME TO THRASH LIKE IT’S 86! Pałer jak jasna cholera, pozytywnie napruty wokalista i machanie łbem przez cały czas, to zapamiętam z ich występu. Poleciało Hell Trucker, Hammer Slammer i na koniec najbardziej przeze mnie oczekiwane – Bullet Belt. Po występie kolejny pozytywny akcent, perkusista wyszedł pod barierki, przywitał się z fanami i porozdawał autografy. Sam z koncertu wyniosłem też kapelusz, w którym przez pewien czas ganiał wokalista, a który nie wiem jak znalazł się w moich rekach i chronił mi łeb przed nadmiarem stopni Celsjusza. Potem była gastronomia, merch, pół godzinki w kinie na jakimś gównianym horrorze o maczetach, siekierach i pianie w ryju. Wyrobiłem jakoś na pół występu The Red Chord, który mi się spodobał. Następni byli Cripple Bastards. Panów nie znałem, ale z ciekawości (i zachęcony słowami konferansjera) zostałem, czego nie żałuję. Włochów słuchało mi się świetnie, a zachowanie wokalisty co rusz wywoływało u mnie śmiech. Kapitalna sprawa, bo pomimo wczesnej pory z powodzeniem rozruszali publikę.

Na pole wróciłem przy słodkim pipczeniu Ador Dorath. Przegadaliśmy jakoś ponad godzinę i o 16 kolejna wizyta pod sceną, Evile. Anglicy zaczęli od ciężkiego We Who Are About To Die, potem rozpierdalali killerami z Thrasherem na czele. Koncert zajebisty, circle pity non stop oraz tańczący i wywijający blondynek z Irlandii, którego dopiero teraz zobaczyłem pierwszy raz na terenie festiwalu :P Po młodziakach na sąsiedniej scenie zaczęło Hate Eternal. Cięli równo, bez litości. Raunchy gdzieś spędziliśmy na polu, by potem rozdzielić się na koncercie Misery Index. Oddałem Pepikom kilka czyichś worków, po czym pobiegłem na spotkanie z chłopakami z Evile. Strasznie sympatyczni ludzie, wyluzowani, z jajem i wielkim poczuciem humoru. Podpisali się na kapeluszu, a dobre parę minut zeszło nam na gadaniu o TYM. Keep on thrashing i pod scenę na jedną z najbardziej oczekiwanych grup – Anaal Nathrakh. Przekrojowy set, furia, rozpierdol bez mydła i spore umiejętności wokalne, to zafundował fanom duet z UK. Na koniec Pandemonic Hyperblast, klękam. Chwila odpoczynku, nieciekawa gra Atrox i powrót jakoś na pół Suffocation. Amerykanie są świetni na żywo, żywiołowość godna pozazdroszczenia, przez co ich występ z pewnością był jednym z najjaśniejszych punktów tego festiwalu. Ale mniejsza, bo oto nadchodziła chwila, na którą czekali prawdopodobnie wszyscy – występ norweskiego trio, Immortal. Ten koncert był anonsowany jako największe wydarzenie XIV edycji i z pewnością zasłużył na ten tytuł. Światła, pirotechnika, dym, wiatr, konferansjerka Abbatha (z ‘Hello, ladies and mutherfuckers!’ na czele), a w końcu pokaz zionięcia ogniem przez wyżej wymienionego pana. Poleciało The Sun No Longer Raises, Tyrants, Sons of Northern Darkness i One By One, zabrakło paru klasyków, ale 1,5 h gry Norwegów zrekompensowało wszystkie braki.

Walls of Jericho gdzieś spędziliśmy, widziałem ostatnią piosenkę, nawet niezłe, fanom mogło się spodobać. Po hardkorach kolejne szatany, Marduk. Występ dobry, pomimo perkusisty, który nie ogarniał sytuacji. Szwedzi szli do przodu jak przecinaki, a że mój kark odmówił już posłuszeństwa na Immortalu, to koncert spędziłem w spokoju. Jedyne co znałem, Baptised by Fire, było, więc jestem zadowolony. Na koniec rytualne oblanie się czymś co miało robić za krew i Marduk skończył. Większość skierowała się ku wyjściom, toteż na Skepticism było znacznie mniej ludzi, co ułatwiało jednocześnie znalezienie dobrego miejsca. Występ mnie zmiażdżył, klimat ponury jak cholera, nawet na pogrzebach jest radośniej. Panowie na scenie we frakach, wokalista świetny, śpiewał odpowiednio, a w przerwach zajmował się grą na wyimaginowanych skrzypcach. Irytowali mnie jedynie dwaj gadatliwi goście, którzy zamiast pod scenę, powinni trafić pod namiot piwny oraz brzmienie klawiszy, które momentami zbyt dudniły, atakując żołądek. Godzina minęła, pora na koniec polski akcent – Eternal Deformity. Z jednej strony fajnie – jesteśmy na festiwalu, z drugiej, zamiast na BA powinni supportować Depeche Mode, bo to wyszłoby im znacznie lepiej. Nie, że grali tragicznie, ale oprócz rzucania Tyskim ze sceny nic ciekawego mi w pamięć nie zapadło. Na koniec ostatni klaps kamerzystów, ‘SCREAM MOTHERFUCKERS!’ i BA vol. XIV dobiegł końca. Namioooot!

Dzień po, niedziela.

Zamiast klocków kupisz dzieciakowi puzzle z Gorgorothem, niech się bawi.

Pobudka o 7, pakowanie, składanie, pożegnanie i opuszczamy pole. Dojazd do Kudowy miał być bezstresowy, oficjalne taryfy zażyczyły sobie za dużo, więc znaleźliśmy polskiego, tańszego przewoźnika. Chwilę potem Pepiki zaczęły wariować, że za mało, że konkurencja, że wzywamy policję, nojapierdole. Facetowi grozili rozwaleniem samochodu i kazali mu płacić chyba 500 koron za przejazd, ale ostatecznie wszystko jakoś skończyło się pomyślnie. Dotarliśmy do Kudowy, wypiliśmy w końcu polskie piwo i po godzinie czekania ruszyliśmy w podróż powrotną. Pobudka w Poznaniu, przesiadka i 5 dni podróży dobiegło końca.

_______________

Ceny znośne, merchu od cholery, namiot z kinem niezły, piwo ujdzie w tłumie było chujowe. Stoisk z żarciem dużo, choć wybór jedzenia znacznie mniejszy, przez co 15 minut zastanawiałem się, czy chcę hamburgera tu czy tam. Sceny odpowiednie, nagłośnienie momentami tragiczne, światła świetne. Telebim czytelny, choć praca kamerzystów kiepska, mogliby zainwestować w jakiś bardziej profesjonalny wysięgnik. Liczba tojtojów odpowiednia, tojtojowe krany nieciekawe, ‘prawdziwe’ krany powinny być na polu.

Twierdza Josefov to świetne miejsce na tą imprezę.

Za rok, niech sprowadzą choć kilka z tej listy:

Morbid Angel, Gojira, Municipal Waste, Deicide, Obituary, Cannibal Corpse, Asphyx, Destroyer 666, Eluveitie, Ensiferum, Napalm Death, Overkill, Dying Fetus, Nile, Death Angel, Onslaught, Violator, Toxic Holocaust, Tankard, Annihilator, Ministry, Fear Factory, Unleashed, Immolation, Satyricon, Turmion Kätilöt, Belphegor, Arcturus(!!!), 69 innych.

i Bużum!

Czw 6 VIII – Brutal Assault XIV 2009

http://www.metalcentre.pl/webzine.php?p=showreviews&nr=130&lang=pol

enjoy!

Thu 6 Aug – Brutal Assault XIV 2009

Z góry zaznaczam, że rozumiem wszystkie wpisy tl;dr… sam bym tego nie przeczytał gdyby nie to, że jestem autorem :P Z góry również przepraszam za wszelkie błędy. Jak ktoś się nie zgadza z moją opinią… to może spierdalać, mam to w dupie ;)


Dzień 0
5.8.2009

O 7:35 ruszył mój pociąg z Tychów. Już przed ósmą spotkałem pierwszego towarzysza, z którym miałem spędzić następne kilka dni. Pozdro dla sylvecka! Około 9 byliśmy w Cieszynie, natomiast tuż po 11 ruszyliśmy pociągiem do Pardubic. Szybko, sprawnie, względnie wygodnie. Czyli tak, jak polskimi kolejami się nie da :) Potem jeszcze przesiadka i około 16 lądujemy w Jaromerze. Zaczynamy od Perły, potem dopiero zbieramy się na pole namiotowe. Tam po szybkim znalezieniu dogodnej lokalizacji jeszcze dwie Perełki na łebka i rozkładamy namiot. Wyjątkowo łatwo poszło, w trakcie całego festu był z nim tylko jeden problem - padał przedsionek, jak ktoś linkę nadepnął i zerwał :P Z czasem znaleźliśmy i resztę ekipy, z którą mieliśmy się bujać przez praktycznie cały czas. Szczególne pozdrowienia dla ekipy ze Strzelec Opolskich i okolic, K0stek (Kostka znaczy się), BERENZa, malarza (mimo Flejma przed samym brutalem:P), FuterFutrzynskiego wraz z kobitą, TormentorX, Anala i Ordoga. I wszystkich, o których zapomniałem, a z nimi imprezowałem :D Później już typowe przygotowania do festu - pójście po opaskę, zwiedzenie terenu festiwalu, pierwsze przymiarki u mercha (w końcu nic nie kupiłem, bo ceny w sumie wyższe niż na alledrogo). Z czasem wyjście na miasto i trafienie w końcu do Alcoholocaustowej Mekki - U Josefa. Ledwo udało się wyjść o własnych siłach, a po drodze spotkaliśmy jeszcze przesympatycznych Węgrów, z którymi przegadaliśmy dobre parę godzin. Powrót do namiotu nad ranem, z mocnym postanowieniem obejrzenia jak największej ilości koncertów, miast alcoholocaustu :))


Dzień 1
6.8.2009

Niemożliwy do wytrzymania upał wygonił z namiotu już około 9tej. Zapełniając czas do rozpoczęcia festu robiło się to samo, co poprzedniego dnia, proste ;] Przed 15 we dwóch ruszyliśmy zobaczyć czy szykują jakieś fajerwerki przed rozpoczęciem, jednak nic takiego nie miało miejsca. Kilka minut po 15 zagrał pierwszy zespół - Flowers for whores. Oczywiście po niecałym kawałku wyszedłem, ale zdążyłem stwierdzić, że całkiem przyzwoite nagłośnienie. Po powrocie na pole szybki grill, co było najlepszym pomysłem na pożywianie się w trakcie festu, a o 17 już wybycie na dłużej do twierdzy. O ile Darkane mnie w ogóle nie interesowało, o tyle starałem się stanąć w dobrym miejscu na pierwsze poważne pierdolnięcie - Carnifex. Jakież było moje zdziwienie, że taki chucherko na wokalu potrafi tak dojebać do pieca. Może trochę za dużo breakdownów, ale trzeba przyznać, że przy scenie ziemia się trzęsła przy pierdolnięciach całym basem :D

Następny w kolejce był Sadus. Udało mi się odnaleźć po Carnifexie Kostka, więc usadowiłem się z nim mniej więcej środku między sceną a budką akustyka. Wiadomo, dla najlepszego brzmienia. Utwierdziłem się tylko w przekonaniu, że nie trawię thrashu w żadnej postaci. Oczywiście pomijając Slayera. Panowie stroili za każdym razem srogie miny oraz przez cały czas smyrali się po fallusach (pozdro dla eidetic_casein za ten tekst!). Do tego bardzo monotonne. Choć technicznie klasa, trzeba przyznać. Fanom mogło się podobać.

O 18:30 rozpoczął się pierwszy z tych najbardziej wyczekiwanych koncertów. Rotting Christ postawił jednak na swą ostatnią płytę. Rozpoczęli od niezbyt udanego intra, co i rusz przerywanego problemami technicznymi :P Potem poszło The Sign Of Prime Creation, czyli jak i w 2007 na początek, gdy widziałem ich po raz pierwszy. Później kolejne hiciory, z Athanati Este czy In Domine Sathana na czele. Brakło tylko Under The Name Of Legion na zakończenie np. Koncert bardzo solidny, widać, że ekipa profesjonalistów, stara się nie dać dupy na żywo.

Madball, ikona NYHC wystąpił jako kolejny. Super zabawa pod sceną, widać, że wielu ludzi przyjechało tylko dla nich, Bajohajo i WoJ :P Niesamowita energia, niezła konferansjerka. Jasne, że jednostajne, ale na tym polega hartkur :P A jak wiemy... Hardcore to nie rurki z kremem. Nogi obolałe, szczęka przestawiona, ale warto było.

W trakcie Orphaned Land postawiłem znów na uzupełnianie pokarmu i płynów w organizmie, tym razem udając się do... Josefa. Wróciłem oczywiście na Pain. Pełen czad. Ruszył nawet największych drewniaków. Na bisowanym Shut Your Mouth skakali wszyscy, dosłownie wszyscy. A kto nie skakał ten z poli... a zresztą :P Choć mnie najbardziej ruszyło Same Old Song.

Przez zmęczenie trudami dnia Biohazard wolałem oglądać z nieco dalsza, w pozycji siedzącej. Świetny kontakt z publiką, zakończenie z paniami na końcu przednie, muzycznie jak to Biohazard, nigdy nie czułem w nich przesadnego ognia. Bardzo miły gig, znów mogę powiedzieć, że fani byli jak najbardziej usatysfakcjonowani.

W związku ze zmianą terminarza, kolejny koncert zamiast Cynic dało Brutal Truth. Warto przytoczyć kilka szczegółów z tego gigu. Przede wszystkim niesamowity pałker, napierdzielał jak CKM. I te miny jakby był na niezłym haju. Wokalista połykający mikrofon... ale to wszystko nic przy pewnym gościu, dość okrutnie jak widzieliśmy dotkniętym przez los, który zaczął się tarzać po scenie. Nie wiem co o tym myśleć, zostawiam do indywidualnej oceny :P

Turisas zaczął grać, my poszliśmy do Josefa. Znów po znakomitym ciemnym piwku (no dobra, po dwa) i decyzja - wracamy na końcówkę Mithrasa. Okazało się, że panowie całkiem fajnie łoili. Pewnie cały koncert by mnie wynudził, ale sama końcówka jak najbardziej usatysfakcjonowała.

Koniec dnia (acz tylko koncertowo) to Cynic. Najlepszym pomysłem była ta zamiana z Brutal Truth. Chłopaki miały na prawdę dużo problemów z nastrojeniem, publika już się denerwowała. Ale warto było poczekać. Coś kosmicznego, prawdziwy odlot. Niesamowite brzmienie, perfekcyjne wykonanie. Jeden z kumpli stwierdził, że wokal z playbacku i poszedł. Chłopak przegrał życie :P Drugi wokal zaprezentował świetny growl. Chyba nie mieli w planach w ogóle bisowania bo nawet sampler już im wyłączyli. A jednak wyszli i tak dopierdolili, że nie było co zbierać. Fenomenalny bis. Bez zawahania mogę rzec, że był to najlepszy koncert pierwszego dnia. Mocarne zakończenie. A potem oczywiście wypad do Josefa i powrót tuż przed 4 nad ranem :)


Dzień 2
7.8.2009

Jak się okazało późne powroty sprzyjają wczesnemu wstawaniu. Szczególnie, że upał dowalił jeszcze wcześniej niż ostatnio. Szybkie mycie i wycieczka do sklepu. Ostatnie 5 Pilsnerów Urquell padło moim łupem. Wracaliśmy z koszykiem, acz po drodze jakiś uprzejmy Czech powiedział, że to niedozwolone i mogą nas zgarnąć (nie wiem czemu)... za piwo zgodził się odprowadzić go pod sklep, do którego zresztą zmierzał. W sumie nie pamiętam czy u Josefa przed gigami w ogóle byliśmy? Bo jak tak to chyba tylko na chwilkę :P Na pewno zjadło się po kiełbasce, to wiem. I zaczął się maraton, w sumie ~13 godzin na terenie festiwalu. Przy okazji zaliczyłem fail całego wyjazdu, kupując za kupon bezalkoholowe piwo :O Oczywiście przypadkiem…

Końcówkę Psycroptic pomijam, chłopaków już raz widziałem, tu niczym się nie różniło. Solidny kawał defowego łupania. Na poważnie zaczęło się od rumuńskiego zespołu Negură Bunget. Brzmienie mogę opisać jako... różne. Zdecydowanie za głośna stopa, ale w ramach rekompensaty niezwykle selektywne słyszenie poszczególnych muzycznych dodatków. Samo w sobie świetne, acz pora dnia jak najbardziej nieodpowiednia. No i zeszli jakoś tak... bez niczego. Skończył się kawałek, a oni zniknęli :P

Vomitory coś tam łoiły, ale już wtedy wiedziałem, że mam dość deathu na najbliższe miesiące. Koncert obejrzany z murka koło oficjalnego mercha, nawet znośne, acz oczywiście po pewnym czasie zlewało się w jedno. Gadget w ogóle ominąłem, bo cała moja uwaga była przykuta do rozmowy z BERENZEM oraz do obserwowania gościa, który 'zginął' pod murami twierdzy. A 'życzliwi' ludzie włożyli mu fajkę do gęby, pety w łapy i robili sobie wspólne fotki.

Grave. Miejsce przy barierkach, tylko nie wiem po co. Dobrze, że całkiem z prawej strony. Ale przynudzili, ja Cię kręcę :D Niektórzy wręcz usypiali… wiem, bo widziałem :P Może i technicznie fajnie, ale jak rzekłem, defu mam zdecydowanie dość.

Dagoba niestety nie wystąpiła, a szkoda, bo bardzo liczyłem na ten zespół. Korzystając z okazji przekąsiłem jakiegoś kebaba i zająłem dobre miejsce siedzące między scenami, gdy w tle popierdywało Atheist. Jak zwykle, technicznie nieźle, nawet troszkę progresywnie. Wokal za to wkurzający, a i obsuwa, jaką zafundowali niezbyt miła.

Kolejny z wyczekiwanych deathcoreów- Beneath the Massacre. Było jeszcze lepiej niż na Carnifexie, może dzięki mniejszej ilości breków. Również sprawiali, że gleba się trzęsła. Samo w sobie bardzo ruszające, na skrajnie szybkich tempach. Do tego wszystkiego publika nawet dała radę.

Na Vreid poszedłem zachęcony opinią znajomych. Fajne, fajne, w sumie black n’roll momentami. Niezłe miny stroił ten krótko ścięty gitarzysta. A może był basistą? Nie pamiętam :P Sama muzyka całkiem żywa i parę razy przytupnąłem nogą.

Korzystając z koncertu Novembers Doom znaleźliśmy niezłe miejsce siedzące pozwalające oglądać wydarzenia na lewej scenie i zarazem dobrze to wszystko słysząc. Na myśli mam palety między budką sprzedającą żetony a namiocikiem RedBulla. Sam zespół startu do brytyjskich ikon doomu nie ma, więc spuszczam zasłonę milczenia.

Podczas Pestilence kręciłem się bez celu po terenie miedzy scenami. Kumple twierdzą, że dali radę mi wpadało jednym uchem, wypadało drugim. Kilka momentów raptem spamiętałem, choć technicznie całkiem dobrzy byli.

Brujeria oglądana była raczej spod prawej sceny, licząc na dobre miejsce na Opeth (które zresztą udało się wywalczyć). Jednak to już nie to samo co kiedyś, goście chyba nawet nie bardzo są w stanie prowadzić hiszpańskojęzyczną konferansjerkę :P Muzycznie całkiem fajnie, szoł niezłe, a niektóre kawałki zrywały czapki z głów. Brujerizmo, Satanismo!! :))

Opeth był chyba jedną z lepszych technicznie kapel na całym feście. Wszystko mieli dopięte na ostatni guzik. Możliwości wokalne Åkerfeldta są niesamowite, to przechodzenie z growlu do śpiewu jest perfekcyjne. No i ma gadane, choć pewnie na każdym koncercie można usłyszeć to samo co i tu :P Jedyne czego mi brakowało w tym jammowaniu chłopaków to przestrzeń. Taka przestrzeń była u Cyników, tu trochę tego brakło. Choć jakby nie patrzeć, Opeth gra trochę siermiężniej od Amerykanów. Cały koncert jak najbardziej na plus, choć to i tak był dopiero wstęp do niszczenia wszechświata.

W trakcie występu Testamentu robiłem wszystko, byleby na koncert nie iść. Na KO Festiwal wytrzymałem 3 kawałki i poszedłem w cholerę, więc wiedziałem czego tu się spodziewać. Zaczęło się od pizzy wraz z Kostkiem, przy której podziwialiśmy gostka, typowego thrashowca, który kimał, zamiast napierdzielać na Testamencie oraz drugiego człowieczka, który próbował jeść. Próbował, bo za cholerę mu to nie szło. O pół dwunastej doszliśmy do wniosku, że najwyższa pora iść zajmować dobre miejsce przed Ulver. Przy okazji widzieliśmy Testament, który wkurwiał coraz mocniej, gdyż coraz bardziej przedłużał. Do tego jeszcze 3 kawałki na bis, litości. Jedyny pozytyw, to polska flaga na scenie, w Czechach, haha. I to flaga od kumpla poznanego na Brutalu, z którym nakurwiałem na Madballu i chlałem w środę :P

Ulver rozjebał. Tyle w temacie. Po prostu brak mi słów, żeby opisać to, czego doznałem. Tak, doznałem, bo tego się doznaje. Nie słucha się, nie naparza się, tylko się DOZNAJE. Powiem szczerze, że przed samym koncertem miałem pewne wątpliwości, jak to się przyjmie na Brutalu. Jednak po pierwszych dźwiękach wiedziałem, że były one nieuzasadnione. Wiedziałem, że to jeden z koncertów życia, że moja szczęka spadła już na ziemię. Garm z epicką, post-metalową brodą, jarający szluga za szlugiem, goście przy konsoletach, jarający niewiele mniej, lekko post-rockowy gitarzystobasistoklawiszowiec i uradowany perkusista dali tak popalić tej imprezie, że długo o tym będę pamiętał. Jakby facio bardziej podkręcił te drony, to puściłby scenę z dymem, hehe. Przeżycie roku!

A potem co? Potem do Josefa :D Z tradycyjną ekipą, w składzie: ja, Tormentor, K0stek i Futrzyński z dziewoją (dlaczego do dziś nie wiem/pamiętam jak miała na imię?!). Krzywe akcje, ciemne piwo. To, co było potrzebne do powrotu do ‘normalności’ po Ulverze. Na polu byłem znów w okolicach czwartej, co dało łącznie 4 h snu po kilkunastogodzinnym maratonie koncertowym. Tak styrany dawno nie byłem.


Dzień 3
8.3.2009

Dzień planowanego alcoholcaustu (choć tak naprawdę upić się nikt nie chciał, żeby koncertów nie przegapić. Inaczej wzięlibyśmy śliwowicę, proste:P). Zaczęło się od wizyty w sklepie i kupienia kraty Kozla. Jakimż failem to się okazało. 4% oranżada, chyba samemu trzeba by ją wypić ,aby poczuć szumek w głowie. Do godziny 14 siedzieliśmy na górce tuż obok wejścia na fest. Całkiem przyjemne czilałtowanie, z piwkiem i w ogóle, dyskutując o pierdołach. Ni stąd ni zowąd przyszedł porządkowy i nas stamtąd… wyjebał :P My kulturalnie poszliśmy do siebie, nad rzeczkę. Grill już był rozpalony, więc rzuciliśmy na niego kiełbaski. Siedzieliśmy tak, popijając sobie rzeczoną oranżadkę i czuliśmy się, jakby to były zajebiste wakacje. Tak mógłbym parę dni spędzić, nie powiem. Na koncerty ruszyliśmy dopiero koło 18. Zaczęło Misery Index. Oczywiście… death. Matko, jak mnie to wkurzało już tego 3ego dnia :P

Ale nie trwało to długo i już przed 19 rozpoczął Anaal Nathrakh. Zaczęli tak jak się wszyscy spodziewali, czyli In The Constelation Of Black Wi… dow. Jebjebjebjeb :P Perkusista takie blasty zapieprzał, że głowa mała. Chodził jak automat, a nawet lepiej. Cały set zresztą zniszczył, Submission Is For The Weak czy Pandemonic Hyperblast z Codex Necro dały potężnego kopa w twarz. Choć trzeba przyznać, że wokalista dawał z siebie wszystko i nawet w śpiewanych momentach wyrabiał. Do tego The Destroying Angel. Dla mnie zabrakło jedynie ich największego hiciora…. A szkoda, bo mogli na koniec nim walnąć.

Następne co widziałem to dopiero Suffocation. Z tej samej pozycji, co poprzedniego dnia Novembers Doom. Trzeba przyznać, że brzmieniowo ekstraklasa. Ale przepełniony defem w trakcie festu już za bardzo zdzierżyć nie mogłem :] Tak jak już kiedyś tam wyżej pisałem – fani mogą być w pełni usatysfakcjonowani.

Immortal wszedł z niezłym pierdolnięciem w postaci fajerwerków. Potem ich srogie miny i bieganie w kółko po scenie. Tak jest, poszedłem żreć po 2-3 kawałkach, bo w perspektywie był najważniejszy ‘zabawowo’ gig dnia.

Walls of Jericho wiedziałem, że dobrze wypadnie. Widziałem ich już na Hunterfeście w 2007, babka naprawdę ma kopa. Tym razem po prostu było tak intensywnie, że po tym wszystkim miałem już totalnie dość. Ciągłe circle pity, zajebisty (acz trochę spalony) wall of death, Revival na bis. Czego chcieć więcej?! A że monotonne… kogo to obchodzi, większość kapel była monotonna, ale żadna nie miała takiej energicznej wokalistki :)))

Po WoJ i zobaczeniu intra Marduka poszedłem do namiotu, troszeczkę się ogarnąć. Po drodze oddałem jednemu kumplowi kumpla opaskę, bo chciał iść na Marduk, a ja chciałem iść spać… szczególnie, że pierwsze objawy przeziębienia zaczynały wychodzić na wierzch. Żałuję w sumie nieco Skepticism, które ponoć całkiem fajnie zagrało i późniejszej wizyty u Josefa, gdzie już być nie mogłem, bo spałem.


Dzień n+1
9.8.2009

Czyli dzień powrotu. Wstałem z potwornym bólem gardła, myślałem, że szlag mnie trafi. Poza tym głowa od upału w namiocie też solidnie łupała. Poszedłem się pożegnać z ekipą odjeżdżającą autami. Potem szybki prysznic, ażeby po drodze godnie się prezentować. Tego brakowało, aby zaczynając chorobę doprawić się lodowatym prysznicem, grrr. Wyjątkowo sprawnie poszło pakowanie i składanie namiotu. Po drodze na stację małe zakupy, na samej stacji w Jaromerze kupno biletów powrotnych i krótki sen. Oj dobrze się spało, trudy całego festiwalu wyszły na wierzch. Spotkaliśmy jeszcze z sylveckiem jeszcze Futrzyńskich i wsiedliśmy do pociągu na Pardubice. I znów kimono. Na samym dworcu w Pardubicach nieźle porobiony kolo, próbował z nami nawiązać kontakt, jednak nasze zjebanie poprowadziło do olania go. Pociąg do Bohumina dość pełny był, pierwsza część podróży to sen na podłodze, druga już na fotelu. W Bohuminie przesiadka na PKP do Katowic. Zaczęła się gorsza część trasy, bo w 2 h pokonaliśmy raptem 60 km, co w Czechach zajmował nam kilkadziesiąt minut. Niemniej wysiadłem w Mikołowie, gdzie czekał na mnie już transport pod dom. O godzinie 18:30 zakończyłem akcję Brutal Assault 2009! Dziś budzę się ledwo żywy, z zatkanym nosem, bolącym gardłem i nieprzyjemnym kaszlem. Ale warto było ;)


Podsumowując

Wakacje życia, mimo iż tylko 5 dni (w sumie niecałe). Świetna ekipa. Świetna impreza poza festem. Jeszcze lepsza na nim samym. Organizacyjnie kosmos. Niesamowite koncerty. ULVER! ULVER! UUUUULVEEEEEEER!!!

Brutalu, nadchodzę za rok!


Subiektywna ocena najlepszych występów:
1 dzień: Cynic
2 dzień (i cała historia koncertów :P): Ulver
3 dzień: Walls of Jericho/Anaal Nathrakh

Największe plusy pozamuzyczne:
+ ekipa
+ u Josefa
+ market
+ nieudane próby alcoholocaustu :D Dzięki temu mogłem zobaczyć wszystko, co mnie interesowało.

Do., 6. Aug. – Brutal Assault XIV 2009

Edit this setlist | More Anaal Nathrakh setlists